ఉద్యమాల్లోనూ పటేల్ గిరేనా? - కృపాకర్ మాదిగ

మా దళిత కులాల మీద పటేల్ గిరి చెయ్యకండి. నాయకత్వ పటేల్ గిరి, నాయకత్వ పట్వారీ తనం, నాయకత్వ దొరతనాలను వొదులుకునేలా ఆధిపత్య కులాల్లో పరివర్తన తెండి. నాలుకలను వాతలుపెట్టే కర్రులుగా, ములుగర్రులుగా, చర్నాకోలలుగా, కొరడాలుగా, దండనాయుధాలుగా ఉపయోగించే కాలం చెల్లిపోయింది. 

జహీరాబాద్‌లో (నవంబర్ 11న) జరిగిన తెలంగాణ విద్యార్థుల సభలో రాజకీయ జేఏసీ కన్వీనర్ కోదండరామిరెడ్డి మాట్లాడుతూ తెలంగాణ రాష్ట్రం రావాలంటే గీతారెడ్డికి కర్రు కాల్చి వాతలు పెట్టాలని అన్నారు; గీతారెడ్డి సంపాయించుకున్నది గానీ, ఆమె తల్లి (ఈశ్వరీబాయి) సంపాయించుకున్నది గానీ తాము అడగడం లేదని ఆయన పేర్కొన్నారు. గీతను గద్దెనెక్కించింది మేమేనని, ఆమె మంత్రిపదవికి రాజీనామా చేసి పక్కకి జరిగితే, ఢిల్లీ పీఠం దిగొస్తదని, సోనియాగాంధీని గానీ, కిరణ్ కుమార్‌ని గానీ, చంద్రబాబును గానీ ఏమీ అనాల్సిన పనిలేదని కోదండరామిరెడ్డి అన్నారు. దళితులు, పేదల సంక్షేమం కోసం పోరాడిన ఆ తల్లి (ఈశ్వరీబాయి) కడుపున ఈమె ఎలా పుట్టిం దో?! అంటూ తీవ్రఅభ్యంతరకరమైన, దొరహంకారపూరిత మాటలతో దళితబిడ్డ, ఉన్నత విద్యావంతురాలు, సీనియర్ మంత్రి అయిన గీతారెడ్డిని, ఆమె కుటుంబాన్ని, యావత్తు దళిత జాతిని కోదండరామిరెడ్డి తీవ్రంగా గాయపరిచాడు, అవమానించాడు.

కులానికి ఉండే శక్తిని, అది ఆపరేట్ అవుతున్న తీరుని అర్థం చేసుకోలేకపోతే పై సంఘటన అర్థం గాదు. తెలంగాణ ఆర్థిక, సామాజిక, రాజకీయ శక్తులన్నింటిని తెలంగాణలోని రెడ్లు, వెలమలు, బ్రాహ్మణులు తమ దామాషాకి మించి (ఆదాయానికి మించి ఆస్తులంటామే అలాగా) కూడేసుకున్నారు. కులాధిక్యత, భూసంపద, రాజకీయ పెత్తనాలతో దళిత కులాల ప్రజలను నలుసుకు తిన్నారు. మునసబు గిరి, కరణం గిరి, భూస్వామ్యం తెచ్చిన పెత్తందారీ అహంకారాలతో 'పటేలా', 'పట్వారీ', 'దొరా' అని దళితులతో పిలిపించుకున్నారు.

'నీ బాంచెన్, నీ కాల్మొక్తా'గా సాగించుకున్నారు. దళిత కులాలను లొంగదీసుకున్నారు. ఇదంతా వెనకటి చరిత్ర అనుకున్నాం. సాయుధ రైతాంగ విప్లవ పోరాటం, నక్సలైట్ ఉద్యమం, ప్రత్యేక రాష్ట్ర సాధన ఉద్యమం, భూస్వామ్య వ్యతిరేక ఉద్యమాలు తెలంగాణలో అనేకం జరిగాయి. వీటివల్ల భూ యాజమాన్య సంబంధాల్లో పై పై మార్పులు, రూపాలు కొన్ని వచ్చినాయే తప్ప, మౌలికమైన గొప్ప మార్పులేవీ రాలేదు. ఆధిపత్య కుల హిందూ భూస్వామ్యమే ఉద్యమాల 'అధినాయకత్వం'గా పెత్తందారీ పోకడలు పోతూ ఉంది. ఇది పార్లమెంటరీ రాజకీయాల నుంచి మొదలుకొని రాష్ట్ర సాధన ఉద్యమం వరకూ, ఇతర రాజకీయ ఉద్యమాలదాకా బలం గా కొనసాగుతూనే ఉంది. ఇది చాలా దురదృష్టకరమైన సంగతి.

ఆ మధ్య ఢిల్లీ ఎ.పి.భవన్‌లో దళితుడైన చంద్రరావుపై హరీశ్‌రావు దురుసు దొరర్కం చూపించిన సంగతి అందరికీ గుర్తుంది. కొంతకాలం క్రితం సీపీఐ నారాయణ కూడా గీతారెడ్డి వస్త్రాలంకరణ అంశమై హీనంగా తూలనాడిన సంగతి ప్రజలకింకా గుర్తుంది. వీటన్నింటి వెనకా కారణాలు కులాధిక్యతలే. గీతమ్మను ఉద్దేశించి కోదండరామిరెడ్డి చేసిన వ్యాఖ్యలు ఆయన రెడ్డితనంలోని ఆర్థిక, సామాజిక, రాజకీయ ఆధిక్యతల పునాదులకు చెందినవి. కోదండరామిరెడ్డి అంతశ్చేతనలో దళితుల పట్ల ఉన్న హీన భావనలే దళితురాలైన గీతారెడ్డిపై బురద చల్లే మాటలుగా బయటికొచ్చాయి.

తెలంగాణ నుంచి రాష్ట్ర మంత్రి వర్గంలో సీనియర్ మంత్రిణులుగా ముగ్గురు రెడ్డెమ్మలు కొనసాగుతున్నారు. వారి నియోజకవర్గాలకి వెళ్ళి కోదండరామిరెడ్డి ఇవే రెడ్డి, మగదురహంకార పూరితమైన వ్యాఖ్యలు ఆ రెడ్డమ్మలను ఉద్దేశించి చెయ్యగలడా? చెయ్యడు. ఎందుకంటే అంతా ఒక్కటే ఆధిపత్య కులం (ఈ విధంగా ఏ మహిళనూ హీనపరచకూడదని అలా చేస్తే నేరమని ఈ వ్యాసకర్త ఉద్దేశం). కోదండరామిరెడ్డి చేసిన అవమానకరమైన, నేరపూరిత వ్యాఖ్యలు పడటానికి దళితురాలైన మా గీతమ్మే దొరికిందా? దళితురాలన్న చులకన భావన కాకపోతే గీతమ్మపై ఈ పటేలు గిరి భాషేమిటి?

తెలంగాణలో భూమిలేని దళిత ప్రజలకు భూమి పంచాల్సింది తెలంగాణ ఆధిపత్య కులాలే. ఇందుకు తెలంగాణ రాజకీయ జేఏసీ వద్ద కార్యక్రమం ఏమైనా ఉందా? తెలంగాణ చేను చెల్కల్లో కూలిచేసుకుని బతుకుతున్న తెలంగాణ దళితులకు కనీస వేతనాలు కల్పించాల్సింది తెలంగాణ భూస్వాములే. తెలంగాణలో దళితులపై ఇంకా కొనసాగుతున్న అంటరాని తనం, హోటళ్ళలో రెండు గ్లాసుల వ్యవస్థ, గుళ్ళల్లోకి ప్రవేశాల నిరాకరణకి బాధ్యులు తెలంగాణ ఆధిపత్య కులాలే. దీనికి తెలంగాణ రాజకీయ జేఏసీ ఎటువంటి బాధ్యతాయుత కార్యక్రమం తీసుకోదా? కాలువలతో నీళ్ళు గుంజుకుపోయే భూస్వాములు కడివెడు నీళ్ళకి పరిమితమయ్యే దళితులను తమ ఆధిపత్య రాజకీయ ఉద్యమాలకు ఉయోగించుకోవడం అన్యాయం కాదా? ఇది ఎలా సరైంది? రెడ్డి, వెలమ, బ్రాహ్మణ కులాల్లోని కొందరికి రాజకీయ, ఆర్థిక, నాయకత్వ వనరుగా కీర్తి ప్రతిష్ఠలు తెచ్చిపెట్టే వనరుగా, అణగారిన కులాల్లోని కొందరికి ఆత్మ బలిదానాలు చేసే స్థితికి నెట్టేదిగా, కేవలం మీకు అనుచరులుగా ఉంచే స్థితికి నెట్టివేసేదిగా రాష్ట్ర సాధనోద్యమం ఎందుకు మారిపోయిందో తెలంగాణ రాజకీయ జేఏసీ నాయకత్వం జవాబు చెప్పాలి.

అణగారిన కులాల వారు ఆత్మ బలిదానాలు చేసుకున్నప్పుడు అంతగా పట్టించుకోని రాజకీయ జేఏసీ నాయకత్వం, అడపాదడపా రెడ్డి ఇతర ఆధిపత్య కులాల వారు బలిదానాలు చేసినపుడు, ఘనంగా పట్టించుకుని నివాళులర్పిస్తున్నదని ఇటీవల సామాజిక తెలంగాణ జేఏసీ వారు చేసిన విమర్శకు రాజకీయ జేఏసీ జవాబు చెప్పదా? ఈ నిర్లక్ష్య వైఖరి కులవివక్షతో కూడుకున్న రాజకీయ వివక్ష కాదా? రాజ్యమైనా, రాష్ట్రసాధన ఉద్యమమైనా కీలక నాయకత్వ స్థానాలైనా సవర్ణులు, సవర్ణులు మాత్రమే పంచుకునేవేనా? మా దళితుల దాకా వచ్చే భాగాలు ఏమీ ఉండవా? ఉద్యమాల్లో దళిత కులాలవారు కేడర్! మీ కులాల వారు నాయకులూనా? తెలంగాణ ఉద్యమంలో దళిత నాయకత్వాన్ని ద్వితీయం చేస్తున్న వివక్షలు కొనసాగుతున్నప్పుడు దళితులు మీ నాయకత్వాన్ని ఎందుకు అనుసరించాలి?మాకు తెలంగాణ రాష్ట్రం కావాలె. ప్రజాస్వామిక సామాజిక తెలంగాణ కావాలె. దొరల, పటేళ్ళ, పట్వారీల తెలంగాణ కాదు. తెలంగాణ రాజకీయ జేఏసీలో భాగస్వాములుగా పనిచెయ్యడానికి పనికొచ్చే దళిత, ఆదివాసీ మహిళలు తెలంగాణలో లేరని రాజకీయ జేఏసీ అభిప్రాయమా? దళిత స్త్రీల నాయకత్వాలపై ఆంక్షలు, పరిమితులు అప్రకటితంగా కొనసాగించడంలో 'కులం' ఉంది. దళిత స్త్రీలను నాయకత్వంలో భాగస్వాముల్ని చెయ్యకపోవడం కుల, జెండర్ వివక్షలకు కొనసాగింపే. రాజకీయ జేఏసీ దీన్నుంచి బయటపడదా?

సమైక్యాంధ్ర పార్టీలను, నాయకత్వాలను ప్రతిఘాతుకమైనవిగా మనం చూసినట్లుగానే వర్గీకరణ వ్యతిరేక, దళిత వ్యతిరేక తెలంగాణ మాల మహానాడుని కూడా ప్రతిఘాతుకమైనదిగానే చూడాలి. 61 ఎస్సీ కులాలకు పంపిణీ న్యాయం చేకూర్చే రిజర్వేషన్ల వర్గీకరణను వ్యతిరేకిస్తున్న ప్రతిఘాతుక మాల శక్తుల్ని కలుపుకుపోతున్న తెలంగాణ రాజకీయ జేఏసీ సత్తా ఉన్న సామాజిక పంపిణీ న్యాయ ఆచరణను కొనసాగిస్తున్న మాదిగ ప్రాతినిధ్యాలను పక్కకి పెట్టింది. తెలంగాణలో మాలలు రెండు శాతం కూడా లేరు. మాదిగలు కనీసం తెలంగాణ జనాభాలోనే 20 శాతానికి పైగా ఉన్నారు. ఇంత పెద్ద జనాభా కలిగిన మాదిగ కుల నాయకత్వానికి భాగస్వామ్యం కల్పించని ఉద్యమం ముందుకెలా పోతుంది? రాజకీయ జేఏసీలో ఉండదగిన మాదిగ నాయకురాళ్లు, నాయకులే లేరని మీ ఉద్దేశ్యమా? తెలంగాణ రాష్ట్రం ఏర్పడ్డాక ముఖ్యమంత్రి పదవిని మీరు మాకు ఇవ్వనవసరం లేదు. మేమే సాధించుకుంటాం. ఇప్పుడు ఉద్యమం పేరుతో రెడ్లు, వెలమలు, బ్రాహ్మణులు అనుభవిస్తున్న కీలక నాయకత్వ పదవులు, ఎంపీ, ఎమ్మెల్యే తదితర పదవుల్లో మా దళితులకు తగిన చోటివ్వండి. అందుకు వీలుగా మీరు తప్పుకోండి. మాకదే మీరు చేయగలిగిన మేలు.

కోదండరామిరెడ్డిగారూ, మీరు మీ ఆధిపత్య కులాలను మానవీకరించే ఉద్యమం చేపట్టండి. మేం కూడా బలపరుస్తాం. మీ కులాల్లో ఉన్న చట్ట వ్యతిరేక ఆస్తులను, అవకాశాలను దళితులకు పంచిపెట్టే విధంగా ఆధిపత్యాలు వొదులుకునే విధంగా సంస్కరణలు తీసుకురండి. మా దళిత కులాల మీద పటేల్ గిరి చెయ్యకండి. నాయకత్వ పటేల్ గిరి, నాయకత్వ పట్వారీ తనం, నాయకత్వ దొరతనాలను వొదులుకునేలా ఆధిపత్య కులాల్లో పరివర్తన తెండి.

నాలుకలను వాతలుపెట్టే కర్రులుగా, ములుగర్రులుగా, చర్నాకోలలుగా, కొరడాలుగా, దండనాయుధాలుగా ఉపయోగించే కాలం చెల్లిపోయింది. మీలాంటి ఆధిపత్య కుల పెత్తందారీ నాయకత్వాల కింద పశువుల్లా, బానిసల్లా మునుపటిలా ఎల్ల కాలం, ఎంతోకాలం దళితులు నలిగిపోలేరు. నాయకత్వంలో పటేల్ గిరులు, పట్వారీ గిరులు, దొరతనాలను ఇప్పటికైనా వొదులుకోండి. ఇకచాలు మీ నాయకత్వ కిరీటాలను దించుకోండి. ప్రజల మధ్యకు రండి. నిజాయితీతో కూడిన పశ్చాత్తాపాన్ని ప్రకటించండి. అణగారిన సమూహాల నాయకత్వాలను ఆహ్వానించ ండి. అంగీకరించండి. ప్రజాస్వామికవాదినని నిరూపించుకోండి.

చివరిగా గీతారెడ్డి కూడా ఒక విషయం ఆలోచించాలి. రెడ్డిని ఆదర్శ వివాహం చేసుకుని, పేరు చివర 'రెడ్డి' చేర్చుకున్నంత మాత్రాన ఆమె 'పటేలు' కాలేరు. చివరికి రెడ్డి అహంకారానికే ఆమె గురికావాల్సి వచ్చింది. ఆమె 'నా కుటుంబం' అని చెప్పుకున్న సొంత నియోజకవర్గంలో, ఆమెకున్న పరిమిత అధికారాలతోనైనా ఎంత మంది దళితులకు లాభం చేకూర్చారో, ఎంత మంది దళితుల్ని నాయకత్వ స్థానాల్లోకి ప్రోత్సహించారో, వివక్షలు అణచివేతలకు వ్యతిరేకంగా ఏం కార్యక్రమం అమలు జరిపారో ఒక్కసారి గీతారెడ్డి కూడా పునస్సమీక్షించుకోవాలి.

- కృపాకర్ మాదిగ

ఎమ్మార్పీయస్ వ్యవస్థాపక ప్రధాన కార్యదర్శి

Andhra Jyothi Telugu News Paper Dated: 21/11/2012 

దళితన్నా నువ్వెటు?-----సుజాత సూరేపల్లి

గీతారెడ్డికి కోపం వచ్చింది. గీతాడ్డి అంటే ఆనాడు అసెంబ్లీలో ఎవరికీ తలవంచకుండా, తెలంగాణ కోసం నిర్భయంగా మాట్లాడి , పోట్లాడిన ఈశ్వరీబాయి, తెలంగాణ అమరవీరుల స్తూపం కోసం కృషి చేసిన తెలంగాణ ముద్దు బిడ్డ, రచయిత కూతురు ‘గీత’ కాదు. ఒక నాన్ తెలంగాణ రెడ్డిని చేసుకుని పేరుని కూడా మార్చుకుని ‘గీతాడ్డి’గా రూపాంతరం చెందిన దళితడ్డి మహిళా మినిస్టర్ ‘గీతాడ్డి’. ప్రొఫెసర్ కోదండరాం గీతాడ్డిని జహీరాబాద్, విద్యార్థిజేఏసీ పదిరోజుల పాదయాత్ర ముగింపు సభలో, ‘కర్రు కాల్చి వాత పెడితే తెలంగాణ వస్తుంది, ఆ తల్లికి ఎట్లా పుట్టిందో’ అని అనడం ఇక్కడ పెద్ద వివాదాస్పదమైంది. ఒక టీవీ చానల్, దానికి సంబంధించిన పేపర్ రాసిందే రాసి, వేసిందే వేసి, గీతా‘డ్డి’ గారిని అడిగిందే అడిగి పండుగ చేసుకున్నది. నిజానికి మహిళలని, దళితులని ఇంకా కింది కులాలని ఎవరు ఏ విధంగా కించ పరిచినా క్షమాపణ చెప్పాల్సిందే. కోదండరాం చెప్పడం జరిగింది. ఇక్కడ రెండు విషయాలు గుర్తు పెట్టుకోవాలి. ఒకటి-ఇంకా ఇతర రెడ్డిమినిస్టర్ మహిళలు ఉండగా ఎందుకు గీతాడ్డిని మాత్రమే అనవలసి వచ్చింది? రెండు- మహిళ అయి ఉండి, దళితురాలు అయిన గీతాడ్డిని అనడం సబబేనా? ఈ రెంటికి సమాధానం చెప్పాల్సిన సందర్భం, సమయం ఇది.

ఒక మినిస్టర్ గీతాడ్డిని ఒకటి రెండు మాటలు అనడం ఇవాళ దళిత సంఘాలకు కోపం వచ్చింది. ఎన్నడూ లేనిది గీతాడ్డి నోట్లోంచి మాదిగ పేరు వినపడింది, నిజానికి ఆమె మాల మినిస్టర్‌గా మాత్రమే చాలామంది మాదిగలకి ఇతర కులాలకి తెలుసు.

ఇప్పుడు పదవిలో ఉన్న మాదిగలను ఎంత టార్గెట్ చేస్తుందో, ఎన్ని కుట్రలు, కుతంవూతాలు పన్ని వారిని దింపే ప్రయత్నాలు చేస్తుందో బయటికి చెప్పుకునే పరిస్థితిలో మాదిగలు లేరు. మాల కంటే ఎక్కువ రెడ్డి మినిస్టర్‌గా ఆ నియోజకవర్గంలో ఉన్న దళిత సంఘాలకి అందరికి తెలుసు, బయట ఉన్న ఇతర కులాలకి తెలుసు. ఆమె పోలేపల్లి పోరాటంలో దళితులందరూ భూములు పోగొట్టుకొని ప్రాణాలు పోగొట్టుకుంటుంటే పరిక్షిశమల మినిస్టర్‌గా ఉండి దళితులకు ఏమాత్రం అండగా నిలబడిందో కూడా అందరికీ తెలుసు. ఇప్పుడు ఆవిడ నియోజక వర్గంలో ఉన్న నాలుగు మండల ఇన్‌చార్జ్‌లలో ఉన్న మాదిగలను తీసేసి రెడ్డిలను పెట్టడం, యూత్ కాంగ్రెస్ మాదిగని మార్చేసి రెడ్డిని పెట్టడం కూడా ఆమె నమ్మిన దళిత సిద్ధాంతానికి నిదర్శనం. ఈ మాటలు చెప్పింది జహీరాబాద్ సభ నిర్వహించిన ఆశప్ప. అదికూడా గీతారెడ్డి గారు చానల్ నిర్వహించిన కార్యక్షికమంలోనే. అక్కడ పదిరోజులు పాదయాత్ర చేసింది అంతా దళితులే అని, కనీసం ఒక్క రోజు కూడా వచ్చి మాకు సంఘీభావం తెలుపలేదని, గీతాడ్డి గారు పోలీసు వాళ్లకి చెప్పి ఎక్కడ షెల్టర్ కూడా దొరక నీయకుండా చేసిందని వాపోయాడు. దీని గురించి ఇంకా ఎక్కువ మాట్లాడడం కానీ, రాయడం కానీ ఆ పత్రిక, చానల్ చేయవు. ఎందుకంటే ఇక్కడ ఎక్కువ మసాల లేదు.

కోదండరాం కానీ, నాకు తెలిసి ఏ నాయకుడు అయినా మాట్లాడే వారు ఏ మీటింగ్‌కు పోయినా, అక్కడి ప్రాంత పరిస్థితుల్ని, సభ నిర్వహించిన వారి కోరిక మేరకు మాట్లాడుతారు. అక్కడ గీతాడ్డి గురించి మాట్లాడారంటే సభ నిర్వాహకులు చెప్పిన విషయాలని బట్టే మాట్లాడారు. అందులో మినిస్టర్‌లను టార్గెట్ అనుకున్నారు కాబట్టి అక్కడ దళిత మినిస్టర్‌లను తిట్టకూడదని ఏ రిజర్వేషన్ సౌకర్యం తెలంగాణ ప్రజలు అమలు పరచలేదు. అయితే అక్కడ కోదండరాం ఉండబట్టే అంత కథ. ఇంకా వేరే దళితుడు ఉంటే? ఇక్కడ ఎవరిని అనాలని సమర్థించడం కాదు. ప్రభుత్వం తొడుగు తొడుక్కున్నాక, దళితుల పక్షాన ఎన్నడూ నిలబడని వారు మాట్లాడే మాటలు కాదు అని చెప్పడమే. కులంతోని దళితత్వం రాదు. మనం ఆచరించిన విధానాలతోని వస్తుంది. మనం నమ్మిన సిద్ధాంతాలతోని వస్తుంది. నిజానికి దళితులంతా ఈ అగ్రకుల బానిసలు, మనువాదులు కాకుండా ఉంటే ఈ రోజుకి ఇన్ని అత్యాచారాలు, ఇంత వెనుక బాటుతనం ఉండేది కాదు. తెలంగాణ విషయంలో మంత్రులంతా బాధ్యత వహించాలి అన్నది ఇక్కడ డిమాండ్. కానీ దళిత మినిస్టర్లు, మహిళలు మాత్రమే అని ఎక్కడ లేదు. తెలంగాణ ప్రజలంతా ఈ దళిత, ఆదివాసీ బడుగు వర్గా ల రాజకీయ నాయకులని కొంతకాలంగా చూస్తూనే ఉన్నారు. అటు చూస్తే కాంగ్రె స్ సోనియమ్మ భక్తులు, ఇటు చూస్తే చంద్రబాబు గులాములు.

వీరిని కాదని తెలంగాణ కోసం స్వచ్ఛందంగా బయటికి వచ్చి ఉద్యమంలో పాల్గొన్న దళితులు కానీ, అగ్ర కులాల వాళ్ళు కానీ చాలా తక్కువ. వచ్చినా వెంటనే మరొక అగ్రకుల పార్టీలోనే, ఇండిపెండెంట్ గానో మిగిలిపోయారు. నిన్న కాక మొన్న ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ లో ఉరి వేసుకున్న సంతోష్ దళితుడే. ఈ ఆంధ్రా పాలనలో మాలాంటి వాళ్ళు ఎన్ని చదువులు చదువుకున్నా ఉద్యోగం రాదు, ప్రభుత్వాలు, పాలకులు మారినా ఏమీ పరిస్థితులు మారలేదు’ అని సూసైడ్ నోట్ రాశాడు. ఏ ఒక్క దళిత మినిస్టర్‌కి గానీ, ఇతర నాయకులకి, సంఘాలకి చీమ కుట్టినట్టైనా లేదు. పది తరువాత పదకొండు చావులు అని సరి పుచ్చుకున్నాయి. లెక్కలు పెట్టుకోవడానికి కూడా బద్ధకమే కదా! ఇక్కడ వ్యవస్థ ని, ప్రభుత్వాలని గురించి మాట్లాడినపుడు అందరూ భాగస్వాములే. అయినా వారి జీవితంలో ఎప్పుడైనా దళితులకి, ఇతర అణగారిన కులాలకి ఏమైనా చేస్తే అది ప్రజలే చెపుతారు కదా. ఏ చానల్ కానీ, పేపర్లు కానీ నెత్తిమీదికెత్తుకోనక్కర్లేదు. గీతాడ్డి గారే స్వయంగా చెప్పినది, వారి నాయకుడు జానా‘డ్డి’ మాట జవదాట లేమని, వారికి కొన్ని పరిమితులు ఉంటాయని. దీనర్థం మా దళిత పిలగాం డ్లు ఎంత మంది చచ్చినా కూడా నేను రెడ్డి వారి మాటనే వింటాను అని చెప్పినట్టు అర్థం చేసుకోవచ్చా మేడం మినిస్టర్? ఈశ్వరీబాయి నిజమైన ప్రజాస్వామిక నేత. ఆ కాలంలోనే అన్ని పరిమితులను దాటి సభలలో, రాతలలో నిర్భయంగా తన అభివూపాయాన్ని బల్లగుద్ది చెప్పారు. ఈశ్వరీబాయికి, గీతారెడ్డికి పోలిక ఎక్కడ? అన్నది సందర్భం.

కాంగ్రెస్ తీర్థం పుచ్చుకుని, కాంగ్రెస్ వారి ఉప్పు, కారం తినుకుంటూ, దళిత ‘గీత’ ని రెడ్డి కులంగా మార్పు చెందినపుడు మీరు ఎటువైపు ఉన్నారన్నది ప్రజలు మీకు ఇవ్వాల్సిన కితాబు. నాలుగు సంఘాలు కావు, ఇన్ని ఏండ్లు ఎన్నిసార్లు మీ దళితుల కు మరిచిపోలేని కార్యక్షికమాలు చేశారో గుర్తుకు తెచ్చుకోండి. ఎంతమందిని అభివృద్ధి పథంలోకి తెచ్చారు, ఎన్నిసార్లు తెలంగాణ ఆకాంక్షని బయటపెట్టారు? మీ కులంలో కనుక రెడ్డి లేకపోతే మీకు ఇన్ని పదవులు వచ్చి ఉండేవా! అన్నది కూడా ఒక్కసారి మీరు పరిశీలించాలి. సత్యసాయి బాబా గారికి సంబంధించిన ఆస్తి పాస్తుల విషయంలో మీరు అతి సన్నిహిత మనిషి అని తెలిసినపుడే అర్థం అయింది మీరు ఎంత పెద్ద వారో. మీలో ఏ మూలనో దాగి ఉన్న దళితత్వం ఇపుడు ఇంతగా బయటికి వచ్చిందంటే, అందునా మీరు మాదిగలకి నాయకత్వం ఇవ్వాలని మాట్లాడినారంటే మాదిగ దళిత యువతకి ముందుగా అభినందనలు చెప్పాలి. కనీసం ఇట్లాంటి సంద ర్భం లోనైనా మనం నిజాలు మాట్లాడుకుంటాం.

మీ దాకా వచ్చిందంటే ఇంత బాధ పడుతున్నరే మరి, దళిత బిడ్డలు నాయకులు ఎక్కువగా పాల్గొన్న తెలంగాణ ఉద్య మం కంటే మీ పదవి ఎక్కువైందా? నేను ఒక్కదాన్ని రాజీనామా చేస్తే వస్తుందా అన్న మాటలు వింటుంటే సిగ్గుగా ఉంది. నా ఒక్క చావుతోని వస్తుం దా అని ఎనిమిది వందల మంది చనిపోయిన వారు ఎవరూ అనుకోలేదు. ప్రతి మీటింగ్‌లో పాల్గొని, ప్రతిసారి దెబ్బలు తిన్న, తింటున్న, కేసులు మీదేసుకున్న ఉద్యమకారులు ఎవరూ అనుకోలేదు. నాలుగు నెలలు రాజీనామా చేశానని ఇరవైసార్లు చెప్పుకున్నారు. మరి ప్రాణాలు పోగొట్టుకున్న బిడ్డలు, వాళ్ళ తల్లిదంవూడులు ఎన్ని తరాలు చెప్పుకోవాలి? ప్రాణం విలువ కట్టగలరా? ఒకసారి ప్రాణం తీసుకుంటే మళ్లీ ప్రాణాలు వస్తాయా? మీ డాక్టర్ భాషలో చెప్పండి మేడం? మా ప్రాణాల కంటే ఎక్కువా మీ పదవులు? ఒక్కసారి రాజీనామా చేస్తే పూవుల్లో పెట్టి మళ్లీ గెలిపిస్తాం అన్నా కూడా, గెలిపించినా కూడా నమ్మకం లేదా? మీరు చేసిన పనులకి మళ్లీ మీరు జీవితంలో గెలవరని మీకు అంత నమ్మకమా? అందుకే పదవులు పట్టుకొని వేలాడుతున్నారా? అసలు తెలంగాణ రాక పోవడానికి కాంగ్రెస్, తెలుగుదేశం కారణమైనప్పుడు, మీరు అందు లో భాగమే కదా? మీరు తెలంగాణకు ప్రత్యేకించి ఇన్ని ఏండ్లుగా చేసింది ఏమైనా ఉందా? మహిళగా ఉండి మహిళలకి చేసింది ఏమిటి? దళితులుగా ఉండి దళితుల కి, సారీ మీ మాలలకి ఏమి చేశారు? మినిస్టర్‌గా అది కూడా రెడ్డిగా ఉన్న మీరు ఆ కులం గొప్పదనే కాదా ఆ తోక తగిలించుకున్నారు? ఈశ్వరీబాయి ఉంటే ప్రాణం పోయినా ఆ పని చేసేదా? ఆ మహాతల్లి చేసిన సేవలో ఒకటో వంతు సేవ చేసినట్టు మాకైతే తెలియదు. ఏమైనా చేసి ఉంటే మాకు చెప్పండి.

మరి కోదండరాం ఆ రెడ్డి తోకని తీసేసుకున్నట్టు మాకు తెలుసు. హక్కుల కార్యకర్తగా, మేధావిగా, గత మూడేళ్లు గా ఉద్యమ రథసారథిగా ముందు పడి, ఉద్యోగానికి సెలవు పెట్టి అహర్నిశలు ఎదో ఒక గ్రామంలోనో, మీటింగ్‌లోనో తిరుగుతున్నారు. మీరు తెలంగాణ ఉద్యమంలో బయటికి వచ్చి మాట్లాడిన సందర్భాలు ఎన్ని? నిజంగా మీకు దళిత స్పృహ ఉంటే, దళితుల చావుకైనా స్పందించి రాజీనామా చేసి ఉద్యమంలో పాల్గొని ఉంటే తమరే ఉద్యమ రథసారథి అయ్యే వారేమో! ఎప్పుడైనా ఆలోచించారా? అపుడు ఈశ్వరీబాయి కడుపున పుట్టిన బిడ్డ కాబట్టే ఇట్లా ఉంది అని తెలంగాణ జేజేలు చెప్పే వారు కదా!

కోదండరాం బాధ్యత గల ప్రొఫెసర్ కాబట్టి ఆయన అట్లా మాట్లాడకూడదు. నాలుగున్నరకోట్ల మంది ప్రజల ఆకాంక్ష ఒక బాధ్యత. వారికి ఎటువంటి పదవులు లేవు అని తెలిసినా ప్రజలు ముందు పడి అన్ని చేస్తున్నారు. అసలు బాధ్యత అంటే రాజకీయనాయకులకి తెలుసా? ఒక సారి ఎన్నుకున్న ప్రజలకు దించే హక్కు కూడా ఉంటుందని? అయినా రాజకీయ నాయకులు, ప్రొఫెసర్లు ఒకరు ఎట్లా అయితరు? ప్రొఫెసర్లు విద్యార్హతలతోని ఒక పద్ధతి ప్రకారం అనేక పరీక్షల అనంతరం వస్తారు. మరి మీరు? ఓట్లు వేయడానికి ఎన్ని కోట్లు ఖర్చు పెట్టాలి? ఎన్ని తీరని వాగ్దానాలు తేవా లి? యూనివర్సిటీలు అంటే సమాజంలో ఉన్న అనిశ్చితి పరిస్థితులను చక్కదిద్దే బాధ్యతలు తీసుకుంటాయి, అయి నా డాక్టర్ అయినా, యాక్టర్ అయినా , ప్రొఫెసర్ అయి నా కూడా ముందుగా మానవత్వం ఉన్న మనుషులు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగం చేసే వారు ప్రజల సొమ్ముని జీతాలుగా తీసుకుంటారు. 

ప్రజలకు బాధ్యత వహించాల్సింది వారే. రాజకీయ నాయకుల లాగా కొండలని పిండి చేసి, అడవులని, ఇసుకని, బొగ్గుని, రేషన్ సరకులని, దళిత నిధుల ని, ప్రజల కోసం వచ్చిన డబ్బుని సొమ్ము చేసుకోరు. ఎవ రు ఏ ఉద్యోగం చేసినా అన్యాయం గురించి మాట్లాడొ చ్చు, పోట్లాడొచ్చు. మీరు లగడపాటి లాగా మాట్లాడకం డి. యూనివర్సిటీ టీచర్లు ప్రజల జీవితాలకి దశ దిశా నిర్దేశం చేస్తారు, పరిశోధనలు చేస్తారు. రాబోయే మార్పులను ముందుగా పసిగడతరు, బోధిస్తరు, పుస్తకంలో ఉన్న విషయాలను బట్టి కొట్టడం కాదు. మరోసారి కోదండరాంను రాజీనామా చేయాలని మాట్లాడితే ప్రజలు ఊరుకోరు. ప్రొఫెసర్ల కంటే మినిస్టర్‌ల కంటే ముందు మనం మనుషులం అన్న ముచ్చట మరిచిపోవద్దు. ఇంకా మీరు ఎక్కువ గొడవ చేస్తే మీ వెనుక ఉన్న శక్తులు అందరూ బయటికి వస్తారు, అది పేపర్ వాళ్ళు కావొచ్చు, ఇతర పార్టీ నాయకులు కావొచ్చు లేదా స్వార్థ పూరిత శక్తులు కూడా ఉండొచ్చు. అవన్నీ మీ మాటలలో అర్థం అవుతూనే ఉన్నాయి, ప్రజలు అనుకుంటే ఏదైనా చేస్తా రు ఇది చరిత్ర చెప్పిన సత్యం. ఇప్పటికైనా దళిత కార్డు, స్త్రీల కార్డులు అడ్డం పెట్టుకొని ఉద్యమాలను నడపకండ్రి. ముందుగా మీరు ఫూలే, అంబేద్కర్ ఆలోచనా విధానంతోని బతకడం నేర్చుకుంటే అదే పది వేలు. ప్రజలు తెలంగాణలో ఉన్న ప్రజాస్వామిక వాదులు, రైట్ సంఘాలు, లెఫ్ట్ సంఘాలు అందరూ తెలంగాణ సమస్య పట్ల స్పందించండి. మీకున్న భయాలని అయినా చెప్పండి. కులం నీడలో అన్యాయం చేస్తామంటే ఊరుకొనేది లేదు. 

-సుజాత సూరేపల్లి

తెలంగాణ రచయితల వేదిక రాష్ట్ర ప్రధాన కార్యద

Namasete Telangana Telugu News Paper Dated: 20/11/2012

'రాజకీయ' ప్రొఫెసర్లు రాజీనామా చేయాలి - కంచ ఐలయ్య

ఒక వ్యక్తి కుల బలం - ధన బలం ఉపయోగించి ప్రభుత్వ సంస్థ రూల్సును దారుణంగా ఉల్లంఘిస్తుంటే మిగతా వారు ఆ సంస్థలో ఎందుకు పనిచెయ్యాలనే నైతిక ప్రశ్న ఆ సంస్థలో పనిచేసే వారందరి ముందు ఉంటుంది. ఉద్యమాల పేరుతో ఇటువంటి ఇమ్మోరాలిటీకే యూనివర్సిటీలో ఒక ప్రొఫెసర్ పాల్పడినా మొత్తం యూనివర్సిటీ కుప్పకూలుతుంది... ఇటు తెలంగాణ ఉద్యమాల్లో గానీ, అటు సమైక్యాంధ్ర ఉద్యమాల్లో గానీ పనిచేస్తూ రోజూ రోడ్లమీద ఉండాలనుకునే ప్రొఫెసర్లు, ప్రభుత్వ ఉద్యోగులు తప్పకుండా రాజీనామా చెయ్యాలి. అది వారి నైతిక బాధ్యత. 

దేశంలో ఉన్న విద్యా సంస్థల్లో యూనివర్సిటీలు అత్యున్నతమైనవి. ఈ యూనివర్సిటీల్లోనే దేశాన్ని అభివృద్ధి చేసే అన్ని రకాల రీసెర్చ్, టీచింగ్ జరగాలి. యూనివర్సిటీ కాన్సెప్ట్ మనదేశంలో నలందా యూనివర్సిటీతో (బుద్దిస్టు) మొదలైందని చెప్పినా అది యూరప్‌లో రూపుదిద్దుకొని మన దేశానికి దిగుమతి అయ్యాక మనకు ఉన్నత విద్యా ప్రమాణాలంటే ఏమిటో అర్థమయ్యాయి. ఇంగ్లండులో మొదట ఒక రూపం తీసుకున్న ఆక్స్‌ఫర్డ్, కేంబ్రిడ్జ్‌ల నమూనాల్లో ప్రపం చదేశాల్లో ఎన్నో యూనివర్సిటీలు ఏర్పడ్డాక అవి ప్రపంచ రూపురేఖల్నే మార్చనారంభించాయి. ఆధునిక ప్రపంచ విప్లవమంటే యూనివర్సిటీల్లో విద్యాబోధన, రీసెర్చ్ ఒక అద్భుతమైన విప్లవం. విప్లవమంటే తుపాకుల పోరాటం, రక్తపాతం కానక్కరలేదు. విప్లవం భావాత్మకంగా ప్రారంభమై భౌతిక మార్పు రూపం తీసుకుంటుంది. మార్క్స్ విప్లవ సిద్ధాంతం కూడా యూనివర్సిటీ పరిశోధనల్లోనే పుట్టింది.

ప్రతినిత్యం టీచింగ్, రీసెర్చ్‌తో సంఘర్షణపడాల్సిన యూనివర్సిటీలు తెలంగాణ ప్రాంతంలో పదేళ్ళుగా కుప్పకూలిపోయాయి. ఇందుకు రెండు కారణాలున్నాయి : (1) యూనివర్సిటీ ప్రొఫెసర్లలో కొంతమంది పాఠాలు చెప్పి, రీసెర్చ్ చేసే పని పక్కకుపెట్టి 'తెలంగాణ రాష్ట్ర సాధన' నాయకులను తయారుచెయ్యడమో లేదా స్వయంగా నాయకులం కావాలనో తిరగడం. (2) ఈ కార్యక్రమాన్ని స్వతంత్ర పోరాటంతో పోల్చుతూ ఉపన్యాసాలిస్తూ, కరపత్రాలకు మించని రాతలు రాస్తూ క్లాస్‌రూమ్ టీచింగ్‌ను డీలెజిటిమేట్ చేశారు. యూనివర్సిటీల్లో మూడంచెల పోస్టులుంటాయి. లెక్చరర్, రీడర్, ప్రొఫెసర్ (పాత పేర్ల ప్రకారం). లెక్చరర్ చదివి పుస్తకం చేత పట్టకుండా లెక్చర్లు ఇవ్వాలి. ఈ విధంగా లెక్చర్ ఇవ్వడానికి వ్యక్తి తాను చెప్పే అంశం చుట్టూ ఎక్కువగా చదవడం, కొంత పరిశోధన చెయ్యడం అవసరం. 

రీడర్‌కు ఆ పేరు పెట్టింది ఆ పోస్టులో ఉన్న వ్యక్తి లెక్చరర్ కంటే ఇంకా ఎక్కువ 'రీడ్' చెయ్యడం, క్లాస్‌రూమ్‌లో పాఠాలు చెప్పడంతో పాటు రీసెర్చ్ గైడెన్స్‌లోకి ఈ దశలోనే ప్రవేశించాలి. రీడర్, రీడ్ అండ్ టీచ్ దశ నుంచి కొత్త అంశాలను కనుక్కొనే రీసెర్చ్ తను చెయ్యడం, రీసెర్చ్ స్కాలర్లచే చేయించడం ప్రారంభించాలి. ఇక ప్రొఫెసర్ పదవి విద్యారంగంలోనే అత్యున్నతమైన పదవి. దాని తరువాత వచ్చేవన్నీ అడ్మినిస్ట్రేటివ్ పదవులు. ప్రొఫెసర్ అత్యున్నత జ్ఞానంతో విద్యార్థులకు, స్కాలర్లకు, బయటి ప్రపంచానికి ప్రొఫెస్ చేస్తాడు/ చేస్తుంది. ఈ దేశంలో టీచింగ్‌లోనూ పరిశోధనా రచనల్లోనూ చుట్టూ పరిస్థితుల్ని అంచనా వెయ్యడం, భవిష్యత్ పరిణామాల్ని ప్రెడిక్ట్ చెయ్యడం, మానవ అభివృద్ధి, సమానత్వం, సమాజంలో ఉన్నత విలువలను నెలకొల్పేందుకు తన లెక్చర్స్ ద్వారా, తన రచనల ద్వారా కృషి చెయ్యాలి. ఈ దేశంలోని యూనివర్సిటీల్లో ఈ విలువలు ఇంకా యూరప్, అమెరికా, కనీసం చైనా స్థాయికి కూడా ఎదగలేదనే చెప్పాలి.

యూరప్‌లో సమాజ శాస్త్ర రంగంలో మొదట విప్లవం తెచ్చిన ప్రొ. ఆడమ్‌స్మిత్ ఆయన రాసిన 'వెల్త్ ఆఫ్ నేషన్స్' పుస్తకం యూనివర్సిటీ పరిశోధనల్లో పుట్టిందే. ఆ తరువాత ప్రపంచ భావ విప్లవానికి నాంది వేసి హెగెల్ రచనలు జర్మనీ యూనివర్సిటీలో రూపుదిద్దుకున్నాయి. అదే విధంగా మార్క్సిజం కూడా జర్మనీ యూనివర్సిటీలోనే రూపుదిద్దుకున్నది. క్రమంగా పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థలో సోషలిజం, బిహేవియరిజం, డెమొక్రాటిక్ సోషలిజం మొదలగు సిద్ధాంతాలన్నీ యూనివర్సిటీ రచనలో ముందుకొచ్చినవే. మన జీవితకాలంలో జాన్ రాల్స్ రాసిన 'సోషల్ జస్టిస్' పుస్తకం యూనివర్సిటీ పరిశోధనగా బయటికి వచ్చిందే. బేసిక్ సైన్సులో, ఖగోళ శాస్త్రంలో యూనివర్సిటీ ప్రొఫెసర్లు చేసిన పరిశోధనలెన్నో ప్రపంచ మార్పుకు నాంది పలికాయి. మనదేశంలో ఈ మధ్య కాలంలో కొంత మంచి రీసెర్చ్ యూనివర్సిటీలో జరుగుతుంది. 

డి.డి.కోశాంబి, కోమిలాథాపర్ వంటి వారు చేసిన మంచి చరిత్ర రచనలు యూనివర్సిటీల్లోంచి వచ్చినవే. ముఖ్యంగా అమర్త్యసేన్ ఆర్థిక రంగ పరిశోధనలు యూనివర్సిటీల్లోంచి వచ్చినవే కదా! ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో ముఖ్యంగా తెలంగాణలో ఎన్నో విప్లవాత్మక పరిశోధనలకు అవకాశముంది. కానీ ఇక్కడి సీనియర్ ప్రొఫెసర్లు ఎక్కువ మంది రాజకీయ నాయకులవ్వాలనుకోవడం, క్వాలిఫికేషన్లు లేకున్నా పైరవీలతో, కుల-ధన బలంతో ప్రొఫెసర్లు కావడం వల్ల రీసెర్చ్ అనేది 'పిచ్చివాళ్ళ' పనిగా లెక్కచేయబడుతోంది.

తను ప్రొఫెసర్ వృత్తిగా ఎంచుకున్న సబ్జెక్టులో బలమైన పరిశోధనలను చెయ్యడం సాధ్యం కానప్పుడు లేదా ఇష్టం లేనప్పుడు ఉద్యోగంలో ఉంటూనే మరో పనో, మరో వృత్తో చేస్తూ ఉండడం యూనివర్సిటీకి, మౌలికంగా ఉపాధ్యాయ వృత్తికి తీవ్ర నష్టం చెయ్యడమే. ప్రజాస్వామిక వ్యవస్థలో రాజకీయ రంగం కూడా ఒక హోల్ టైమ్ వృత్తి. ఆ వృత్తిలో కొనసాగదలుచుకున్న వాళ్ళు తన ప్రొఫెసర్ లేదా టీచర్ పనికి రాజీనామా చేసి యథేచ్ఛగా చేసుకోవచ్చు. ప్రతి మానవునికి తాను జీతం తీసుకుని పనిచేసే పని తప్ప ఇతర పనులు చెయ్యడానికి ఎన్నో కారణాలు చెప్పే అవకాశముంటుంది. వాటి చుట్టూ ఒక అత్యవసరతను చూపించే వాతావరణం ఉంటుంది. తెలంగాణ ప్రాంతంలో కొంతమంది సీనియర్ ప్రొఫెసర్లు జీతాలు తీసుకుంటూ పాఠాలు చెప్పకుండా అడపాదడపా, కాదు, ప్రతి నిత్యం తిరుగుతున్నారు. ఊళ్ళళ్లో, రోడ్ల మీద ఉపన్యాసాలు ఇస్తున్నారు. క్లాస్‌రూమ్ లెక్చరుకు దీన్ని ప్రత్యామ్నాయం చేశారు. క్లాస్ రూమ్ లెక్చర్‌కు నిర్దిష్టత ఉంటుంది. దీనికి సంబంధించిన ప్రిపరేషన్ ఉంటుంది. అక్కడ ఒక క్రియాశీలత ఉంటుంది. ఆ క్రియాశీలతను తన రీసెర్చ్‌లో చూపించవచ్చు. కానీ గ్రామంలో ఒక ప్రాంతం గురించో, ప్రజలకున్న సమస్యల గురించో మాట్లాడడానికి ఆ ప్రిపరేషన్, దానిచుట్టూ రీసెర్చ్ అవసరం లేదు.

తెలంగాణలో 1969 ముందునుంచే ఈ పనిచేసే బ్యాచ్ ఒకటి తయారైంది. తమ ప్రమోషన్లు కూడా వీళ్లు ఉద్యమ బలం చూపి తెచ్చుకున్నారు. ఆ ప్రక్రియ కొనసాగుతూ వచ్చింది. ఇప్పుడది జిల్లాకొక యూనివర్సిటీ, తాలూకాకు కొన్ని కాలేజీలు, మండలంలో ఎన్నో స్కూళ్లు వచ్చినాక కూడా చెక్కు చెదరకుండా కొనసాగుతుంది. విద్యారంగంలో ఈ సంస్కృతిని 'సాధారణీకరించినాక' తెలంగాణ రాష్ట్రం సాధించినా కూడా ఈ రంగాన్ని దారిలో పెట్టేదెట్ల?

ఈ ఉద్యమం చుట్టూ పనిగా తిరిగే ప్రొఫెసరు క్లాసు జరిగే వాతావరణం కంటే జరగకుండా ఉండే వాతావరణాన్ని కోరుకుంటారు. రాష్ట్ర సాధన జీవిత ప్రధాన లక్షణం, టీచింగ్ రీసెర్చ్ కాదు. తాను అటెండ్ చేసిన మీటింగ్‌లు లెక్కబెట్టుకుంటారు గానీ, రాసిన వ్యాసాలో రీసెర్చ్ పేపర్లో ఉండవు. కనుక వాటి లెక్క అనవసరం అని సిద్ధాంతీకరించే పరిస్థితి అతి సాధారణంగా వస్తుంది. వృత్తి మొరాలిటీ కంటే ప్రాంత మొరాలిటీని ప్రధానం చేస్తారు. ఉద్యమ దశలో సంస్థలు ఎంత చచ్చిపోతే అంత మంచిదనే అనాగరిక విలువ చుట్టూ ఆవరించేట్టు చేస్తారు. ఈ పని ఒక క్లర్కుగానో, ఫైలురాసే ఆఫీసరుగానో ఉండి చేస్తే అంత నష్టం ఉండకపోవచ్చు. కానీ యూనివర్శిటీ ఫ్రొఫెసర్‌గా ఉండి చేస్తే చాలా ప్రమాదం.

చదవకుండా పరీక్షలు రాయకుండా మార్కులు తెచ్చుకోవాలనుకునే విద్యార్థులకు ఇటువంటి ఫ్రొఫెసర్లు ఆదర్శవంతమౌతారు. వీరికి కూడా రోజూ క్లాసురూములో పాఠాలు వినడానికి విద్యార్థులు కాక, రోడ్డు మీద ఉపన్యాసాలు వినడానికి జనమే కావాలి. క్లాసులన్నిటినీ బాయ్‌కాట్ చేయిస్తూ ఉంటే రోడ్డు మీద 'ఆడియన్సు కరువులేని' ఆనందం ఉంటుంది. ఈ దేశంలో కుల వ్యవస్థ చెయ్యబట్టి పై కులాలవారికి తమ కింది కులాల వారికి ఏం జరిగినా గిల్టీ ఫీలింగో, సెన్స్ ఆఫ్ షేమో ఉండవు. ఈ విధమైన గిల్ట్, షేమ్ లేని లక్షణాలు యూనివర్శిటీ టీచర్లలో గూడుకట్టుకున్నంక, తన చుట్టూ ఉన్న ధనం, ఒక మందను వెంటేసుక తిరిగే అమానుషత్వం, మానవత్వం లేని భాష మాట్లాడటం అలవాటైపోతాయి. ఈ క్రమంలోనే రాజకీయ రంగంలో (ముఖ్యంగా ఆసియా దేశాల్లో) ఉండే ఒకర్ని చంపడమో లేదా తాను చావడమో చెయ్యాలనే 'అన్‌సివిలైజ్‌డ్' జీవన విధానం ప్రొఫెసర్లకూ అలవడుతుంది. 

తాను నమ్ముకునే కాజ్-అది ప్రాంతీయం కావచ్చు లేదా పదవి సంపాదించడం కావచ్చు-కోసం కొందర్ని చంపించడమో, వారంతలు వారే చనిపోయే వాతావరణం కలిగించడమో ప్రొఫెసర్లు చేశాక ఏ వ్యవస్థ బాగుపడుతుంది? విద్యార్థులు ఆత్మహత్యలు, ఆత్మాహుతి చేసుకునే విలువల్ని పెంచి వారు చనిపోయాక, శవానికి మొక్కుతూ ఊరేగింపులు తియ్యడం ప్రొఫెసర్లు చేస్తుండడం ఈ దేశంలోనే చూడగలం. ఈ ప్రక్రియకు సహకరించని తోటి టీచర్లను టీచర్లో, విద్యార్థులో తిట్టడం కూడా ఇక్కడ చూస్తాం. మానవుల్ని నాగరికత వైపు నడిపించాల్సిన యూనివర్సిటీలు, అందులో పనిచేసే ప్రొఫెసర్లు ఏదో ఒక కాజ్‌తో సంస్థల విలువల్ని చంపాక, మానవుల చావు ఒక లెక్కలోకి రాదు. అంటే సమాజంలోని కుల అమానుషత్వాన్ని చదువు, రీసెర్చ్ పేరుతో కాకుండా ఉద్యమాల పేరుతో స్టాండరడైజ్ చెయ్యడం, యూనివర్సిటీలను సైతం ఈ స్థాయికి నెట్టడం జరుగుతుంది. ఇప్పుడు తెలంగాణ ప్రాంతపు యూనివర్సిటీలు, వీటిని చూసి ఆంధ్ర, రాయలసీమ ప్రాంతపు యూనివర్సిటీలు కూడా 'చదువు సాగనటువంటి' మట్టికుండలయ్యాయి. వాటికో రూపముంది కానీ సారం లేదు.

ఇప్పుడేం చెయ్యాలి అనేది సమస్య. ఎవరి నమ్మకాల్ని, ఆశయాల్ని వేరొకరు కాదనలేరు. తెలంగాణ రాష్ట్రమొస్తే ఇక్కడి అన్ని సమస్యలూ పరిష్కారమవుతాయని చెప్పే వారి హక్కును కాదనలేము. వ్యక్తులుగా అలా నమ్మే హక్కు వారి ప్రజాస్వామిక హక్కు. అయితే ఏదో ఒక సంస్థలో ఉద్యోగం చేస్తూ - ముఖ్యంగా యూనివర్సిటీలో ఉద్యోగం చేస్తూ రోజూ రోడ్ల మీద ఉండే హక్కు వారికి లేదు. అది వారి పై వ్యవస్థ తమను ప్రశ్నించలేని స్థితికి తెచ్చి కావచ్చు, లేదా ఏదో ఒక 'లీవ్' నెపంతో కావచ్చు. ఉదాహరణకు, ఒక ప్రొఫెసరో, ఉద్యోగో నెలలు మెడికల్ లీవ్ పెట్టి, దాన్ని డాక్టరుతో సర్టిఫై చేయించుకొని, రోడ్ల మీద, గ్రామాల్లో, పట్టణాల్లో తిరుగుతూ ఉంటే, అతను/ఆమె బెడ్ మీద కాక రోడ్డు మీద ఉంటే ఉద్యోగమిచ్చిన సంస్థలు అతన్నీ, అతని/ఆమె రోగాన్ని సర్టిఫై చేసిన డాక్టర్‌ను ముందు సస్పెండ్ చెయ్యాలి గదా? అలా చెయ్యగలిగే ధైర్యాన్ని సంస్థ కోల్పోయినాక మిగతా ఉద్యోగులు సంస్థల్లో ఉండి కూడా పనిచెయ్యరు. 

ఒక నేరస్థునిపై చర్య తీసుకోలేని సంస్థ, ఎవరి మీదా తీసుకోలేదు. ఒక వ్యక్తి కుల బలం - ధన బలం ఉపయోగించి ప్రభుత్వ సంస్థ రూల్సును దారుణంగా వాయిలేట్ చేస్తుంటే మిగతా వారు ఆ సంస్థలో ఎందుకు పనిచెయ్యాలనే నైతిక ప్రశ్న ఆ సంస్థలో పనిచేసే వారందరి ముందు ఉంటుంది. ఉద్యమాల పేరుతో ఇటువంటి ఇమ్మోరాలిటీకే యూనివర్సిటీలో ఒక ప్రొఫెసర్ పాల్పడినా మొత్తం యూనివర్సిటీ కుప్పకూలుతుంది. అటువంటి స్థితిలో అలా తిరగదలుచుకున్న వారు రాజీనామా చేసి ఏ రాజకీయం చేసినా పర్వాలేదు. అది అతని హక్కు. యూనివర్సిటీ ప్రొఫెసర్లకు రాజకీయాల్లో ఉండే హక్కు లేదని కాదు. తాను నమ్మిన రాజకీయ నాయకుని గేటు దగ్గర నిలబడి, తాను ఒక దశలో అటువంటి రాజకీయ నాయకుడుగా ఎదిగినా అభ్యంతరం లేదు. అది వారి హక్కు, ఇష్టం. కానీ ఉద్యోగంలో ఉంటూ సంవత్సరాల తరబడి పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పకుండా, రీసెర్చ్ చెయ్యకుండా, రాజకీయాల్లో తిరుగుతూ సంస్థల్ని సర్వనాశనం చెయ్యడం పెద్ద నేరం. అందుకే ఇటు తెలంగాణ ఉద్యమాల్లో గానీ, అటు సమైక్యాంధ్ర ఉద్యమాల్లో గానీ పనిచేస్తూ రోజూ రోడ్లమీద ఉండాలనుకునే ప్రొఫెసర్లు, ప్రభుత్వ ఉద్యోగులు తప్పకుండా రాజీనామా చెయ్యాలి. అది వారి నైతిక బాధ్యత. 

- కంచ ఐలయ్య

సుప్రసిద్ధ రచయిత, సామాజిక శాస్త్రవేత్త

Andhra Jyothi Telugu News Paper Dated: 20/11/2012 

తీరని వెతలు-మారని బతుకులు---బుద్ధారం రమేష్

ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని 35 గిరిజన తెగల్లో చెంచులు అత్యంత ప్రాచీనమైన తెగ. అలాగే అభివృద్ధికి నోచుకోని దుర్భర దుస్థితిలో ఉన్న తెగ. ఇది అతి ప్రాచీన తెగ అని చెప్పడానికి మనుస్మృతి, వినుకొండ వల్లభరాయుని క్రీడాభిరామం, యామునిడి రాజనీతిసూవూతాలు, గుర్రం జాషువా గబ్బిలంలో వీరి ప్రస్తావనల ద్వారా తెలుస్తున్న ది. మహబూబ్‌నగర్, ప్రకాశం, కర్నూలు, గుంటూరు, నల్గొండ జిల్లాల్లోని దట్టమైన నల్లమల అటవీ ప్రాంతంలో కృష్ణానది పరీవాహక ప్రాంతంలో వేల సంవత్సరాలుగా జీవిస్తున్నారు. రాష్ట్రంలోని మిగతా జన సమూహాలతో కానీ, ఇతర గిరిజన తెగలతో కానీ, చెంచు తెగకు దగ్గరి పోలికలు లేవు. వీరి మనస్తత్వాలు, అలవాట్లు, మానసిక, శారీరక స్థితిగతులు, సంస్కృతి భిన్నమైనవి. వీరి ప్రధాన వృత్తి ఆహారసేకరణ.శ్రీశైలంలోని సమగ్ర గిరిజన అభివృద్ధి సంస్థ లెక్కల ప్రకారం జిల్లాలో మొత్తం 46 మండలాల్లో 340 గ్రామాల్లో 10768 కుటుంబాలు న్నాయి. మొత్తం జనాభా 42 లక్షలు. రాష్ట్ర జనాభాలో 0.055 శాతం. నల్లమలలోని చెంచు పెంటలకు చాలా వరకు కనీస సౌకర్యాలయిన రోడ్డు, కరెంట్, మంచినీరు, పక్కా గృహాలు లేక దుర్భర స్థితిలో జీవితాలు గడుపుతున్నారు. 

చెంచులకు పూర్వం దట్టమైన అడవుల వల్ల ఆహార కొరత ఉండేదికాదు. ప్రస్తుతం అడవులు అంతరించిపోవ డంతోపాటు అటవీ ఉత్పత్తులు తగ్గుదల చెంచుల జీవనంపై తీవ్రవూపభావం చూపుతున్నది. చెంచులు పస్తులుండాల్సిన పరిస్థితులు దాపురించాయి. ఈ దుస్థితిని ఆసరా తీసుకున్న మైదాన ప్రాంత దళారులు వారికి ముందుగా కొంత సొమ్ము చెల్లించి వారిచేత ఎక్కువ గంటలు పని చేయిస్తూ శ్రమదోపిడీ చేస్తున్నారు. చెంచులను వలసబాట పట్టించి వారి కష్టార్జితాన్ని దోచుకుంటున్నారు. ప్రతియేటా వేలాది మంది వలసబాట పడుతున్నారని ప్రభుత్వ లెక్కలు చెపుతున్నాయి. చెంచులకు ఉపాధి హామీ పథకం కొంత మేర ఊరట నిచ్చినా, అదివారికి పూర్తిగా భరోసా ఇవ్వడం లేదు. అంతేకాదు పథకాల అమలులో అవకతవకలు జరుగుతున్నాయనే విమర్శలున్నాయి. నల్లమలలో చెంచులను మాత్రమే టైగర్ ట్రాకర్లుగా నియమించాల్సి ఉన్నప్పటికి అక్రమంగా చెంచేతరులతో నియామకం జరుపుతున్నారు.

నల్లమల్లలోని చెంచులు నిత్యం అనేక ఆరోగ్య సమస్యలతో బాధపడుతున్నారు. రక్షిత మంచినీరు లభించకపోవడం వల్ల చెరువులు, చెలిమెల నీటిపై ఆధారపడుతున్నారు. వాటిని తాగి అంటువ్యాధుల బారిన పడుతున్నారు. ఇదేకాకుండా మైదాన ప్రాంతపు కొన్ని తెగలవారు కల్తిసారా అమ్మడం వల్ల దాన్ని తాగి ప్రాణాలు కోల్పోతున్నారు. పోషకాహారలేమి కారణంగా ఏ చిన్నవ్యాధి ప్రబలినా అల్లాడుతున్నారు. పౌష్టికాహార లోపం వల్ల చిన్నారుల్లో ఎదుగుదల లేక అనేక పసి ప్రాణాలు గాల్లో కలుస్తున్నాయి. దీని నివారణకు ప్రభుత్వం గిరిజన సహకార సంస్థ ద్వారా ప్రతినెలా ఫుడ్ బాస్కెట్ల పంపిణీ చేస్తున్నప్పటికి వీటిలో అవకతవకలు జరుగుతున్నాయి. అవి కూడా నాసిరకంగా ఉంటున్నాయి. అలాగే గర్భిణి స్త్రీలకు ఇచ్చే సరుకుల్లో కూడా నాణ్యతా ప్రమాణాలు లేవు. చెంచులకు వైద్య సేవలందించ డానికి ఐ.టి.డి.ఎ శ్రీశైలం పరిధిలో 37 ప్రాథమిక ఆరోగ్య కేంద్రాలు, 146 ఉప కేంద్రాలు ఏర్పాటు చేసినట్టు లెక్కలు చెపుతున్నాయి. వీటిల్లో డాక్టర్, స్టాఫ్ నర్సులు, సిబ్బంది కొరత మూలంగా అత్యవసర సమయాల్లో ఆదుకోలేకపోతున్నాయి. గతంలో పని చేసిన మొబైల్ మెడికల్ యూనిట్లు ప్రస్తుతం పడకేసి కూర్చున్నాయి.

చెంచులకు విద్యనందించడానికి ప్రత్యేకంగా 34 ఆశ్రమ పాఠశాలలను ఏర్పాటు చేశారు. అయితే మారుమూల ప్రాంతాల్లో ఉపాధ్యాయు లు పనిచేయటానికి సిద్ధంగా లేకపోవడంతో పాఠశాలలు వెల పశువుల కొట్టాలుగా మారుతున్నాయి. మరి కొన్ని పాఠశాలలు మొక్కుబడిగా గంటో, రెండు గంటలు పనిచేస్తున్నాయి. ఉన్న పాఠశాలల్లో సౌకర్యాల కొరత వేధిస్తున్నది. ఏజెన్సీ ప్రాంతాల్లో విద్యనందించాల్సిన బాధ్యత ఎవరు తీసుకోవాలి అనే విషయంపై అ టు గిరిజన శాఖ, ఇటు విద్యాశాఖల మధ్య సమన్వయ లోపంతో సౌకర్యాల కల్పన విషయంలో జాప్యం చోటు చేసుకుంటున్నది.

చెంచుల అభివృద్ధి కోసం, ఆరోగ్య పరిరక్షణ కోసం ప్రభుత్వం ప్రకటించిన అనేక పథకాలు తూతూ మంత్రంగా అమలవుతున్నాయి. ఐటీడీఏ ఆధ్వర్యంలో భూమి కొనుగోలు, బోరుబావులు, గృహనిర్మాణం, రుణాలమంజూరి తదితర అనేక పథకాలను అమలుచేయాల్సి ఉన్నది. దీనికోసం కేంద్ర ప్రభుత్వం ప్రత్యేక నిధులు సమకూరుస్తున్నా ఆశించిన ఫలితాలు రావడం లేదు. అయితే రాజకీయ నాయకుల జోక్యం,దళారుల ప్రమేయం, అధికారులపై చెంచేతరుల ఒత్తిడుల కారణంగా చెంచులకు అభివృద్ధి ఫలాలు అందడంలేదు. చెంచుల అభివృద్ధి కోసం ఖర్చు చేసిన నిధులు లెక్కల్లో ఉన్నా, వారి అభివృద్ధి మాత్రం ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడే అన్న చందంగా ఉన్నది.

గతంలో మావోయిస్టులు, పోలీసుల మధ్య నలిగిపోయిన చెంచులు ప్రస్తుతం వజ్రాలు, ఇతర ఖనిజ నిక్షేపాలను వెలికితీసే ప్రయత్నంలో భాగంగా పెంటల ఎత్తివేతకు ప్రభుత్వం రంగం సిద్ధం చేస్తుండటంతో తీవ్ర ఆందోళన చెందుతున్నారు. ఇదే సమయంలో ప్రభుత్వం దగ్గర సరైన ప్రణాళిక లేకపోవడంతో సమస్యల వలయంలో చెంచులు కాలం వెళ్లదీస్తున్నారు. వికేంవూదీకరణ ద్వారా చెంచులకు సేవలందించే ఉద్దేశంతో ఏర్పాటైన గిరిజనాభివృద్ధి సంస్థలు కొత్తగా కొలువులో చేరిన యువ అధికారులకు అనుభవాన్ని ఇచ్చే సంస్థలుగా పనిచేస్తున్నాయి తప్ప ఆదివాసుల అభివృద్ధికి ఏమాత్రం తోడ్పడటం లేదంటే అతిశయోక్తి కాదు. ఐ.టి.డి.ఎ శ్రీశైలం ప్రాజెక్ట్ అధికార్లుగా ఇప్పటి వరకు చాలా మంది పనిచేశారు. కానీ అందులో చెంచులు చిరకాలం గుర్తుంచుకునే విధంగా పనిచేసిన అధికారులను వేళ్లపైన లెక్కించవచ్చు. సమాజం అభివృద్ధి చెంది జనాభా కూడా వృద్ధి చెందుతుంటే.. చెంచుల జనాభా మాత్రం రోజురోజుకి తగ్గడం ఆందోళన కలిగిస్తున్నది. 

1940-43 ప్రాంతంలో చెంచుల అస్తిత్వాన్ని పరిశీలించటానికి అప్పటి నిజాం నవాబు ప్రఖ్యాత మానవాభివృద్ధి శాస్త్రవేత్త హైమన్ డార్ఫ్ చేత చెంచుల స్థితిగతులు అధ్యయనం చేయించాడు. వీరి అభివృద్ధికి ప్రత్యేకంగా భూ కేటాయింపులు చేశాడు. కానీ ప్రస్తుత ప్రభుత్వాలు మాత్రం ఆ ప్రయత్నాలు చేయక పోగా వారిని అడవి నుంచి తరిమేసే ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాయి. తరతరాలు గా శ్రీశైలం మల్లికార్జునస్వామి, అహోబిళ లక్ష్మీనరసింహస్వామి దేవాలయాలు చెంచుల సంరక్షణలోనే ఉండేవి. చెంచులు వీటిని వారసత్వ సంపదగా భావి స్తారు. ఈ ఆలయాలు ప్రభుత్వాధీనంలోకి వెళ్లిన తర్వాత పూర్వం రోజు ల్లో ప్రధాన అర్చకులుగా ఉన్న చెంచులు ప్రస్తుతం వాచ్‌మెన్‌లుగా, స్వీపర్లుగా, బతుకులీడ్చాల్సిన పరిస్థితులు దాపురించాయి.

దేశం సాంకేతికంగా ఎంతో అభివృద్ధి చెందుతున్నది. కానీ సామాజిక అసమానతలను మాత్రం తగ్గించలేకపోతున్నది. ప్రభుత్వాలు మారుతున్నా చెంచు ల తలరాతలు మారడంలేదు. స్వాతంవూత్యానంతరం ఆదివాసీల అభివృద్ధికి ప్రధాని జవహర్‌లాల్ నెహ్రూ నియమించిన మలయప్ప కమిటీ (1949) విలువైన సూచనలు చేసినా అవి అమలుకు నోచుకోలేదు. ఎన్నో పోరాటాల ఫలితం గా సాధిం చుకున్న అటవీ హక్కుల గుర్తింపు చట్టం 2006, షెడ్యూల్ ఏరియాలో పరిపాలన అధికారం పూర్తిగా ఆదివాసులదే అని చెప్పే పీసా చట్టం, 1/70 చట్టం సక్రమంగా అమలుకావడం లేదు. ఆ చట్టాలు ఉల్లంఘనలకు గురవుతున్నాయి. చెంచేతరులు చెంచుల ఆధీనంలోని వనరులపైన ఆధిపత్యం చెలాయిస్తున్నారు. చెంచుల అభివృద్ధికి ప్రస్తుతం ప్రభుత్వం కేటాయించే బడ్జెట్ పక్కదారి పట్టకుం డా వినియోగించాల్సిన అవసరం ఉన్నది. కానీ ఈ చిత్తశుద్ధి పాలకులకు లేదు. దెబార్ కమిషన్ చెప్పినట్టు ఆదివాసీల సంస్కృతి, సాంప్రదాయాలను గౌరవిస్తూ చేపట్టే అభివృద్ధి కార్యక్షికమాల ద్వారానే వారి నిజమైన అభివృద్ధి సాధ్యమవుతుంది. ప్రాచీన తెగగా గుర్తించబడ్డ చెంచులను కాపాడుకోవాల్సిన బాధ్యత అందరిపై ఉన్నది. 

-బుద్ధారం రమేష్

కౌన్సిల్ ఫర్ సోషల్ డెవలప్‌మెం

బాలల సంక్షేమమే భవితకు వరం - జస్టిస్ బి. చంద్రకుమార్

'దేశమంటే మట్టి కాదోయ్, దేశమంటే మనుషులోయ్' అన్నారు గురజాడ. దేశం అభివృద్ధి చెందాలంటే, దేశ ప్రజలు సుఖంగా, సంతోషంగా ఉండాలంటే ప్రజలందరూ విద్యావంతులు కావాలి. ఆరోగ్యంగా ఉండాలి. భవిష్యత్తులో దేశ ప్రజలందరూ బాగుండాలంటే నేటి బాలలపై ప్రత్యేక శ్రద్ధ అవసరం. 

ప్రపంచంలోనే అత్యంత బాలకార్మికులున్న దేశం మన దేశం. మన దేశంలో ప్రస్తుతం 6 కోట్ల మంది బాలకార్మికులు ఉన్నారు. 5 సంవత్సరాల నుంచి 14 సంవత్సరాల వయస్సులోపు బాలకార్మికుల సంఖ్యే సుమారు 58 లక్షల మంది అని 2004-05 11వ పంచవర్ష ప్రణాళికలో ప్లానింగ్ కమిషన్ పేర్కొనడం జరిగింది. 2001 నాటికీ 5 సంవత్సరాల నుంచి 14 సంవత్సరాల వయస్సు లోపు పిల్లలు 8.7కోట్ల మంది స్కూలుకు హాజరు కావడం లేదని లెక్కలు తేల్చారు. ఇంకో 7.5 కోట్ల మంది పిల్లలు స్కూలుకు వెళ్లడం లేదని, వారేం చేస్తున్నారో తెలియదని లెక్కలు తేల్చారు. 36 లక్షల మంది పిల్లలు వ్యవసాయేతర పనులలో పనిచేస్తున్నారు. 12 లక్షల మంది పిల్లలు కఠినమైన/హానికరమైన (ఏ్చ్డ్చటఛీౌఠట) వృత్తులలో నిమగ్నమై ఉన్నారు. 

రాజ్యాంగ చట్టంలోని ఆర్టికల్ 24 ప్రకారం 14 సంవత్సరాలలోపు పిల్లలను ఫ్యాక్టరీలలో గానీ, గనులలో గానీ, ఇతర కఠినతరమైన/హానికరమైన పనులలో గానీ నియమించకూడదని ఆదేశిస్తున్నది. ఆర్టికల్ 21-ఎ ప్రకారం 14 సంవత్సరాలలోపు పిల్లలందరికీ ఉచిత నిర్బంధ విద్య ఇవ్వాలని ఆదేశిస్తున్నాయి. 1986 లోనే బాల కార్మిక నిరోధక చట్టం వచ్చింది. 2004-05 కేంద్ర బడ్జెట్‌లో కేవలం 2.96 శాతం మాత్రమే పిల్లల సంక్షేమానికి కేటాయించబడింది. 6 సంవత్సరాల నుంచి 11 సంవత్సరాల వయస్సు ఉన్న పిల్లల్లో 25.7 శాతం మంది, 11 సంవత్సరాల నుంచి 14 సంవత్సరాల వయస్సు మధ్య పిల్లలో 48.8 శాతం మంది, 14 సంవత్సరాల నుంచి 16 సంవత్సరాల వయస్సు మధ్య పిల్లలో 61.6 శాతం మంది చదువును అర్థాంతరంగా వదిలివేస్తున్నారు. జాతీయ బాల కార్మికుల పథకం (ూఇ ఔ్క) ప్రకారం కేవలం 3.74 లక్షల మంది పిల్లల్ని వారు చేస్తున్న పనుల నుంచి విరమింపజేసి పాఠశాలలో చేర్చారని 2006-07 కార్మిక, ఉపాధి మంత్రిత్వ శాఖ లెక్కలు తెలియజేస్తున్నాయి. 

గర్భంలో ఉన్నది ఆడపిల్ల అని తెలియగానే ప్రతీ సంవత్సరం 5 లక్షల మంది ఆడపిల్లలు హత్యగావించబడుతున్నారు. ఒక సంవత్సరం దాటకుండానే పదిలక్షల మంది ఆడపిల్లలు చనిపోతున్నారు. 15 సంవత్సరాల వయస్సు దాటకముందే 25 శాతం ఆడపిల్లలు వివిధ కారణాల వల్ల చనిపోతున్నారు. వేశ్యా వృత్తిలోకి నెట్టబడ్డ వారిలో 40 శాతం మంది 18 సంవత్సరాలు దాటకముందే ఆ వృత్తిలోకి బలవంతాన నెట్టబడ్డవారు. బాలల హక్కుల జాతీయ కమిషన్ రిపోర్టు ప్రకారం 7.5 శాతం ఆడపిల్లలు చదువుకు దూరంగా ఉన్నారు. అయితే 1951లో 54 లక్షల మంది ఆడపిల్లలు చదువుకోగా, 2008 నాటికి ఆ సంఖ్య 6.1 కోట్లకు చేరింది. 

ఇప్పటికి 30 శాతం ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో హరిజన, గిరిజన విద్యార్థులను వేరుగా కూర్చోబెట్టి మధ్యాహ్న భోజనం ఇస్తున్నారు. 19 శాతం ముస్లిం పిల్లలు స్కూలుకు వెళ్లడం లేదు. 76 శాతం ముస్లిం పిల్లలు పాఠశాలల్లో చేరితే 56 శాతం మందే హైస్కూలుకు వెళుతున్నారు. పోలీసు కేసుల్లో ఉన్న పిల్లల్లో 90 శాతం పేదరికం నుంచి వచ్చిన వారే. ఆ పిల్లల్లో 78 శాతం భార్యాభర్తల కలహాలున్న కుటుంబాల నుంచి వచ్చినవారే. అంతర్జాతీయ బాలల హక్కుల ఒడంబడికని 1989, నవంబర్ 20న ఐక్యరాజ్యసమితి సర్వసభ్య సభ ఆమోదించింది. ఆ ఒడంబడికని ఇంతవరకూ ఐక్యరాజ్యసమితిలో సభ్యదేశాలైన 194 దేశాలు ఆమోదించి, దానిపై సంతకాలు చేశాయి. ఇంచుమించుగా అన్ని సభ్యదేశాలు ఆమోదించిన ఒకే ఒక్క అంతర్జాతీయ ఒడంబడికగా ఈ బాలల హక్కుల ఒడంబడిక గుర్తింపు పొందింది. 

ఈ ఒడంబడికలోని ప్రధాన అంశాలు : (1) ఒడంబడికలోని అంశాలనన్నింటినీ ఆర్టికల్-2 ప్రకారం ప్రపంచ దేశాలలోని బాలలందరికీ - ఏవిధమైన మినహాయింపులు వివక్షలు లేకుండా - వర్తింపచెయ్యాలి. (2) ఆర్టికల్-6 ప్రకారం బాలలందరికీ జీవించే హక్కు, అభివృద్ధి చెందే హక్కులని కలుగజెయ్యాలి. (3) ఆర్టికల్-13,14 ప్రకారం తమ ఉనికికీ, అభివృద్ధికీ సంబంధించిన తమ ఆలోచనలనీ, అభిప్రాయాలనీ వెలువరించే హక్కుని బాలలందరికీ కలుగజెయ్యాలి. (4) ఆర్టికల్-19 ప్రకారం తమ పట్ల జరిగే అన్ని రకాల హింస నుంచీ రక్షణని పొందే హక్కుని బాలలందరికీ కలుగజెయ్యాలి. (5) ఆర్టికల్-24 ప్రకారం నాణ్యతతో కూడిన వైద్య సేవలని పొందుతూ, ఆరోగ్యంగా జీవించే హక్కుని కలుగజెయ్యాలి. (6) ఆర్టికల్-28 ప్రకారం కనీసం ప్రాథమిక విద్యనైనా ఉచితంగా పొందేందుకు హక్కు కలుగజెయ్యాలి. (7) ఆర్టికల్-32 ప్రకారం ఆర్థిక దోపిడీకి గురికాకుండా రక్షణ పొందే హక్కుని కలుగజెయ్యాలి. (8) ఆర్టికల్-34 ప్రకారం లైంగిక వేధింపులు, హింసలకి గురికాకుండా రక్షణ పొందే హక్కుని కలుగజెయ్యాలి. 

మన దేశం ఐక్యరాజ్యసమితి సర్యసభ్య సభలో పాల్గొని పై తీర్మానాలను ఆమోదించింది. అంతేగాక, 1992లో పిల్లల హక్కులపై (ఇఖఇ) జరిగిన అంతర్జాతీయ సదస్సులో పాల్గొన్నది. అందులో భాగంగానే పిల్లల సంక్షేమానికి జాతీయ సూత్రాలను 2003లో ఆమోదించడం జరిగింది. వీటికనుగుణంగానే, ఇౌఝఝజీటటజీౌn జౌట ్కట్ట్ఛౌఛ్టిజీౌn ౌజ ఛిజిజీజూఛీ ఖజీజజ్టి అఛ్టి 2005 చట్టాన్ని తీసుకురావడం జరిగింది.

కేంద్ర, రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు బాలల సంక్షేమానికి తగినన్ని నిధులు కేటాయించాలి. అన్నిటికంటే ఈ అంశానికి మొదటి ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి. అంగన్‌వాడీ కేంద్రాలను మరింత పటిష్టం చేయాల్సిన అవసరం ఉంది. ప్రభుత్వ ఆదేశాల ప్రకారం అంగన్‌వాడీ కేంద్రాలలో అర్హులైన గర్భిణీ స్త్రీలకు రోజుకు 95 గ్రాముల బియ్యం, 100 గ్రాముల రవ్వ, 15 గ్రాముల నూనె, 30 గ్రాముల పప్పు, వారానికి 2 గుడ్లు ఇవ్వాలి. పిల్లలకు 65 గ్రాముల బియ్యం, 15 గ్రాముల పప్పు, 10 గ్రాముల నూనె ఇవ్వాలి. 2009 విద్యా హక్కు చట్టాన్ని ఖచ్చితంగా అమలుచేయాలి. అందుకోసం రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు అన్నిచర్యలు తీసుకోవాలి. బాలల విషయమై ఉన్నత న్యాయస్థానాలు ఇచ్చిన ఆదేశాలను అమలుచేయాలి. 

పిల్లలూ, దేవుడూ చల్లని వారే, కల్లకపటమెరుగని కరుణామయులే అన్నారు ఒక కవి. బాల్యం ఎంతో మధురమైనది. నేటి బాలలే రేపటి పౌరులు. కాబట్టి నేటి బాలల గురించి మనం ఎంత శద్ధ్ర వహిస్తామో దేశ భవిష్యత్తు అంత బాగుంటుంది. గర్భిణీ స్త్రీల పట్ల ప్రత్యేక శ్రద్ధ చూపవలసిన అవసరముంది. గర్భిణీ స్త్రీల మానసిక, శారీరక ఆరోగ్యం పుట్టబోయే బిడ్డ మీద ఉంటుంది. కాబట్టి గర్భిణీ స్త్రీలకు పౌష్టిక ఆహారం ఇవ్వాలి. పేద గర్భిణీ స్త్రీలకు పౌష్టిక ఆహారం అందేటట్లు సరైన పథకాలు ఏర్పరచాలి. 

వారికి ఉచిత వైద్య సౌకర్యాలు కల్పించాలి. స్త్రీలను, కట్న కానుకల కొరకు గానీ, మరో కారణం చేత గానీ వేధించేవారు, ఆ స్త్రీ పడే శారీరక, మానసిక బాధ పుట్టబోయే బిడ్డ ఆరోగ్యంపై ప్రభావం చూపిస్తుందనే సత్యాన్ని గమనించాలి. అందుచేత గర్భిణీ స్త్రీలను ఎల్లప్పుడూ సంతోషంగా ఉంచే విధంగా కుటుంబ సభ్యులందరూ శ్రద్ధ వహించాలి. ప్రసవ సమయంలో తగు జాగ్రత్తలు తీసుకుని సరైన వైద్య సదుపాయాలు కల్పించాలి. పుట్టిన ప్రతి బిడ్డకు తగిన సమయాల్లో తగు టీకాలు ఇప్పించాలి. 

తల్లిదండ్రులు పిల్లల్ని ఎలా పెంచాలో - వారికి ఎటువంటి ఆహారం ఇవ్వాలో తెలుసుకోవాలి. అన్నిటికంటే ముఖ్యం తల్లిదండ్రులు బిడ్డలకు సమయం కేటాయించాలి. పిల్లలతో కలిసి ఉండాలి. వారిని శ్రద్ధగా గమనించాలి. వారి అవసరాలను తెలుసుకోవాలి. పిల్లల్లో సహజంగా ఉండే ప్రశ్నించే తత్వాన్ని ప్రోత్సహించాలి. ప్రతీ ప్రశ్నకు సరైన శాస్త్రీయమైన సమాధానాన్ని చెప్పాలి. పిల్లల ఆసక్తిని, అంతర్గత శక్తులను గమనించాలి. వారి సహజ శక్తులను గుర్తించి ప్రోత్సహించాలి. పెద్దల ఇష్టాఇష్టాల ప్రకా రం కాకుండా పిల్లల అభిరుచి మేరకు, ఆసక్తి మేరకు, సహజ నైపుణ్యం మేరకు వారిని ఎదగనివ్వాలి. 

పిల్లలకు కలిగే భయాలను పోగొట్టాలి. మూఢ నమ్మకాలకు దూరంగా ఉంచి ప్రతీ విషయాన్ని తార్కికంగా ఆలోచించే తత్వాన్ని, వాస్తవాన్ని తెలుసుకొనేటట్లు, సత్యానికి కట్టుబడి ఉండేటట్లు ప్రోత్సహించాలి. తల్లిదండ్రులు, ఉపాధ్యాయులు, వార్డెన్స్ చూపే ప్రేమ, శ్రద్ధ వల్లనే పిల్లలు అభివృద్ధిలోకి వస్తారు. పిల్లల కోసం సమయాన్ని కేటాయించలేని తల్లిదండ్రులకు పిల్లలను కనే హక్కు లేదంటాడు చలం.

పిల్లలు ఏ మంచి పనిచేసినా ప్రోత్సహించండి. ఒక్క సబ్జెక్టులో తక్కువ మార్కులు వస్తే తిట్టడం మంచిది కాదు. పిల్లల్ని తిట్టడం, కొట్టడం వల్ల మంచి ఫలితాలు సాధించలేము. పిల్లల దృష్టికి వచ్చే విషయాలే వారి మనస్సులో ముద్రలు కలిగిస్తాయి. కాబట్టి మనస్సులపై ఎటువంటి ముద్రలు కలుగుతున్నాయో గమనించాలి. అందుచేత టివిలో, కంప్యూటర్‌లలో, ఇంటర్‌నెట్‌లో, సినిమాల్లో, పత్రికల్లో, పుస్తకాల్లో ఎటువంటి విషయాలను పిల్లలకు అందుబాటులో ఉంచుతున్నాము, అవి పిల్లలపై ఎటువంటి ప్రభావాన్ని చూపుతున్నాయో గమనించాలి. 

అందరికీ పూర్తి ఉచిత విద్య, వైద్య సౌకర్యాలు కల్పించాలి. ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో కనీస సౌకర్యాలు కల్పించాలి. అనేక ఉన్నత పాఠశాలల్లో ప్రత్యేక మరుగుదొడ్లు, టాయిలెట్ సౌకర్యం లేక ఆడపిల్లలు చదువుని అర్థాంతరంగా ఆపివేస్తున్నారని సర్వే నివేదికలు తెలుపుతున్నాయి. విద్యాహక్కు చట్టం 2009 ప్రకారం ప్రైవేటు పాఠశాలల్లో 25 శాతం పేద విద్యార్థులకు విద్యనందించాలి. అయితే పేద పిల్లలు, ఇతర పిల్లల మాదిరిగా బట్టలు, బూట్లు, బ్యాగ్‌లు, ట్యాబ్‌లెట్స్, బ్లూటూత్‌లు, ఖరీదైన సెల్‌ఫోన్లు, తిను పదార్థాలు కొనుక్కోలేరు. 

కాబట్టి పిల్లల మధ్య ఈ ఆర్థిక తారతమ్యాలను ఎలా రూపుమాపాలో ప్రభుత్వం ఆలోచించాలి. పేదరికం వల్ల అనేక మంది పిల్లలు చదువుకోలేకపోతున్నారు. బాల కార్మిక వ్యవస్థను రాజ్యాంగం నిషేధిస్తున్నా పిల్లల క్షేమం కోసం ఎన్నో చట్టాలు చేసినా, అంతర్జాతీయంగా ఐక్యరాజ్యసమితి తీర్మానాల్లో మనదేశం భాగస్వామిక దేశమైనా, ఉన్నత న్యాయస్థానాలు ఎన్నో మార్గదర్శక ఆదేశాలిచ్చినా, ఆచరణలో వెనుకబడి ఉన్నామనేది వాస్తవం. బాలల దినోత్సవం రోజైనా ఆత్మపరిశీలన చేసి, సత్యాన్ని అంగీకరించి తగిన కార్యాచరణకు పూనుకోవాలి. దేశభక్తి, సామాజిక బాధ్యత, విశాల భావాలు గల యువతరాన్ని తయారుచేయాల్సిన బాధ్యత అందరిపై ఉంది. 

- జస్టిస్ బి. చంద్రకుమార్

Andhra Jyothi News Paper Dated : 15/11/2012 

గురజాడను వలచి.. అంబేడ్కర్‌ను మరచి, - బొర్రా గోవర్థన్

'కులం' పునాది ఎంత బలంగా ఉంటుందో 'గురజాడ - అంబేద్కర్'ల విషయాన్ని చూస్తేనే అర్ధమైపోతుంది. గురజాడ 150వ జయంతిని ఆంధ్ర దేశం ఎంతో ఘనంగా జరుపుకుంది. ముఖ్యంగా ఇంగ్లీషు వ్యామో హం వెర్రులెత్తిన ఈ రోజుల్లో గురజాడను గుర్తు చేసుకోల్సిన అవసరం ఎంతో ఉంది. తెలుగు భాషను బ్రతికించుకోడానికి ఈ తరానికి గురజాడను ఎక్కువగా పరిచయం చేయాల్సిన కర్తవ్యమూ ఉంది. దీన్ని ఎవ్వరూ కాదనలేం. ఇటు మాతృభాష విషయంలో, అటు వ్యవహారిక భాష విషయంలో, ఈ రెండింటికీ మించి సంస్కరణోద్యమ విషయంలో ఎవరన్నా కాదన్నా మన 'అడుగుజాడ' గురజాడే. ఈ చారిత్రక నేపథ్యాన్ని గుర్తించే తెలుగు నాట పత్రికలన్నీ గురజాడకు ఈ రోజున సముచిత గౌరవాన్నిచ్చాయి. సాహితీ పత్రికలైతే ఎకాఎకిని ప్రత్యేక సంచికల్నే ప్రకటించాయి. దిన పత్రికల్లో పుంకానుపుంకాలుగా వ్యాస పరంపరలు కొనసాగాయి. ఇందుకు అందర్నీ అభినందించాలి. 

భాష విషయంలో గురజాడే ఆద్యుడు కాడనీ... ఆయన కంటే ముందే ఇంకొన్ని అడుగుజాడలున్నాయనే వాదం కూడా అక్కడక్కడా చెదురుమదురుగా కనిపించింది. మరీ ముఖ్యంగా ఆయన ప్రాచుర్యాన్ని కల్గించిన 'ముత్యాలసరం' ఛందస్సు మీద కాస్త ఎక్కువగానే చర్చలు కొనసాగాయి. సాగుతున్నాయి. 

'గురజాడ దేశభక్త' గీతాన్ని ప్రపంచ మానవ గీతంగా శ్రీశ్రీ అభివర్ణించాడు. దేశభక్తికి, మానవశక్తికి ఒక మచ్చుతునకగా ఆ గీతం ఎన్ని తరాలైనా మిగిలిపోతుంది. ఇది కాదనలేని సత్యం కూడా. 

అయితే... చరిత్ర మన సొంతం కాదు. శ్రీశ్రీ అన్న ట్లు 'దాచేస్తే దాగని' సత్యాలు ఎన్నో ఉంటాయి. 'కవి' కాలానికి తగిన విధంగా జీవించాలి. రాయాలి. గురజాడ నూటికి నూరుశాతం కాలానికి అనుగుణంగా జీవించాడా? ఆలోచించాడా? అనేదే ఇక్కడి విషయం.

గురజాడ 1862లో పుట్టాడు. అప్పటికి కొద్ది ఏళ్లకు ముందే ప్రథమ భారత స్వాతంత్య్ర సంగ్రామం జరిగి, దారుణంగా అణచివేయబడింది. బ్రిటీషు పాలనకు వ్యతిరేకంగా జరిగిన తొలి తిరుగుబాటు అది. దేశంలో స్వేచ్ఛా స్వాతంత్య్రాలు మొలకెత్తిన తొలినాళ్లలోనే గురజాడ పుట్టాడు. గురజాడ కోడె మీసాలు దువ్వే పాతికేళ్ల వయస్సులో కాంగ్రెస్ సంస్థ కూడా పుట్టింది. బాల్య Äౌవ్వన దశలు దాటి అచ్చమైన వ్యక్తిత్వాలు పుట్టే 35-45 ఏళ్ల వయస్సులో ఈ దేశాన్ని గొప్పగా ప్రభావితం చేసిన వందేమాతర ఉద్యమం ఉవ్వెత్తున లేచింది. ఒకవైపు పరదాస్యశృంఖలాల్ని త్రెంచుకోటానికి భారత ప్రజలు అనేక దారుల్లో బ్రిటీషు వారిపై పోరాటాలు ఎక్కుపెట్టారు. 'దేశభక్తి' గీతాన్ని ఆలపించిన గురజాడ స్వరంలో ఎక్కడా స్వాతంత్య్ర పోరాట దీపికలు ఛాయకైనా కన్పించలేదు. ఇది నిజంగా ఆలోచించాల్సిన విషయం, ఆశ్చర్యపడాల్సిన సంగతి. 

స్వాతంత్య్ర పోరాట గీతాలు రాయక పోవటం అటుంచి 1912లో మన దేశానికి వచ్చిన జార్జి-5 ను ఆకాశానికెత్తి కీర్తించాడు. ఆ గీతాన్ని చూడండి: వెల్లువగ నారోగ్య సంపద

లుల్లమలరుచు నిచ్చుగావుత

తల్లి భరత మాత పంచుము

జార్జి కెల్లపుడున్

జార్జి సామ్రాట్చాస నంబుల

జాజి పూవుల దండ మాడ్కిని

రాజరాజుల శిరములందున

దాల్చి మనవలయున్

మర్మ మెరుగని ధర్మమనియెడి

నిర్మలంబగు నీతి పథమున

పేర్మి ప్రజలను మలచు నేర్పరి

జార్జి మనవలయున్

భరత ఖండం బెన్నడెరుగని

నిరత శాంతి నొసంగి విద్యల

నెరయ నించిన యాంగిలేయుల

రేడు మనవలయున్

కొల్లబోవగ జంపి శత్రుల

ఢిల్లి పట్టము గట్ట బలిమిని

తొల్లి నల్లని దేవుడొక్క

డజాత శత్రునకున్

నల్లవాడును తెల్లవాడును

నెల్ల శుభముల గూర్చు గావుత

తల్లి మేరీ మహారాజ్ఞికి

జార్జి నరపతికిన్! 

ఈ కవిత 'ముత్యాలసరము' పేరుతో గురజాడ రచనగా సెట్టి ఈశ్వరరావు సంపాదకత్వంలో విశాలాంధ్ర ప్రచురణగా గురజాడ రచనలు, కవితల సంపుటంలో 71వ పేజీలో ఉంది. పూర్వం రాజాస్థానాల్లో రాజుల్ని 'తెగపొగిడే' ఉద్యోగ వర్గం ఒకటుండేది. 'రాజాధిరాజా! రాజమార్తాండ!' ఇలాగ. ఈ కవిత చూస్తుంటే గురజాడ మాయాబజార్ సినిమాలో 'శాస్త్రి, శర్మ'ల పాత్ర పోషించిన వాడిలా అగుపిస్తాడు! 'జార్జి నరపతిని' ఇం తగా నెత్తిని పెట్టుకొన్న గురజాడ, దీనికంటే ముందు అంటే 1908లో స్వాతంత్య్రం కోసం పోరాడే కాంగ్రెస్ సంస్థ మీద వ్యంగ్యంగా ఓ గేయం కూడా రాశారు. 

1905-10 మధ్య కాంగ్రెస్‌లో మితవాదులు, అతివాదుల మధ్య తీవ్రంగా అభిప్రాయ భేదాలు వచ్చాయి. దాదాభాయి నౌరోజీ, గోపాలకృష్ణ గోఖలేల వర్గం మితవాదులుగా, లాలాలజపతిరాయ్, బాలగంగాధర తిలక్, బిపిన్ చంద్రపాల్‌లు అతివాద వర్గంగా కలహించుకునే కాలం. ఈ సందర్భంగా.. 1908లో మద్రాసులో కాంగ్రెస్ మహాసభ జరిగింది. ఆ సందర్భంగా గురజాడ ఇలా రాశారు. 

పాడవోయ్ కవీ! కాంగ్రెస్ ఒక

భజన సమాజం మాత్రమే అనీ ... ... ...

మితవాదులు నేర్చే గుణపాఠం

ఏయే ఎండల కాయా గొడుగులు!

కాదని బరిదిగి తిరగబడేవో

ద్వీపాంతరమే! లేదిక తిరుగుడు!

ఇందులో ఏ ఎండకు ఆ గొడుకు పట్టేవాళ్లు 'మితవాదు'లని హేళన ఉంది... కాదని బ్రిటీషు వారి మీదికి తిరగబడితే... ద్వీపాంతరం - అంటే అండమాన్ జైలుశిక్షే అనే బెదిరింపూ ఉంది. కాబట్టి దీనికి 'విరుగుడు'గా ఒక మార్గాన్ని కూడా గురజాడ చూపించాడు.

కావున జోరుగ కంఠశోషగా

ఉపన్యసిస్తూ నుంచుందాం

అస్తమానమూ లాభం చూడక

రాజభక్తితో పొంచుందాం! 

బ్రిటీషు వారి పట్ల చూపించాల్సిన ఈ రాజభక్తిని ఆ తర్వాత 2012లో జార్జి-5 వచ్చినప్పుడు చూపించాడు. పోనీ 'కాంగ్రెస్ మార్గంలో స్వాతంత్య్రం రాదు' అని అనుకుని, కాంగ్రెస్ పోరాట విధానాలు నచ్చక, మరో పోరాట మార్గాన్ని ఏదైనా గురజాడ చూపించాడా? అంటే అదీ లేదు. గురజాడకు భారత స్వాతంత్య్రం పట్లే యిష్టత లేదు. మార్గం పట్ల కాదు. అసలు స్వాతంత్య్రం పట్లే. ఇది వాస్తవం. 

నిజానికి ఇది ఆనాడు ఒక్క గురజాడకే కాదు. దాదాపు సంఘసంస్కర్తలందరికీ లేదు. కన్యాశుల్కం, బాల్య వివాహాలు, సతీసహగమనాలు, స్త్రీ అణచివేత, అంటరానితనం, అవిద్య ఇలాంటి దురాచారాలతో నిండుకు పోయిన హిందూ సంఘాన్ని సంస్కరించాలనుకునే సంస్కర్తలందరూ స్వాతంత్య్ర పోరాటాన్ని విమర్శించినవారే. వ్యతిరేకించినవారే. ఈ దురాచారాల్ని చట్టబద్ధంగా నిర్మూలించడానికి పూనుకున్న బ్రిటీషు వారి పాలన పోయి, స్వదేశీయుల పాలన వస్తే పోతున్నాయనుకుంటున్న దురాచారాలు ఎక్కడ తిరిగి వచ్చిపడతాయోనని భయపడినవారే. 

నిజానికి రంవీంద్రనాధ్ ఠాగూర్ కూడా ఈ కోవలోనివాడే. నేడు మన జాతీయ గీతంగా ఉన్న 'జనగణమన అధినాయక జయహే' అనేది జార్జి ఐదునో, జార్జి ఆరునో కీర్తిస్తూ రాసిన గీతమే! అనేది ఒక వాదం ఉంది. చరిత్రను విశ్లేషించుకునేప్పుడు పరిపూర్ణత ఏ దశలోనూ, ఏ వ్యక్తిలోనూ కనిపించదు. మనకు నచ్చినవో, నచ్చనివో ఏవో కొన్ని 'మూలాలు' ఉంటూనే ఉంటా యి. నిజానికి అలా ఉండడమే శాస్త్రీయం కూడా! అనేక అపరిపూర్ణతలే ఒక పరిపూర్ణత వైపుకు నడుస్తూ ఉంటాయి. నడిపిస్తూ ఉంటాయి. ఇది సత్యం. 

మరి, అలాంటప్పుడు గురజాడ తప్పేంటి? అనుకోవచ్చు. గురజాడను ఒక భాషావాదిగానో, ఒక సంఘ సంస్కర్తగానో చూస్తున్నాం. ఒక స్వాతంత్య్ర పోరాట యోధుడుగా చూడ్డం లేదు కదా! అని సరిపెట్టుకోవచ్చు. సరే, అలాగే సరిపెట్టుకుందాం. అయితే...

అన్ని సామాజిక సంస్థలతోపాటు కమ్యూనిస్టు సంస్థలూ, వారి పత్రికలూ గురజాడను ఆకాశానికెత్తేశాయి. ఇది తప్పు కూడా కాదు. కానీ, ఇక్కడ ఒక్కసారి అంబేద్కర్ గుర్తుకు వస్తాడు. గురజాడ కేవలం ఒక్క 'రంగం'లోనే ఆదర్శవాది. ఆయన రచనలు ఆనాటి 'కన్యాశుల్కాన్ని' తీవ్రంగా వ్యతిరేకించాయి. బాల్య వివాహాల్ని ఎదుర్కొన్నాయి. నిజం చెప్పాలంటే ఈ దురాచారం ఆనాటి అగ్రకుల బ్రాహ్మణుల్లోనే ఉండేది. క్షత్రియ వర్గాల్లో కూడా కొద్దిగా కన్పించేది. వైశ్య, శూద్ర, అంటరాని కులాల్లో ఉండేది కాదు. అంటే... జనాభాలో 0.01 శాతంలో కూడా లేని ఒక దురాచారం మీదే గురజాడ పోరాటం. 

కానీ విద్య, సాంఘిక, సామాజిక, సాంస్కృతిక, రాజకీయ రంగాల్లో ఈ దేశంలో దాదాపు సగం మందికి అంబేద్కర్ దారి చూపాడు. స్త్రీల విషయాన్ని కూడా తీసుకుంటే 85 శాతం మందికి దిక్కు చూపిన చుక్కాని అయ్యాడు. కాదు, ఇంకా.. ఇంకా.. అంబేద్కర్ కృషిని తగ్గించి.. తగ్గించి.. చూసుకుంటే కనీసం ఈ దేశంలో అంటరానివారిగా బ్రతుకు లీడుస్తున్న 20 శాతం మందిని 'బ్రోచిన' మహనీయుడు. అంటరానివారిని అన్ని రంగాల్లో ముందుకు నడిపించడానికి ప్రణాలికా బద్దంగా కృషి చేసిన అంబేద్కర్‌ని మాత్రం 'కమ్యూనిష్టు పార్టీలు' ఎందుకు అంటరానివాడుగా చూస్తున్నాయో అర్థం కావటం లేదు. ఈ దేశంలో కమ్యూనిష్టు ఉద్యమాలు ప్రక్కదారి పట్టాయి కాబట్టి 'మార్క్సిజాన్ని' తప్పు పట్టాల్సిన పనిలేదు. 'వర్గ' దృక్పథంతో నిండిపోయిన వారి మనసుల్లో భారతదేశంలోని 'కులం' 'అంటరానితనం' కాస్త కూడా చోటు కల్పించుకోలేకపోయిందే అనే బాధే మిగిలిపోయింది. 

పుట్టుక సమయంలో 'మాల మాదిగల' పార్టీగా పేరు పొందిన కమ్యూనిష్టు పార్టీల్లో ఈనాడు ఏ ఒక్క పార్టీలో కూడా ఆ నిమ్న వర్గాలకి చెందిన వారు చేతివ్రేళ్ళకు మించి సభ్యులుగా లేరు. ఇక నాయకత్వం మాట సరేసరి. కార్ల్ మార్క్స్ అంటాడు- 'పాలక వర్గాలు, తమ పాలిత వర్గాల్లో ఉన్న మేధావుల్ని తమ వాళ్ళుగా ముద్ర వేయించుకొని, తమ మనుగడను సాగించుకొంటాయి' అని. ఆనాటి అట్టడుగు వర్గాల ఆశాజ్యోతి అయిన అంబేద్కర్‌ను 'బ్రిటీషు వలస పాలకుల ఏజెంటు'గా కమ్యూనిష్టు పార్టీలు ముద్ర వేశాయి. ఎందుకంటే.. మనం ఇంతకుముందు చెప్పుకొన్నట్లు సంఘ సంస్కర్తల మాదిరిగానే అంబేద్కర్ కూడా భయపడ్డాడు. మరలా హిందూ పాలకుల చేతికి రాజ్యం వస్తే 'అంటరానితనం' పెచ్చరిల్లిపోతుందని భయపడ్డాడు. అయినా, బ్రిటీషు వారి పాలన భారత గడ్డ మీద కొనసాగాలని ఆయన కోరుకోలేదు. స్వాతంత్య్రాన్ని ఆకాంక్షించాడు. అయితే వచ్చే స్వాతంత్య్రంలో 'తమ వాటా తమకే దక్కాలని' మాత్రం గట్టిగా నిలబడ్డాడు. 

వర్గ దృక్పథం వల్లో, వర్ణ దృక్పథం వల్లో భారత కమ్యూనిష్టు కురువృద్ధులే అంబేద్కర్‌ని దూరంగా పెట్టారు. కాలక్రమంలో అంబేద్కర్‌ని ప్రేమించే, తను నాయకునిగా ఆరాధించే అణగారిన వర్గాల నుండి తమకు తామే క్రమంగా దూరం అయిపోయారు. శూద్రవర్ణంలోని అగ్రకులాలకే పరిమితమైపోయారు. మార్క్స్ అన్నట్లు పాలక వర్గాలే అణగారిన వర్గాల ఓట్లను పొందడానికి ఇంకా అంబేద్కర్‌నే చూపిస్తూ బ్రతుకుతున్నాయి. ఈ దేశంలో ఏ ఒక్క కమ్యూనిష్టు పత్రిక - అంబేద్కర్ ప్రత్యేక సంచికల్ని ప్రకటించిన దాఖలాలు లేవు. బహుశా అంబేద్కర్ అగ్రవర్ణంలో పుట్టి అంటరానివారి కోసం పోరాడి ఉంటే అలాంటి ప్రయత్నం చేసేవారేమో! 

- బొర్రా గోవర్థన్

బౌద్ధ రచయిత

Andhra Jyothi News Paper Dated: 12/11/2012 

ఈ హత్యలకు బాధ్యులు ఎవరు? ---సుజాత సూరేపల్లి

మేడం, ఆ సంఘాలను రానియవద్దు వాళ్ళు ప్రజలను అమ్ముకుంటా రు. వాళ్ళుఉద్యమాలను ఫోటోలు, వీడియోలు తీసుకొని సొమ్ము చేసుకుంటారు, పోలేపల్లి సెజ్ ఉద్యమం ఉవ్వెత్తున జరుగుతున్నపుడు వచ్చిన దాదాపు నూటానలభై సంఘాల గురించి ఆరా తీసి, అనుక్ష ణం కళ్ళల్లో వత్తులేసుకొని పోలేపల్లివాసులను కాపాడే వెంక లేడు అన్న చేదు నిజాన్ని నమ్మడంకష్టంగానే ఉంది. పోలేపల్లి సెజ్ వ్యతిరేక ఉద్యమం లో దాదాపు రెండేళ్లు వెంక కలిసి పనిచేసిన అనేక సంఘటనలు మెదడులో సుళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. నిజానికి పోలేపల్లి ఉద్యమంలో ప్రజల దగ్గర, వెంక లాంటి కార్యకర్తల దగ్గర పనిచేయడమే ఈ రోజు రాజ్యాన్ని నాలుగు దిక్కుల నుంచి, కపట రాజకీయ నాయకులను, దళారులను, కొన్ని సంఘాలను నలభై దిక్కుల నుంచి చూసే చూపుని నేర్పింది. వెంక ఈ మధ్యలో కూడా పోలేపల్లి భూముల కోసం మళ్లీ ప్రజల దగ్గరకి వెళ్తున్నడని విన్నప్పుడు చాలా సంతోషపడిన. పోలేపల్లిలో ఇపుడు మనుషులులేరు, అస్థిపంజరాలున్నై, పెద్దపెద్ద బిల్డింగులు,నల్లనల్లని రోడ్లు, లైట్‌లు ఏపీఐఐసీ అనే బోర్డ్‌తో ఒక అందమైన జైలు నిర్మించబడింది. ఆప్రదేశంలో ఒకప్పుడు పచ్చగా ఉన్న పోలేపల్లి ఇపుడు సెజ్ కంపెనీల్లో మాడిమసై పోయింది. భూమి కోసం తన్లాడి వారు రెండు నెలలకు, మూడు నెలలకు ఒక్కొక్కరు రాలిపోన్నారు.పాలమూరులో ప్రతీ కార్యక్షికమంలో చురుకుగా పాల్గొన్న వెంక ఇవ్వాళ లేడు. అటు భూములు పోయి గుండె పగిలి చచ్చిన జనా లు ఒకవైపు, చావబోయే జనాల కోసం పనిచేసే కార్యకర్తల హత్యలు మరో వైపు. ఇంక తెలంగాణ అంతా బొందలగడ్డ కావలసిందేనా? 

భూముల కోసం, తరతరాల చెమట,రక్తంతో తడిపిన జాగ కోసం, నాలు గు మెతుకులు తిందామనే సరికి గద్దప్లూక్క వచ్చి తన్నుకుపోతున్నారు. తమ భూమిని ఏ కంపెనీ వారో గుంజుకుంటుంటే వారిని అడ్డుకుంటే నిమిషాల్లో పోలీసోల్లు దిగుతారు. ఇపుడు వెంక చనిపోయి ఇన్ని రోజులైనా కలెక్ట ర్, ఎస్పీలకు స్వయంగా కలిసి చెప్పినా ఆ జాడను కనుక్కోలేకపోతున్నారు. తన తండ్రి పోలీసు నౌకరి చేసి ఇంత గుడిసె గూడ సంపాదించుకోలేని స్థితిలో ఉన్న వెంక కుటుంబం ఎట్లాంటిదో తెలుసుకోవడానికి ఢిల్లీ నుంచి గూఢచారశాఖను రప్పించాలా? దేనికి అమ్ముడు పోనీ కార్యకర్తను కనీసం ఎవరు ఎత్తుక పో యి చంపిన్రు అన్న సమాచారం కూడా ఇస్తలేరు. ఈదేశంలో అత్యంత శక్తివంతమై న వ్యవస్థ, అడవులను మింగి, ఖనిజ సంపదలను విదేశాలకు అమ్ముకొని, కోట్లాది రూపాయలు సొమ్ము చేసుకుంటున్న వారిని ఏమి అనలేరు. మారు మూల గ్రామాల్లో ఉంటూ, కాకులు దూరని కారడవుల్లో అమాయకులైన పేద ప్రజలు, వారి ప్రాణాల కోసం, పర్యావరణం కోసం, రేపటి తరం కోసం కొట్లాడుతుంటే వెంటనే కొరడా ఝుళిపించే పోలీసు వారు ఒక్క మనిషి, ఒకే ఒక్క మని షి చావుకు కారణాలు కనుక్కోలేరా? అని ఆశ పడుతుంటారు. భస్మాసుర ‘హస్తా’లను అభయహస్తాలని నమ్ముతున్న ఈజనాలను మార్చే ప్రయత్నం ఎవరు చేసినా ఈ రాజ్యం బలి తీసుకోకుండా ఉంటుందా? 

తెలంగాణలో తెగువ, ధైర్యం, తెలివితేట లు ఉన్నవాళ్లందరూ మావోయిస్టులనే ముద్రవేసి చంపివేయపడుతున్నారు. ఎవ్వనికి అమ్ముడుపోనివాడు అంటే మావోయిస్టని, రాజ్యానికి దోపిడీ దారులకు,దళారులకు కండ్లల్ల నలుసు లెక్క ఉంటరు అని ఒక ప్రొఫెసర్ ఆవేదనతోని చెప్పాడు ఒక ప్రజాసంఘానికి బాధ్యత వహిస్తున్నా డు. తెలంగాణ వాళ్ళంటే, తెలంగాణ కోసం ఏర్పడ్డ ప్రజాసంఘాలంటే వాటికి ఒక కలర్ వేయాలి ఆ వంకతో చంపేయాలి. కేసులు పెట్టాలి, జైలు పాలు చేయాలి. ఈ ఫార్ములా బాగానే పనికొస్తున్నది. నిజమే ఒక నీతి, నిజాయితీ గల కార్యకర్త తయారు కావాలంటే కనీసం వంద సంవత్సరాలు పడుతుంది అన్న మాటలు వాస్తవమే! అవినీతి, అన్యాయం అన్ని పాదాల విల య తాండవం చేస్తున్నప్పుడు నీతి, నిజాయితీలని చరిత్ర పుస్తకాలలో వెతుక్కొనే పరిస్థితి వస్తుంది మరి. ఇపుడున్న ఈ మరమనుషుల యుగంలో మనుసులున్న మనుషులను, మానవత్వం, హక్కులను గురించి మాట్లాడే వాళ్ళని ఊహించడం ఇంకా కష్టం.

తెలంగాణ ఇవ్వాలంటే ఇవ్వొచ్చు, లేదనుకుంటే ఇవ్వకపోవచ్చు. కానీ ఒక వింతైన రిపోర్ట్ ఇచ్చిన కృష్ణ కమిటీలోని ఎనిమిదవ చాప్టర్‌ను ఇక్కడి పాలకులు మాత్రం పక్కాగా అమలు చేస్తున్నారు..సచ్చేటోడు సస్తనే ఉంటే మంత్రి పదవుల కోసం పోటీలు పడతనే ఉన్నరు కొంతమంది. రాజిరెడ్డి లు, వెంక ఏదో ఒక రూపంలో బలవుతూనే ఉంటరు. కవులు, జర్నలిస్ట్‌లు ఉద్యమ కవాతులు చేస్తూనే ఉంటారు. టీచర్లు, ప్రజాసంఘాలు నల్ల దినాలు చేసుకుంటారు. వెంక జాడ లేకుండాపోయి అమరుల జాబితాలలోకి పోతారు. పరిస్థితి రోజురోజుకు దిగజారుతుంటే పట్టించుకోని రాజకీయ నాయకులను మనం ఏమి చేయాలి? తెలంగాణ కోసం అహర్నిశలు కష్టపడి పైసా ఆశించకుండా పనిచేసే వెంక కాపాడుకోకుంటే ఎవడు కాపాడుతాడు ఈదేశాన్ని? అడ్డంవచ్చిన వాడినల్ల సంపుకుంట పోతుంటే చూసే వాళ్ళ నిశ్శబ్దాన్ని ఏవిధంగా అర్థం చేసుకోవాలి?

నాలుగుసార్లు జై తెలంగాణ అంటే, తెలంగాణకు మద్దతు పలకకుండా, ఇక్కడి ప్రజలకి ఇష్టం లేకుండా ఈప్రాంతంలోకి అడుగు పెట్టనీయమని అడ్డుకుంటే, రాజ్యం చేస్తున్న నేరాలను ఎత్తిచూపితే ఏదో ఒక పేరు మీద చంపేస్తరు అని విశ్లేషకుల అభివూపాయం. ప్రజలు నమ్మి ఒట్లు వేసి, గెలిపించినోళ్ళు ప్రజలకు వ్యతిరేకులైతే దాన్ని ప్రశ్నిస్తే చంపేస్తరా అంటున్రు అయన తో పని చేసినోళ్ళు. కార్యకర్తల ప్రాణాలతో ఆడుకొనే ఈ వ్యవస్థను నమ్ముకొని ముందుకు అడుగు వేయగలమా? 

ఈదేశంలో అంబేడ్కరిజం విప్లవీకరించాలి అని బడుగు బలహీన వర్గాల ను ఉద్ధరిస్తామనే వారు బడుగులు చస్తుంటే పట్టించుకోరేం? ఏ సిద్ధాంతం అయితే ఏమిటి, ప్రజలతోని, ప్రజల కోసం పనిచేయొద్దని ఏ ‘ఇజం’ చెపుతుంది? పోలేపల్లిలో, పర్లపల్లి లో బలవుతున్న బడుగు బలహీన వర్గాలు సిద్ధాంత చర్చలతోని కడుపునింపుకోలేరు. వాళ్లకు కావలసింది వారితో ఉండి వాళ్ళ జీవితాలని కాపాడే ‘యిజం’. ఈ దేశంలో కులం ఉంది, వర్గం ఉంది అని చెప్పిన అంబేద్కర్‌ను ఒక్క కులానికే పరిమితం చేసి, అయన సిద్ధాంతాలను చర్చలకు మాత్రమే కుదించి, తెల్లకాగితాల మీదికి ఎక్కిస్తే అసలు చదువేలేని 80శాతం మంది ప్రజలకు ఈ ఇజాలు ఎప్పుడు అం దాలి? అప్పటిదాకా ఎంతమందిని మనం పోగొట్టుకోవాలి? రైట్, లెఫ్ట్‌లు కలిసి మాట్లాడే సందర్భం ఇది, అంబేద్కర్, మావో కలిసి కొత్త ‘ఇజా’లని ప్రజలకు అందివ్వకపొతే నష్టపోయేది అన్ని వైపులా పేదలు, దళిత, వెనుకబడ్డ ఆదివాసీ లు. ‘ఇజాల’ కొట్లాటలన్నీ ఒక్క కాడికి తెచ్చే పని అయినా ఎవరో ఒకరు మొదలుపెట్టాలి. లేకపోతే ఎవరి గొప్పలువారు చెప్పుకోవడానికే సమ యం సరిపోదు. సిద్ధాంత చర్చలతో ని నిరంతరం ప్రజల మధ్యలో ఉండి, ప్రజలతోని పని చేసేవే రెండు సిద్ధాంతాలు, కేవలం పుస్తకాలకు, చర్చలకు ఎప్పుడు మిగిలిపోలే దు. బతకడానికి కావలసిన కనీస అవసరాల లైన హక్కులను కాలరాస్తూ ఉన్న రాజకీయాలని చూస్తూ ఎప్పుడూ మౌనంగా ఉండలేదు. 

చివరికి, ఇక్కడ పోలీసులు, నాయకులు, ఇంకా సంఘాలు లేవనుకుంటే నష్టం ఏమి లేదు. ఇపుడు వెంక హత్య మీద కప్పబడిన నిజాన్ని ఛేదించేవారే లేకపోతే ఇంకా ఇక్కడ ప్రజాస్వామ్యం, నాలుగు కుర్చీల వం టి పాఠాలు చెప్పడం మనం మానుకోవాలి. మరొక్కమారు ప్రజల దిక్కున, ప్రజల కొర కు, ప్రజల చేత మాట్లాడే ప్రత్యామ్నాయ వ్య వస్థలకు, కొత్త స్వతంత్ర భావాలకి కనీసం వెంక రాజిరెడ్డిల ప్రాణాలు నూతన ప్రజాస్వామిక విత్తనాలై మొలకెత్తాలి. ఈ నరమేధాలు ఇంకా కొనసాగనివ్వడం అనాగరిక సామాజిక లక్షణం.

అంతర్జాతీయ మార్కెట్లను ఆహ్వానిస్తున్నాం అని ఉత్సాహపడే వారికందరికీ, తమకు తెలియకుండానే తమ విలువైన హక్కులన్నింటిని ఫారిన్ కరెన్సీకి తాకట్టుపెడుతున్నాం అన్న సంగతి తెలియదు. ఇటు ప్రభుత్వమే సారా దుకాణాలను నడుపుతూ పేద మధ్య తరగతిని మత్తులో ముంచుతూ, అటు పబ్బు, క్లబ్బు సంస్కృతిని కాస్తా చదువుకున్న యువత నర నరాన పాకిస్తూ, డ్రగ్స్ కంటే ఘోరంగా విషాన్ని జీవితాల్లో నింపుతున్న ఈ అతి భయంకర ప్రపంచీకరణను అదుపు చేయాలి. లేకపోతే రేపటి ప్రపంచ పటంలో మనం ఉండే అవకాశం లేదు. ఇంకా ప్రజా ఉద్యమాలు ఊసేత్తే ప్రసక్తే లేదు. అన్ని ఇజాలను పక్కన పెట్టి నిస్వార్థంగా పని చేసే కార్యకర్తలని కాపాడుకోవడమే ఇప్పుడున్న అవసరం. 

-సుజాత సూరేపల్లి 

(తెలంగాణ రచయితల వేదిక రాష్ట్ర ప్రధాన కార్యద

Namasete Telangana News Paper Dated: 08/11/2012