'నిర్భయ'తో.. అభయమేది?- ఎం. వెంకయ్యనాయుడు

చట్టంతో పాటు రాజకీయ సంకల్పం, పాలనా వ్యవస్థ అన్ని స్థాయిల్లోనూ చిత్తశుద్ధి ఉన్నప్పుడే మహిళలకు రక్షణ సాధ్యం.

ఢిల్లీ ఉదంతం తర్వాత ఆగ్రహావేశాలు పెల్లుబికి దేశవ్యాప్త ఉద్యమంతో నిర్భయ చట్టం చేసిన తర్వాత కూడా మహిళలై అత్యాచారాలు తగ్గకపోవటం నిజంగా సిగ్గుపడాల్సిన విషయం. కేవలం చట్టాలు చేస్తే సరిపోదు. ఇలాంటి ఘటనలు సమాజం నడత, దౌర్భాగ్య స్థితిలో ఉన్న పరిపాలనకు అద్దం పడుతున్నాయి. ఇది ఓ పార్టీకి సంబంధించిన సమస్యకాదు సభ్యసమాజానికి, దేశ నాగరికతకు ఇది సవాలు లాంటిది. ఈ సమయంలో దేశానికి కావాల్సింది దృఢమైన సంకల్పం. అత్యాచార ధోషులకు ఉరిశిక్ష విధించినప్పుడే ఈ తరహా నేరాలకు పాల్పడే వారికి బలమైన హెచ్చరిక పంపించగలం. నిర్భయ చట్టం ఆశించినంత ప్రభావం చూపించలేదని ఇటీవల హైదరాబాద్‌లో జరిగిన 'అభయ' సంఘటన స్పష్టం చేస్తోంది. ఈ సమస్య మీద సమగ్ర విధానం అత్యవసరం. పాలకులు, ప్రజలు, మీడియా అందరికీ ఈ అంశంలో కొన్ని బాధ్యతలున్నాయి.

ప్రభుత్వాలు పోలీసు వ్యవస్థను పటిష్ఠం చేయాలి. స్త్రీలపై వేధింపులు, అత్యాచారాలు వంటి ఫిర్యాదులపై మరింత ప్రతిభావంతంగా పనిచేసేలా పోలీసులకు శిక్షణ ఇవ్వాలి. ప్రతి పోలీసు స్టేషన్‌లో మహిళా విభాగం విధానాన్ని తప్పని సరిగా అమలు పరచాలి. పోలీసు వ్యవస్థలో మహిళా అధికారుల సంఖ్య కేవలం ఏడు శాతం మాత్రమే ఉంది. ఈ సంఖ్యను అన్ని స్థాయిల్లోనూ 33 శాతానికి పెంచాలి. కేంద్రం రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు ఈ దిశగా తక్షణం దృష్టి సారించాలి. ఎఫ్.ఐ.ఆర్‌ల రిజిస్ట్రేషన్ తప్పనిసరి చేయాలి. ఈ విషయంలో వారి విధులు బాధ్యతలను విస్మరించిన పోలీసు అధికారులపై కఠినమైన చర్యలు తీసుకోవాలి. అత్యాచారం కేసులో విచారణను మహిళా అధికారులకే అప్పగించాలి. దర్యాప్తు పూర్తిచేసి 60 రోజుల వ్యవధిలో చార్జిషీట్ దాఖలు చేయాలి. ప్రతి జిల్లాలో ప్రత్యేక ఫాస్ట్‌ట్రాక్ కోర్టుల అవసరం ఉంది. 90 రోజుల వ్యవధిలో కేసులు పరిష్కరించేలా చర్యలు తీసుకోవాలి. బస్సులు, టాక్సీలు, ఆటోల వంటి అన్ని ప్రజారవాణాలపై జీపీఎస్ ట్రాకింగ్ వ్యవస్థను ఏర్పాటు చేయాల్సిన అవసరం ఉంది. బస్సులు, టాక్సీలు, ఆటోల్లో డ్రైవర్ల ఫోటోలు, ఫోన్ నంబర్‌లు బయటకు కనిపించేలా నిబంధన రూపొందించాలి.

సమాజంలో మహిళలను వినోద వస్తువుగా అసభ్యమైన చిత్రాలు, దృశ్యాల ద్వారా నీచంగా చూపిస్తున్న మాధ్యమాలను నిరోధించే యత్నం చేయాలి. సమాజం ప్రయోజనాలను దృష్టిలో ఉంచుకుని ఆరోగ్యకరమైన నైతిక దృక్పథంతో కార్యక్రమాలు ఉండేలా వినోద పరిశ్రమకు దిశానిర్దేశం చేయాలి. సాంస్కృతిక, మానవ విలువలు, సంప్రదాయాలపై వీక్షకులకు మరింత అవగాహన కల్పించటంతో పాటు మహిళలకు అధిక గౌరవాన్నిస్తూ తగిన పాత్ర పోషించాల్సిన అవసరం ఎలక్ట్రానిక్ మీడియాకు ఉంది. సమాచార ప్రసార మంత్రిత్వ శాఖ సంబంధిత వర్గాలన్నింటితోనూ సమావేశం ఏర్పాటు చేసి తగిన మార్గదర్శకాలను విడుదల చేయాలి. ఆలస్యంగా న్యాయం అందటం అంటే న్యాయం చెయ్యకపోవటమే... ఈ నేపథ్యంలో న్యాయ సంస్కరణలు అత్యవసరం. ముఖ్యంగా లైంగిక వేధింపులకు గురైన మహిళలు, బాధితులు సంవత్సరాల తరబడి ప్రతిరోజూ విచారణ సమయంలో బాధాకరమైన సంఘటనలను గుర్తుచేసుకోవాల్సి వస్తోంది. అత్యాచారం కేసుల్లో విచారణ మహిళా అధికారులకే అప్పగించాలి. ఈ తరహా కేసుల్లో విచారణ పూర్తి గోప్యంగా నాలుగుగోడల మధ్య జరపాలి. లైంగిక దాడి కేసులో సత్వర పరిష్కారానికి ఫాస్ట్‌ట్రాక్ కోర్టుల ఏర్పాటు.. న్యాయ వ్యవస్థను బలోపేతం చేయటం అత్యవసరం. సాయంకాల న్యాయస్థానాల ఏర్పాటుతో పాటు కోర్టులో పనిగంటలను పెంచాల్సిన అవసరం ఉంది. లోక్ అదాలత్‌లకు మద్దతు పెంచాలి. న్యాయవ్యవస్థ బలోపేతం చెయ్యడానికి రాష్ట్రాలకు అదనపు నిధులు అత్యవసరం. యాసిడ్ దాడి కేసులను అత్యాచార కేసులుగా పరిగణించి కఠిన శిక్షలు విధించాలి.

ఇలాంటి కేసుల్లో బాధితులకు నష్టపరిహారం దోషుల నుంచే ఇప్పించాలి. వైద్య ఖర్చులను, విచారణ వ్యయాన్ని నేరస్థులే భరించేలా విధానం ఉండాలి. పిల్లల సామాజికీకరణలో ఓ ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించే నైతిక విద్యకు పాఠశాలలు, కళాశాలలు అత్యంత ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి. ఓ ఆరోగ్యకరమైన పాఠ్యప్రణాళిక వారి భవిష్యత్ వ్యక్తిత్వం మీద సర్వతోముఖ ప్రభావం చూపుతుంది. పాఠశాలలు, తల్లిదండ్రులు పిల్లలకు సామాజికీకరణలో ప్రారంభంలో అందించిన విలువలు వ్యక్తిగత జీవితంలో దీర్ఘ ప్రభావం చూపుతాయని అనేక మానసిక అధ్యయనాలు సూచిస్తున్నాయి. పాఠశాలల పాఠ్యప్రణాళిక సార్వత్రిక మానవ విలువలతో పాటు ప్రాచీన సాంస్కృతిక విలువలు సంప్రదాయాలను కలిగి ఉపాధ్యాయులు, తల్లిదండ్రులు, పిల్లల మధ్య లింగ వివక్షను సున్నితంగా వివరించాలి. సమానత్వ భావన ప్రచారం కోసం ప్రభుత్వం అన్ని చర్యలూ తీసుకోవాలి. పాఠ్యపుస్తకాల తయారీలో కూడా నైతిక కుటుంబ విలువల బలోపేతానికి కావాల్సిన జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలి. లైంగిక సంబంధమైన ర్యాగింగ్ కొన్ని సందర్భాలలో తీవ్రమానసిక వేదనను కలిగించటంతో ఆత్మహత్యలకు దారితీసిన సంఘటనలు కూడా ఉన్నాయి.

క్రమశిక్షణ చర్యల్లో భాగంగా కళాశాలల నుంచి సస్పెండ్ చేయటం ర్యాగింగ్‌కు పరిష్కారం కాదు. ముఖ్యంగా లైంగిక పరమైన ర్యాగింగ్‌ను క్రిమినల్ కేసుగా నమోదు చేయగల తీవ్రమైన అంశంగా పరిగణించాలి. పలుమార్లు సెక్స్ నేరాలు నమోదైన వారి పట్ల ఓ విధానం రూపొందించాలి. కేసులో దోషిగా తేలిన వారి వివరాలను ప్రజల సమాచారం కోసం ప్రచారం చేయాలి. వారి వివరాలను రాష్ట్రాలు, జిల్లాల వారీగా కేంద్ర వివరాల సంస్థ రికార్డులలో నమోదు చేసే ఏర్పాటు ఉండాలి. ఇటు ప్రజల ఆలోచనా ధోరణి మారవలసిన అవసరం కూడా ఉంది. సమగ్ర పద్ధతిలో అత్యంత ప్రాధాన్యమైన అంశంగా దీన్ని పరిగణించాల్సిన అవసరం ఉంది. దౌర్భాగ్యం ఏమిటంటే మహిళలకు చట్టసభల్లో సభ్యత్వం కల్పించటంపై నమ్మబలికిన కాంగ్రెస్ చేస్తున్న ప్రకటనలు కోటలు దాటుతున్నా.. ఆచరణలో మాత్రం గడప దాటటం లేదు. ఓ మహిళ అధ్యక్షతన నడిచే పార్టీ మహిళ ఆధీనంలో నడిచే ప్రభుత్వం గడిచిన పదేళ్లుగా ఈ విషయాన్ని విస్మరించింది. మహిళల రక్షణ కోసం బడ్జెట్‌లో ప్రతిపాదించిన నిర్భయ నిధి ఇప్పటి వరకూ అమలుకు నోచుకోలేదు. మొసలి కన్నీళ్లు సమస్యలను పరిష్కరించవు. రాజకీయ సంకల్పంతో తీసుకోవాల్సిన చర్యలు ఈ ప్రభుత్వంలో కరువయ్యాయి. సమాజంలో మానసిక పరివర్తన, రాజకీయ దృఢసంకల్పం, పాలనా వ్యవస్థలో అన్ని స్థాయిల్లో చిత్తశుద్ధి, కఠిన చట్టాలు, సత్వర విచారణ జరిగినప్పుడే ఈ పరిస్థితిని అధిగమించగలం.

మహిళలపై అత్యాచారాలు అరికట్టేందుకు ఐదు అత్యంత కీలకమైన అంశాలు; (1) సమాజంలో మానసిక పరివర్తన, (2) రాజకీయ దృఢసంకల్పం, (3) పాలనా వ్యవస్థలో అన్ని స్థాయిల్లో చిత్తశుద్ధి, (4) కఠిన చట్టాలు, (5) సత్వర విచారణ

- ఎం. వెంకయ్యనాయుడు

రాజ్యసభ సభ్యుడు, బీజేపీ సీనియర్ నాయకుడు

Andhra Jyothi Telugu News Paper Dated: 5/11/2013 

భారతదేశంలో మహిళలపై నేరాలు - స్థితిగతులు

ఎక్కడ స్త్రీలు పూజలందుకుంటారో అక్కడ దేవతలు కొలువై ఉంటారు (యత్ర నార్యన్తు పూజ్యంతే రమంతే తత్ర దేవత:) అని ఆర్యోక్తి. మాతృదేవో భవ: అనే సనాతన ధర్మానికి నెలవు భారతదేశం.పరాయి స్త్రీని మాతృమూర్తితో సమానంగా గౌరవించే సంస్కృతికి పెట్టింది పేరైన భరతగడ్డపై నేడు మహిళలకు భద్రత కరువయ్యింది. మహిళలను దైవంగా కొలిచే దేశంలో వారిపై లైంగిక దాడులు, దౌర్జన్యాలు, హింస నిత్యకృత్యమయ్యాయి. పోలీసులున్నారు. చట్టాలున్నాయి. కానీ నేరాలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి. అర్ధరాత్రి స్త్రీలు స్వేచ్ఛగా సంచరించినప్పుడే నిజమైన స్వాతంత్య్రం అని మహాత్మాగాంధీ ఉద్ఘాటించారు. మహాత్ముడు అర్థరాత్రి అన్నాడు. కానీ పట్టపగలే తిరగలేని పరిస్థితి దాపురించింది. ఇంటి నుంచి వెళ్ళిన అమ్మాయి / మహిళ క్షేమంగా తిరిగొస్తుందన్న నమ్మకం లేదు. దారిలో ఎక్కడ ఏ అపాయం పొంచి ఉందో ఊహించలేని పరిస్థితి. నిర్భయ చట్టం వచ్చిన తర్వాత సైతం అత్యాచార ఘటనలు లేకుండా ఒక్క రోజైనా గడవటం లేదు. గృహ హింస చట్టం (Domestic Violence Act), వరకట్న నిషేధ చట్టం, కార్యాలయాల్లో లైంగిక వేధింపుల నిషేధ చట్టం.. ఇలా మహిళల రక్షణ కోసం అనేక చట్టాలు వచ్చాయి. కానీ మహిళల భద్రతకు మాత్రం హామీ లభించట్లేదు. దేశంలో రోజు రోజుకూ మహిళలపై పెరిగిపోతున్న అకృత్యాలు, అత్యాచారాలు, నిర్భయ లాంటి ఘటనలు, కొత్త చట్టాల నేపథ్యంలో భారత దేశంలో మహిళల భద్రతపై ఈవ్యాసం మీకోసం..

భారతదేశంలో మహిళలపై నేరాలు - స్థితిగతులు
భారతదేశంలో ప్రతీ గంటకు ఇద్దరు మహిళలు అత్యాచారానికి గురికావడం దేశంలో నెలకొన్న పరిస్థితి ఎంత విషమంగా ఉందో చెబుతోంది. అధికారిక గణాంకాల ప్రకారం ప్రతి 26 నిమిషాలకు ఒక మహిళ వేధింపులకు గురౌతోంది. ప్రతి 34 నిమిషాలకు ఒక మహిళపై అత్యాచారం జరుగుతోంది. ప్రతి 42 నిమిషాలకు ఒక మహిళపై లైంగిక వేధింపులు, వరకట్నం కోసం ప్రతి 99 నిమిషాలకు ఒక వధువు బలి అవుతోంది.

2012లో దేశవ్యాప్తంగా మహిళలపై 2,44,270 నేరాలు జరిగాయి. ఏటా మహిళలపై నేరాల సంఖ్య పెరుగుతూనే ఉంది. అత్యాచారాలు, అపరహరణలు, వరకట్న వేధింపులు, అమ్మాయిల అక్రమ రవాణా ఇలా అనేక విధాలుగా మహిళలకు రక్షణ లేకుండా పోతోంది. ఈ నేరాలు మహిళాభివృద్ధికి శాపంగా మారాయి. చిన్నారులు, యువతులు, మహిళలపై నగరాలు, పట్టణాలు సహా చివరికి గ్రామాల్లో సైతం విచక్షణరహితంగా దాడులు జరుగుతున్నాయి. 2011లోనే దేశంలోని 53 మహానగరాల్లో 33,789 మంది మహిళలపై దారుణాలు జరిగాయి. 2009-11 సంవత్సరాల మధ్య దేశంలో మొత్తం 68 వేల మందికి పైగా మహిళలపై అత్యాచారాలు జరిగాయి. మధ్యప్రదేశ్ లో ఎక్కువ కేసులు నమోదయ్యాయి. అక్కడ మూడేళ్లలో 9,539 మందిపై దాడులు జరిగాయి. 

జాతీయ నేర గణాంక సంస్థ (National Crime Records Bureau) గణాంకాల ప్రకారం వరకట్న సంబంధ సమస్యలతో 2001 జనవరి నుంచి 2012 డిసెంబర్ వరకు 91,202 మంది మహిళలు మృత్యువాత పడ్డారు. 2012 లోనే మొత్తం 8,233 వరకట్న చావులు నమోదయ్యాయి. ముఖ్యంగా 2007 నుంచి 2011 వరకు ఏటా అవి పెరుగుతూనే ఉన్నాయి. 2007లో 8,093 , 2011 వచ్చే సరికి 8,618 కి పెరిగింది. అయినా ఈ కేసుల్లో దోష నిర్ధారణ శాతం 2011 తో పోల్చితే 2012 లో 3.8 శాతం తగ్గడం గమనించాల్సిన విషయం. 2008లో 4 గంటలకోసారి వినిపించిన ఆర్తనాదం ఇప్పుడు గంటకొకటిగా మారింది. 

దేశంలో మహిళల్లో 70 శాతం మంది ఏదో ఒక రూపంలో గృహ హింసను ఎదుర్కొంటున్నారు. NCRB ప్రకారం ప్రతి మూడు నిమిషాలకు ఒకసారి మహిళలపై ఏదో ఒక అఘాయిత్యం జరుగుతూనే ఉంది. ప్రతి తొమ్మిది నిమిషాలకు ఒకసారి భర్త అత్తమామల రూపంలో వివాహితలు వేధింపులు, హింస బారిన పడుతున్నారు.

పనిచేసే మహిళల్లో (Working women) ఎక్కువ శాతం విధులకు వెళ్లి వచ్చేటప్పుడు తమకు రక్షణ లేదని వెల్లడించారని అసోచామ్‌సర్వే తేల్చింది. ఢిల్లీ దాని పరిసర ప్రాంతాలతో పాటు ముంబై, పూణె, కోల్‌కతా, హైదరాబాద్‌లోని పెద్ద సంస్థలతో పాటు, మధ్యస్థ చిన్నతరహా కంపెనీల్లో పనిచేస్తున్న 5 వేల మందిని ఈ సంస్థ సర్వే చేయగా, ఏకంగా 92 శాతం మహిళలు ఇదే అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తం చేశారంటే పరిస్థితి ఎంత దారుణంగా ఉందో అర్థం చేసుకోవచ్చు. ముఖ్యంగా బీపీఓ, ఐటి అనుబంధ రంగాలు, హాస్పిటాలిటీ, పౌర విమానయానం, నర్సింగ్‌హోమ్స్ లో పనిచేస్తున్న మహిళలు తమకు తగిన రక్షణ లేదని చెబుతున్నారు.

గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో పోలీసులు అందుబాటులో లేకపోవడం, సమాచార లోపాల కారణంగా నేరాలకు ఆస్కారం ఏర్పడుతోంది. పట్టణాల్లో పోలీసు భద్రత, నిరంతర గస్తీ ఉన్నప్పటికీ నేరాలు విచ్చల విడిగా జరుగుతున్నాయి. అభం శుభం తెలియని పసిమొగ్గలతో పాటు బాలికలు, మహిళలపై జరిగే దాడులు దేశానికి మచ్చతెస్తున్నాయి. విదేశీ మహిళా పర్యాటకులపై చోటుచేసుకుంటున్న వేధింపుల సంఘటనలు ఆందోళనకర స్థాయిలో ఉన్నాయని సాక్షాత్తూ పర్యాటక శాఖే నిగ్గుతేల్చింది.

రాజ్యాల కోసం యుద్ధాలు జరిగినా, దేశ విభజనలు జరిగినా, సామాజిక సమస్యలపై పోరాటాలు జరిగినా, కులమతాల కుమ్ములాటలు జరిగినా మొదటి బాధితులు మహిళలే అవుతున్నారు. చివరికి వినిమయ సంస్కృతిలో ఒక మారకపు వస్తువుగా మార్చేస్తున్నారు. ఫలితంగా అమ్మ కడుపులోనే అంతం చేసేందుకు కూడా సాహసిస్తున్నారు. ఇలా పుట్టుక నుంచి చావుదాకా అడుగడుగునా ఆంక్షలతో, అభద్రతతో జీవించాల్సిన స్థితికి నెట్టబడుతున్నారు.

దేశవ్యాప్తంగా 2012లో మహిళలపై నమోదైన నేరాలు (NCRB నివేదిక ప్రకారం)
జమ్మూకాశ్మీర్ : 3,328
హిమాచల్ ప్రదేశ్: 912
పంజాబ్ : 3,238
ఉత్తరాఖండ్: 1067
లక్షద్వీప్: 2
అండమాన్, నికోబార్ ద్వీపాలు: 49
పుదుచ్చేరి: 61
తమిళనాడు: 7,192
కేరళ: 10,930
కర్నాటక: 10,366
ఆంధ్రప్రదేశ్: 28,171
గోవా: 200
మహారాష్ట్ర: 16,353
ఒడిశా: 11,988
ఛత్తీస్ గఢ్: 4,228
మధ్యప్రదేశ్: 16,832
గుజరాత్: 9,561
డామన్, డయ్యు: 11
దాద్రా నగర్ హవేలి: 16
పశ్చిమ బెంగాల్: 30,942
జార్ఖండ్: 4,536
బీహార్: 11,229
ఉత్తరప్రదేశ్: 2,569
రాజస్థాన్: 21,106
ఢిల్లీ: 5,959
హర్యానా: 6,000
చండీగఢ్: 24
అరుణాచల్ ప్రదేశ్: 201
అసోం: 255
నాగాలాండ్: 51
మణిపూర్: 304
మిజోరాం: 199
మేఘాలయ: 255
త్రిపుర: 1,550
సిక్కిం: 611

మహిళలపై నేరాలకు కారణాలు: 

1. పితృస్వామిక భావజాలం: 
   అనాదిగా కొనసాగుతున్న పితృసామ్య వ్యవస్థ మహిళలను శారీరకంగా, మానసికంగా బలహీనులుగా మార్చి లింగపరమైన అసమానతల సమాజంగా మార్చడం వల్లనే మహిళలపై వివిధ రకాల దాడులు జరుగుతున్నాయని సామాజిక వేత్తలు అభిప్రాయపడుతున్నారు. మహిళలను సంభోగ వస్తువుగా, పిల్లల్ని కనే యంత్రంగా, వంటింటి కుందేలుగా, వరకట్నం తీసుకువచ్చేవారిగా మాత్రమే చూస్తూ వారిపై అజమాయిషీ చలాయించే పితృస్వామిక భావజాలం సమాజంలో బాగా పాతుకుపోయి ఉంది. భారతీయ సమాజంలో ఆడది అంటే చులకన భావం వ్యాపించి ఉంది. పురుషాధిక్య సమాజం మహిళను ఏమీ చేయలేని బలహీనురాలు, నిస్సహాయురాలిగా చిన్నచూపు చూస్తోంది. దీనిని ఉగ్గుపాలతో కలిపి తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను పెంచుతున్నారు. భార్య, తల్లి, పక్కింటమ్మాయి అందరూ ఆడవాళ్ళే. వారిపై నేనేం చేసిన చెల్లుబాటు అవుతుందనే ధోరణి. వారిని దాడులకు పురిగొల్పుతోంది. స్త్రీ అస్తిత్వాన్ని గుర్తించని పితృస్వామిక ఆధిపత్య ధోరణి మహిళలపై లైంగిక, భౌతిక దాడులకు కారణమవుతోంది. 
2. వరకట్న దాహం: 
   మహిళలపై హత్యాయత్నాలు, భౌతిక దాడులకు ప్రధాన కారణం వరకట్నం. నిరక్షరాస్యుల నుంచి ఉన్నత విద్యావంతుల వరకు, పేదల నుంచి కోటీశ్వరుల వరకు అందరూ వరకట్నం కోసం, అదనపు కట్నం కోసం మహిళలను చిత్రవధ చేస్తున్నారు. 
3. చలన చిత్ర,, శ్రవణ మాధ్యమాల ప్రభావం: 
   మహిళలను అన్ని రకాల వ్యవస్ధలలోనూ ఆట వస్తువుగానే చూస్తున్నారు. మహిళపై లైంగిక దాడులకు మరో ప్రధాన కారణం చలనచిత్ర, శ్రవణ మాధ్యమాలు. స్త్రీ అంగాంగ ప్రదర్శన, వర్ణనలకు అధిక ప్రాధాన్యతనిస్తున్నాయి చలనచిత్ర, దృశ్య మాధ్యమాలు. స్త్రీని వ్యక్తిత్వం ఉన్న మనిషిగా కాకుండా శృంగార వస్తువుగా చిత్రీకరిస్తున్నారు. ఫిలిం సెన్సార్ బోర్డు ఉన్నా ఐటం సాంగ్ లేని సినిమాలు రాకపోవడం దురదృష్టకరం. హీరోయిజం.. సినిమాలు, హీరోల ప్రభావం తీవ్రంగా ఉంటుంది. హీరోయిన్ ప్రేమిస్తున్నట్లు.. దానికి ఎంతకైనా తెగించి గొప్ప ప్రేమగా నిరూపించుకున్నట్లు.. సినిమాల్లో చూపిస్తారు. దీన్నే నిజజీవితంలో నేటి యువత పాటిస్తుంటారు. రాక్షస ప్రేమతో అమ్మాయిల మనసులు గాయపరుస్తుంటారు. ఇది చాలా అనర్ధదాయకం. సినిమాల్లో ప్రేమ పేరుతో మహిళలపై జరిగే దాడిని చూపించే దృశ్యాలను కట్టడి చేయకపోవడం వల్లే ఈ విపరిణామాలు సంభవిస్తున్నాయంటున్నాయి మహిళాసంఘాలు. అటు సీరియళ్లలోనూ మహిళలపై దౌర్జన్యాలను చూపిస్తున్నారు. దీనివల్ల యువత పెడదోవ పడుతోంది. 
4. పోర్నోగ్రఫీ (అశ్లీల సాహిత్యం, దృశ్యాలు): 
   సాంకేతిక పరిజ్ఞానం రెండు వైపులా పదునున్న కత్తిలాంటిది. సాంకేతికరంగ అభివృద్ధి సమాజానికి ఎంత మేలు చేస్తుందో అంతే విచ్ఛిన్నం కలిగిస్తోంది. టెక్నాలజీని దుర్వినియోగం చేయడం వల్ల జరిగే దుష్పరిణామాల్లో మహిళలపై లైంగిక దాడులు కూడా ఒకటి. నియంత్రణ లేని అశ్లీల సాహిత్యం, అసభ్యకర దృశ్యాలు నేడు మొబైల్స్, ల్యాప్ టాప్, కంప్యూటర్ లలో దర్శనమిస్తున్నాయి. ఇవన్ని చాలా సులభంగా లభిస్తుండటం వల్ల యువత మనసులను కలుషితం చేయడమే కాదు స్త్రీలపై లైంగిక దాడులకు, అత్యాచారాలకు పాల్పడేలా పురికొల్పుతున్నట్లు అనేక కేసుల్లో వెల్లడైంది. 
5. పాశ్చాత్యీకరణ: 
   సమాజంపై పాశ్చాత్యీకరణ ప్రభావం విపరీతంగా పెరిగిపోయింది. పాశ్చాత్య దేశాల్లో విచ్చలవిడి శృంగారం లాంటి పెడ ధోరణుల ప్రభావంతో యువత మహిళలపై లైంగిక దాడులకు, అత్యాచారాలకు పాల్పడుతున్నారు. విదేశీ సంస్కృతి ప్రభావంతో యువత ఆడవారిపై లైంగిక దాడులకు పాల్పడుతున్న ఉదంతాలు లెక్కలేనన్ని వెలుగులోకి వస్తున్నాయి.
6. నైతిక విలువల పతనం: 
   సమాజంలో అన్ని వ్యవస్థల్లోనూ నైతిక విలువలు పతనమవుతుండటం కూడా మహిళలపై అత్యాచారాలు, హత్యలు, లైంగిక దాడులు పెరగడానికి ఒక కారణమే. ఉమ్మడి కుటుంబ వ్యవస్థ పతనమవడంతో పిల్లల్లో తగిన పరిపక్వత, సంపూర్ణ వ్యక్తిత్వం పెంపొందటం లేదు. వ్యక్తిగత క్రమశిక్షణ, స్వీయ నియంత్రణపై యువతకు తగిన మార్గనిర్దేశం చేసేవారే కరువయ్యారు. ఇంటా బయటా వారికి తగిన క్రమశిక్షణ, జవాబుదారీతనం లోపించడం కూడా నేర తీవ్రతకు దారితీస్తుంది. 
7. పైశాచిక ప్రేమ:
   అమ్మాయిలు ప్రేమ అంగీకరించని కారణంగా అబ్బాయిలు యాసిడ్ దాడులు, గొంతుకోయడం లాంటి దారుణాలకు ఒడిగడుతున్నారు. అమ్మాయి తనకు దక్కలేదని కసి, పగ, ద్వేషాలు పెంచుకొని దాడులు చేస్తున్నారు. తనకు దక్కనిది మరెవరికీ దక్కకూడదని బాహ్య సౌందర్యాన్ని పాడుచేయాలని యాసిడ్ దాడులు చేస్తున్నారు. నేరప్రవృత్తి ఉన్నవారే ఎక్కువగా ఈ నేరాలకు పాల్పడుతున్నారు. 
8. విష సంస్కృతి: 
   అభివృద్ధి పరిణామాల కారణంగా జీవనశైలిలో మార్పులు వస్తున్నాయి. ప్రమాణాలు మారుతున్నాయి. ఇదే తరహాలో నేరాలూ పెచ్చరిల్లుతుండటం ఆందోళనకర పరిణామం. సామూహిక అత్యాచారాల వంటి క్రూర ఘటనలు నానాటికీ పెరిగిపోతుండటం సభ్యసమాజాన్ని తీవ్ర ఆందోళనకు గురిచేస్తోంది. అత్యాచారం కేవలం మహిళల సమస్యకాదు. సమాజంలోని మానసిక రుగ్మతకు చిహ్నం. అడుగంటుతున్న మానవీయ విలువలకు నిలువెత్తు నిదర్శనం. అనేక ఘటనల్లో అత్యాచారానికి పాల్పడిన నిందితులు, బాధితులకు తెలిసినవారై ఉంటున్నారు. విద్యావంతులైనవారు సైతం వికృత చేష్టలకు పాల్పడుతున్నారు. మహిళలపై ఇంటా బయటా ఆకృత్యాలకు అడ్డుకట్ట వేయడానికి సామాజికంగా జరుగుతున్న ప్రయత్నాలు నామమాత్రం. అందుకే ఎలాంటి జంకు లేకుండా నేరగాళ్లు రెచ్చిపోతున్నారు. 
9. చట్టంపై అవగాహనా రాహిత్యం: 
   వరకట్న నిషేధ చట్టం, గృహ హింస చట్టం, పనిచేసే చోట లైంగిక వేధింపుల నిరోధక చట్టం, భ్రూణ హత్యల నియంత్రణ చట్టం లాంటివి ఎన్ని వచ్చినా వాటిపై ఇప్పటికీ ప్రజల్లో ముఖ్యంగా మహిళల్లో అవగాహనే లేదు. దీనివల్ల తమకు జరిగిన, జరుగుతున్న అన్యాయాన్ని ఎదుర్కోలేకపోతున్నారు. నేరాలకు పాల్పడుతున్నవారికి కూడా ఇటువంటి చట్టాలపై అవగాహన ఉండట్లేదు. నిర్భయ చట్టం వచ్చాక కూడా దేశంలో వందల కొద్దీ కేసులు నమోదవ్వడం దీనికి నిదర్శనం.
10. చట్టం అమల్లో జాప్యం:
    మహిళలకు సంబంధించి ఇప్పటికే అనేక చట్టాలు వచ్చాయి. వరకట్న నిషేధిత చట్టం వచ్చినా అది అమలుకు నోచుకోలేదు. ఇలా అనేక చట్టాలు వచ్చినా వాటి అమలు జరగడం లేదు. చట్టాలు రావాలి. అందుకు అనుగుణంగా ప్రభుత్వం, ప్రజలు మారాలి. చట్టాన్ని సరిగా అమలు చేసే యంత్రాంగం, చట్టం స్ఫూర్తిగా నడిచే అధికారులు ఉండట్లేదు. దేశ వ్యాప్తంగా సంచలనం సృష్టించిన నిర్భయ కేసులో ఒక బాల నిందితుడికి మూడేళ్ల శిక్షపడటం చట్టపర లొసుగుల ఫలితమే.
    శిక్ష అమలులో జాప్యం: 2009-11 మధ్యలో మహిళలపై దాడులకు పాల్పడినవారిలో నేర నిరూపణ జరిగి శిక్షపడింది కొద్దిమందికి మాత్రమే. వేధింపుల కేసుల్లో కూడా శిక్షలు అంతంత మాత్రంగానే పడుతున్నాయి. 2009-11 సంవత్సరాల మధ్య దేశంలో మొత్తం 1,22,292 కేసులు నమోదయ్యాయి. 27,408 మందికే శిక్షలు పడ్డాయి. 
11. పోలీసుల వైఖరి:
    నేరానికి పాల్పడిన వాడిని వెంటనే వెతికి పట్టుకొని కోర్టులో హాజరు పరచాలి. కానీ, పోలీసులే నేరాలు చేస్తున్నారు. అందుకే నేరస్తులు భయపడడం లేదు. లోపభూయిష్ఠమైన విచారణ విధానాలు, తగిన సాక్ష్యాలు సేకరించలేక పోలీసులు చేతులెత్తేస్తుండటంతో నిందితులు శిక్షల బారి నుంచి సులభంగా తప్పించుకోగలుగున్నారని కేంద్ర హోంశాఖ వర్గాలు వాపోతున్నాయి. అత్యాచారం కేసుల్లో పోలీసులు తగిన విధంగా స్పందించడం లేదన్న విమర్శలు ఎప్పటి నుంచో ఉన్నవే. ఈ దేశంలో చట్టంతో, పోలీసులతో మొత్తం మారిపోతుందనుకోవడం అవివేకం. ప్రభుత్వాలు సైతం శిక్షలను పకడ్బందీగా అమలు చేయాలి.
12. రాజకీయ పలుకుబడి: 
    మహిళలపై లైంగిక దాడులు, అత్యాచారాలు, భౌతిక దాడులకు పాల్పడే నిందితులను సమాజం నుంచి వెలేస్తారని తెలిసినా దాడులకు పాల్పడుతున్నారు. దీనికి కారణం సదరు నిందితులకు రాజకీయ పలుకుబడి ఉండడమే. దాంతో కేసును ఎలాగైనా కప్పి పుచ్చవచ్చనే దురుద్దేశంతో దాడులకు వెనుకాడడం లేదు.
13. శాసనకర్తలే కళంకితులు: 
    దేశవ్యాప్తంగా వివిధ పార్టీల తరపున ఎన్నికైన 369 మంది MP, MLAలపై అత్యాచార కేసులు నమోదైనట్టు ఎన్నికల అఫిడవిట్‌లో పేర్కొన్నారని ప్రజాస్వామ్య హక్కుల సంస్థ వెల్లడించింది. దేశంలోని మహిళలకు ఆయా పార్టీలు ఇచ్చే గౌరవం ఎలాంటిదో దీన్ని బట్టే అర్థం చేసుకోవచ్చు. రక్షణ కల్పించాల్సిన పాలకుల స్థానంలో భక్షించే కీచకులున్నారని మరోసారి తేటతెల్లమైంది. అత్యాచార కేసుల్లో నిందితులుగా పరిగణించి, కోర్టు విచారిస్తున్న ఆరుగురు ప్రముఖులకు వివిధ పార్టీలు టికెట్లు ఇచ్చాయి. వారంతా ప్రస్తుతం శాసన సభల్లో కొనసాగుతున్నారు. 2009 లో లోక్‌సభలో ఎంపికైన ఆరుగురు MPలు అత్యాచార కేసుల్లో చిక్కుకున్నవారే. వీరే కాదు మరో 34 మంది MPలు సైతం మహిళా వేధింపుల కేసుల్లో నిందితులుగా ఉన్నారు.

జస్టిస్ వర్మ కమిటీ నివేదిక - ముఖ్యాంశాలు: ప్రస్తుతం అమల్లో ఉన్న నేర చట్టాలను అవసరాలకనుగుణంగా మార్చడానికి, తగిన సూచనలు చేయడానికి కేంద్ర ప్రభుత్వం సుప్రీం కోర్టు మాజీ ప్రధాన న్యాయమూర్తి జస్టిస్ జె.ఎస్.వర్మ అధ్యక్షతన త్రిసభ్య కమిటీని ఏర్పాటు చేసింది. హిమాచల్‌ప్రదేశ్ హై కోర్టు మాజీ ప్రధాన న్యాయమూర్తి లీలాసేథ్, మాజీ సొలిసిటర్ జనరల్ గోపాల స్వామి ఈ కమిటీలో సభ్యులుగా ఉన్నారు. రాజ్యాంగ, చట్టపరమైన అంశాలను క్షుణ్ణంగా సమీక్షించిన ఈ కమిటీ సమగ్రమైన నివేదికను ప్రభుత్వానికి సమర్పించింది. కమిటీ సూత్రబద్ధమైన లక్ష్యాలకే పరిమితం కాకుండా మహిళల భద్రత, రక్షణకు అవసరమైన, విస్తృతమైన సిఫార్సులను చాలా లోతుగా సామాజిక కోణం నుంచి చేసింది. 644 పేజీల నివేదికలో సునిశితత్వం, సమగ్రత రెండూ కన్పిస్తున్నాయని, మహిళల పరిస్థితి మెరుగవడానికి ఈ నివేదిక దోహదం చేస్తుందని సానుకూల స్పందన వచ్చినప్పటికీ కేంద్ర ప్రభుత్వం దీన్ని క్రిమినల్ నేరాల చట్ట సవరణలో చేర్చలేదన్నదే కీలక చర్చనీయాంశం.

నివేదిక - ముఖ్య సిఫార్సులు

1. పాలనా వైఫల్యంతో పెరిగిన నేరాలు:
   జస్టిస్ వర్మ కమిటీ అభిప్రాయంలో మహిళలపై అత్యాచారాలు పెరగడానికి ప్రధాన కారణం ప్రభుత్వ పాలనా వైఫల్యం, పోలీసుల స్పందనా రాహిత్యం. లింగ వివక్షతను రూపుమాపడంతో పాటు మహిళల రక్షణ కోసం ప్రభుత్వం అనేక చట్టాలు రూపొందించినా అమలు విషయంలో ప్రభుత్వ పాలనా యంత్రాంగం అవసరమైన శ్రద్ధ చూపడం లేదు. అత్యాచారాలకు గురైన మహిళలు పోలీస్ స్టేషన్లలో ఫిర్యాదు చేస్తే పలు సందర్భాల్లో పోలీసులు కేసులను నమోదు చేసుకోవడం లేదని, అభ్యంతరకర ప్రశ్నలతో వేధిస్తున్నారన్న విమర్శను ఈ కమిటీ ప్రధానంగా పరిశీలించింది.
2. అత్యాచారాలు, లైంగిక వేధింపులు- సామాజిక సమస్య:
   మహిళలపై జరుగుతున్న లైంగిక వేధింపుల సమస్య కేవలం పాలనాపరమైన, న్యాయపరమైన సమస్య మాత్రమే కాదు. సామాజిక సమస్య కూడా. సామాజికంగా ఎంతో పురోగతిని సాధించామని చెప్పుకొనే భారతీయ సమాజంలో నేటికీ లింగ వివక్షత కొనసాగుతూనే ఉంది.
3. చట్టాలను నిజాయితీగా, సమర్థవంతంగా అమలు చేయాలి:
   మహిళల భద్రతను, గౌరవాన్ని కాపాడటానికి ప్రస్తుతం ఉన్న చట్టాలను మరింత సమర్థవంతంగా, చిత్తశుద్ధితో అమలుచేస్తే సరిపోతుందని, ప్రస్తుతం ఉన్న చట్టాలు సరిపోతాయని, ఆధునిక పరిస్థితులకు అనుగుణంగా కొన్ని మార్పులను చేయాలని కమిటీ సూచించింది.
4. సత్వర న్యాయం -చాలినంత న్యాయ సిబ్బంది:
   భారత రాజ్యాంగ ప్రకరణ 21 ప్రకారం ప్రజలందరికి ఆత్మగౌరవంతో జీవించే హక్కు ఉంది. సత్వర న్యాయాన్ని ఇందులో అంతర్భాగంగానే చూడాలి. చట్టం పటిష్టతకు, ఆశించిన ప్రభావాన్ని చూపేందుకు, ఉల్లంఘనకు గురికాకుండా ఉండేందుకు కూడా సత్వర న్యాయం అవసరం. దీనికి ఉన్న ప్రధాన ప్రతిబంధకం న్యాయస్థానాల్లో కేసులు చాలా కాలంగా పేరుకుపోయి ఉండటమే. ఈ పరిస్థితి మెరుగవాలంటే సరిపడ న్యాయ సిబ్బందిని అందుబాటులో ఉంచాలి. మౌలిక వసతులను కల్పించి కొన్ని వ్యవస్థాగత మార్పులు చేపట్టాలి. అందులో భాగంగా దశలవారీగా న్యాయమూర్తుల సంఖ్యను పెంచడం, Fast Track కోర్టులను ఏర్పాటు చేసి బాధితురాలికి న్యాయాన్ని అందించాలని కమిటీ సూచించింది. ఎంత కఠినమైన శిక్ష పడింది అనే దాని కంటే ఆ శిక్షలు ఎంత వేగంగా పడ్డాయన్నది కీలకం.
5. మరణశిక్ష సమర్థనీయం కాదు:
   ఢిల్లీలో నిర్భయ సామూహిక అత్యాచార ఘటన అనంతరం ఇటువంటివి పునరావృతం కాకుండా ఉండాలంటే దోషులకు మరణ శిక్ష విధించాలని పౌర సమాజం సూచించింది. అయితే మరణశిక్ష సమస్యకు పరిష్కారం కాదని, నేర తీవ్రతను బట్టి 7 ఏళ్ల నుంచి యావజ్జీవం వరకు విధించాలని, వైద్య ఖర్చులను వసూలు చేయాలని కమిటీ సూచించింది. కానీ తాజా చట్టంలో కనీసం 20 ఏళ్లు జైలు శిక్ష విధించాలని, ఒకవేళ బాధితురాలు మరణించినా లేదా సాధారణ జీవితం గడిపే పరిస్థితి లేకపోయినా నేరస్థుడికి మరణశిక్షను విధించవచ్చని పొందుపరిచారు.
6. లైంగిక వేధింపులు-బెదిరింపులు:
   అనుమతి లేకుండా లైంగిక దురుద్దేశాలతో ముట్టుకోవడాన్ని నేరంగా పరిగణిస్తూ దీనికి ఐదేళ్లు కఠిన కారాగార శిక్ష విధించాలని సూచించింది. వేధించే ఉద్దేశంతో అశ్లీల సంభాషణలు, సంకేతాలివ్వడం వంటివి లైంగికపరమైన బెదిరింపుల కిందకు వస్తాయని వీటికి ఏడాది కఠిన శిక్షతోపాటు జరిమానా కూడా వేయాలని సిఫార్సు చేసింది. తాజా చట్టంలో వీటిని పొందుపరిచారు. 
7. నగ్న చిత్రాలు (Voyeurism), వెంటాడటం (Stalking): అశ్లీల చిత్రాలు, వీడియోలు తీయడానికి ప్రయత్నించడం మొదలైన నేరాలకు 1 నుంచి 3 ఏళ్ల వరకు జైలు శిక్షతోపాటు వీటిని నాన్ బెయిలబుల్ కేసులుగా పరిగణించారు. తరచూ వెంటాడి వేధించడం, తనకు ఇష్టం లేకపోయినా మాట్లాడేందుకు ప్రయత్నించడం, ఈమెయిల్స్, కదలికలపై నిఘా పెట్టడం, ఇటువంటి చర్యలను వర్మ కమిటీ ప్రత్యేక నేరాలుగా పరిగణించి 1 నుంచి 3 ఏళ్ల కారాగారం విధించాలని సూచించింది. రెండోసారి ఇటువంటి చర్యలకు పాల్పడితే యావజ్జీవ శిక్ష విధిస్తారు.
8. బలవంతం చేస్తే భర్త కూడా నేరస్థుడే:
   వైవాహిక బంధంలోనైనా భాగస్వామి ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా లైంగిక సుఖాల కోసం బలవంతం చేస్తే నేరస్థులుగానే పరిగణించాలని వర్మ కమిటీ సిఫార్సు చేసింది. వైవాహిక అత్యాచారం పై చట్టాల్లోని నిర్వచనాన్ని సరిదిద్దాలని సూచించింది. భార్యపై భర్తకు సర్వ హక్కులు అనే భావనకు స్వస్తి పలకాలని కమిటీ సిఫారసు చేసింది.
9. సాయుధ దళాల ప్రత్యేక అధికారాల చట్టాన్ని సమీక్షించాలి:
   కాశ్మీర్, ఈశాన్య రాష్ట్రాల్లో నెలకొని ఉన్న పరిస్థితులను దృష్టిలో ఉంచుకొని ఆ ప్రాంతంలోని సాయుధ దళాలకు 1958లో సాయుధ దళాల ప్రత్యేక అధికారాల చట్టం ఏర్పాటు చేశారు. ఈ చట్టం దుర్వినియోగం అవుతోందని, ఈ చట్టం ముసుగులో మహిళలపై అత్యాచారాలు చేస్తున్నారనే విమర్శలున్నాయి. మణిపూర్‌లో ఈ చట్టానికి వ్యతిరేకంగా ఇరోమ్ షర్మిల పుష్కర కాలం నుంచి నిరాహార దీక్ష చేస్తోంది. సాయుధ దళాల అత్యాచారాలను క్రిమినల్ చట్టాల కింద విచారించాలని దాని కోసం కేంద్ర ప్రభుత్వం నుంచి ప్రత్యేక అనుమతిని తీసుకునే ప్రస్తుత పద్ధతిని సవరించాలని సూచించింది.
10. చికిత్స నిరాకరిస్తే ప్రైవేటు ఆస్పత్రులపై చర్యలు తప్పవు:
    అత్యాచార బాధితురాలికి సమీపంలోని ఏ ప్రభుత్వ, ప్రైవేటు ఆస్పత్రి చికిత్స నిరాకరించడానికి వీలు లేదు. పోలీసులకు సమాచారం అందిస్తూనే చికిత్స ఆరంభించి, ఉచితంగా సేవలందించాలి. ప్రభుత్వాస్పత్రికి తీసుకెళ్లండని తప్పించుకోవడానికి వీల్లేదు. చికిత్స నిరాకరించడం నేరం అవుతుంది. అటువంటి ఆస్పత్రి నిర్వాహకులకు, విధుల్లో ఉన్న సిబ్బందికి ఏడాదిపాటు జైలుశిక్ష విధించే అవకాశం ఉంటుంది. అదేవిధంగా కేసు నమోదు చేయడంతోపాటు బాధితురాలి వాంగ్మూలాన్ని మహిళా అధికారి సమక్షంలో నమోదు చేయాలని, వీడియో ద్వారా చిత్రీకరించాలని చట్టంలో పేర్కొన్నారు.
11. ఆత్మరక్షణార్థం చేసే హత్య నేరంగా పరిగణించరాదు:
    మహిళలపై పెరుగుతోన్న పలు రకాలైన లైంగిక అత్యాచారాలను ఎదుర్కోవడానికి తమను తాము రక్షించుకునే పరిస్థితి ఉండాలి. అత్యాచారానికి పాల్పడే వ్యక్తిని బాధితురాలు హత్య చేస్తే దాన్ని ఆత్మ రక్షణ హక్కుగా గుర్తిస్తూ ఐపీసీ సెక్షన్ 100 ను సవరించాలని సూచించింది.
12. బాల నేరస్థుల నిర్ధార వయసులో మార్పు అవసరం లేదు:
    అంతర్జాతీయ ప్రమాణాలను అనుసరించి 18 ఏళ్లలోపు వయసున్న వారిని బాల నేరస్థులుగా పరిగణిస్తున్నారు. నిర్భయ అత్యాచారం కేసులో నిందితుల్లో ఒకడు బాల నేరస్థుడు. ఆమె తీవ్రంగా గాయపడటానికి ఇతను ముఖ్య కారకుడు. అతి క్రూరంగా హింసించి, పైశాచికంగా లైంగికదాడికి పాల్పడటం బాల నేరం అవుతుందా అనే చర్చ జరిగింది. కాబట్టి వయసును తగ్గించాలని పౌర సమాజం డిమాండ్ చేసింది. వర్మ కమిటీ ఈ సూచనను తిరస్కరించింది. వయోపరిమితిని తగ్గించాల్సిన అవసరం లేదని చెప్పింది.

ప్రభుత్వం చేపట్టిన చర్యలు:
క్రిమినల్ నేరాల చట్ట సవరణ - 2013:
అత్యాచారాల విషయంలో మహిళలకు మరింత రక్షణ కల్పించే ఉద్దేశంతో ప్రభుత్వం 2012 డిసెంబర్ 4వ తేదీన ఈ బిల్లును లోక్‌సభలో ప్రవేశపెట్టింది. లా కమిషన్, జాతీయ మహిళా కమిషన్ చేసిన సిఫారసులు ఆ బిల్లుకు మూలాధారం. అదే నెల 16న నిర్భయ సామూహిక అత్యాచార ఘటన చోటుచేసుకుంది. ఈ నేపథ్యంలో వర్మ కమిటీ నియామకం, సిఫారసులను పరిగణనలోకి తీసుకున్న ప్రభుత్వం ఈ చట్టాన్ని రూపొందించింది. అయితే వర్మ కమిటీ నివేదికలోని సిఫారసులను చాలా వరకు ప్రభుత్వం విస్మరించిందనే విమర్శలు లేకపోలేదు.

నిర్భయ చట్టం:
ఇండియన్‌పీనల్‌కోడ్‌ (IPC), కోడ్‌ఆఫ్‌ క్రిమినల్‌ప్రొసీజర్‌(CPC), ఇండియన్‌ఎవిడెన్స్ యాక్ట్, లైంగిక అత్యాచారం నుంచి పిల్లలను రక్షించే చట్టం తదితరాలను సవరించి నేర న్యాయ (సవరణ) చట్టం -2013 చేశారు. ఈ చట్టం కింద సాధారణంగా అత్యాచార నిందితులకు 20 ఏళ్ల శిక్ష విధిస్తారు. రెండోసారి అత్యాచారానికి పాల్పడితే జీవిత ఖైదు విధిస్తారు. Eve teasing పై కఠిన శిక్షలు అమలు చేస్తారు. ఇతరుల శృంగారాన్ని రహస్యంగా చూసినా నేరంగా పరిగణిస్తారు. పరస్పర అంగీకార శృంగార వయస్సు 18 ఏళ్లుగా నిర్ధారించారు. మహిళలపై నేరాలకు పాల్పడే ప్రభుత్వ అధికారులు, పోలీసులు, రాజకీయ నాయకులు, ఆర్థికంగా పలుకుబడి గల వ్యక్తులను కూడా ఈ చట్టంలోని సెక్షన్ 367 కింద శిక్షిస్తారు. చట్టాన్ని మాత్రం చాలా పకడ్బంధీగా రూపొందించారు.

చట్టంలోని ముఖ్య అంశాలు:

1. అత్యాచారం, సామూహిక అత్యాచారినికి పాల్పడితే 20 ఏళ్ల జైలు శిక్ష. అవసరమైతే చనిపోయేంత వరకు జైలు శిక్ష, జరిమానా కూడా విధిస్తారు.
2. గతంలో చేసిన ఇటువంటి నేరాల్లో కూడా దోషిగా తేలితే, మళ్లీ అలాంటి వాటికి పాల్పడితే మరణశిక్ష విధిస్తారు.
3. పరస్పరామోద శృంగారానికి వయోపరిమితి 18 ఏళ్లు.
4. మహిళలను వెంటాడటం, ఇతరులు దుస్తులు మార్చుకుంటున్నప్పుడు, శృంగారంలో పాల్గొంటున్నప్పుడు దొంగచాటుగా చూడటం వంటి నేరాలను శిక్షార్హమైనవిగా ప్రకటించారు. ఈ నేరాలను శిక్షార్హమైన నేరాలుగా ప్రకటిచండం ఇదే తొలిసారి.
5. ఇటువంటి నేరాలకు తొలిసారి పాల్పడితే బెయిల్ ఇస్తారు. అటువంటి నేరాలకు పదేపదే పాల్పడితే బెయిల్ ఇవ్వరు.
6. యాసిడ్ దాడి దోషులకు 10 ఏళ్ల జైలు శిక్ష. ఈ దాడిని నేరంగా ప్రకటించడం ఇదే తొలిసారి. ఈ దాడి బాధితులకు ఆత్మరక్షణ హక్కు కల్పించారు.
7. అత్యాచార, యాసిడ్ దాడుల బాధితులకు అన్ని ఆస్పత్రులూ తప్పనిసరిగా చికిత్స అందించాలి. నిరాకరిస్తే జైలు శిక్ష విధిస్తారు.
8. పోలీసు అధికారులు, ప్రజాసేవకులు, సాయుధ బలగాల సిబ్బంది, ఆస్పత్రి సిబ్బంది మహిళలపై తీవ్ర నేరాలకు పాల్పడితే కనీసం ఏడేళ్ల జైలు శిక్ష. అవసరమైతే యావజ్జీవం, జరిమానా కూడా విధిస్తారు.
9. అత్యాచార బాధితురాలు తాత్కాలికంగా లేదా శాశ్వతంగా మానసిక, శారీరక వికలాంగురాలైతే ఆమె వాంగ్మూలాన్ని జ్యుడీషియల్ మేజిస్ట్రేట్ ముందు అనుసంధానకర్త సాయంతో నమోదు చేయించడానికి అనుమతి, వాంగ్మూల ప్రక్రియను చిత్రీకరిస్తారు.
10. అత్యాచార బాధితురాలు చనిపోయినా లేదా జీవచ్ఛవంగా మారినా దోషికి కనీస శిక్షగా ఇరవై ఏళ్లు జైలు, గరిష్టంగా చనిపోయే వరకు జైలు శిక్ష విధించే అవకాశం.

నిర్భయ చట్టం అనంతర పరిణామాలు:
నిర్భయచట్టం ప్రకారం అత్యాచార ఘటనలో బాధితురాలు మరణించినా లేదా శాశ్వతంగా అచేతన స్థితిలో ఉండిపోయినా నేరస్థులకు కనీసం 20 ఏళ్ల జైలు శిక్ష పడాలి. నేరస్థులు జీవించి ఉన్నంత కాలం పాటు జైలు లేదా మరణశిక్ష విధించవచ్చని చట్టంలో నిర్దేశించారు. ఈ చట్టం అమలులోకి వచ్చిన ఆరు నెలల కాలంలో దేశ వ్యాప్తంగా మహిళలపై 400లకు పైగా అత్యాచార ఘటనలు నమోదయ్యాయి. కఠిన చట్టాలు వచ్చినా నేరగాళ్ల ప్రవృత్తి మారడం లేదు. 

పార్లమెంటరీ స్థాయీ సంఘం సిఫార్సులు:
సమగ్ర కార్యాచరణ చర్యల ద్వారా మహిళలపై నేరాలను సమూలంగా నియంత్రించవచ్చని పార్లమెంటరీ స్థాయీసంఘం స్పష్టం చేసింది. కేంద్ర రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు దీనిపై సమగ్రంగా నడుం బిగించాల్సిన అవసరముందని స్థాయీ సంఘం పేర్కొంది. ప్రత్యేక సమన్వయ కమిటీ లేదా పర్యవేక్షక వ్యవస్థ ఉండాలని సూచించింది. పోలీసు యంత్రాంగాన్ని పటిష్ఠ పరచాలని, వారికి ఆయుధాలతో పాటు ఆధునిక సమాచార సామగ్రి, ఇతర మౌలిక వసతులను కల్పించాలని సూచించింది. 

లైంగిక వేధింపుల నిరోధక చట్టం:
పనిచేసేచోట సురక్షిత వాతావరణం కల్పించడం, మహిళలు ఆర్ధికంగా స్వతంత్రత సాధించాలంటే, వారు సురక్షితంగా పనిచేసుకునేలా చర్యలు తీసుకోవడం అవసరం. మొదటిసారి దేశంలో సంఘటిత, అసంఘటిత రంగాల్లో పనిచేస్తున్న స్త్రీలందరిని లైంగిక వేధింపుల నిరోధక చట్టపరిధిలోకి తీసుకువచ్చారు. ఈ చట్టం ప్రకారం ప్రతి పని ప్రదేశంలోను ఫిర్యాదుల కమిటీలను ఏర్పాటు చేయాలి. స్త్రీల ఆధ్వర్యంలో, సగం మందికి పైగా మహిళా సభ్యులతో ఎస్‌.సి., ఎస్‌.టి., మైనారిటీ మహిళలకు ప్రాధాన్యం కల్పిస్తూ ఈ కమిటీలను రూపొందించాలి. అలా చెయ్యని పక్షంలో యాజమాన్యాలు శిక్షార్హమౌతాయి. యాజమాన్యాలు ఈ చట్టం గురించి అవగాహనా కార్యక్రమాలను చేపట్టాలి. ప్రభుత్వోద్యోగుల సర్వీస్‌ రూల్స్ ను మార్చాలి. విధి నిర్వహణలో తప్పులు చేసినపుడు ఎలాంటి శాఖాపరమైన క్రమశిక్షణా చర్యలుంటాయో లైంగిక వేధింపులకు పాల్పడితే అలాంటి శిక్షలు / క్రమశిక్షణా చర్యలు తప్పవనే హెచ్చరికతో యాజమాన్యాలు ఈ చట్టం అమలుకు చిత్తశుద్ధితో పని చేయాలి. పనిచేసే చోట భద్రమైన పరిస్థితులు కల్పించాల్సిన బాధ్యత యాజమాన్యాలదే కాబట్టి వారు తక్షణమే తగిన చర్యలు చేపట్టాలి. మహిళలు సురక్షితంగా, హాయిగా పనిచేసుకునే పరిస్థితులేర్పడే లాగా స్త్రీల సంఘాలు ఈ అంశం మీద పెద్ద ఎత్తున ప్రచార కార్యక్రమాలు మొదలు పెట్టాలి.

నేపథ్యం: 1997లో సుప్రీమ్‌కోర్టు విశాఖ జడ్జిమెంట్‌లో మొట్ట మొదటిసారి పనిచేసే చోట లైంగిక వేధింపులంటే ఏమిటి? నిత్యం మహిళలు ఎలాంటి వేధింపుల్ని ఎదుర్కొంటారు? అవి ఎలా ఉంటాయి? అంటూ ప్రస్తావిస్తూ వేధింపుల్ని చాలా విపులార్ధంలో నిర్వచించింది. ఈ సందర్భంలో విశాఖ కేసు పూర్వాపరాలను ఒకసారి పరికించాల్సి ఉంటుంది. రాజస్థాన్‌లో ప్రభుత్వ శాఖలో ఉద్యోగం చేస్తూ, తన ఉద్యోగ ధర్మంగా బాల్య వివాహాలను ఆపే ప్రయత్నం చేసినందుకుగాను భన్వరీ దేవి అనే దళిత మహిళ సామూహిక లైంగిక దాడికి గురైంది. ఆమె కేసులో పోలీసులు FIR కూడా నమోదు చెయ్యనపుడు దేశవ్యాప్తంగా తీవ్రస్థాయిలో నిరసనలు చెలరేగాయి. మహిళోద్యమకారులు పెద్ద ఎత్తున ఉద్యమం చేశారు. అయితే అగ్రవర్ణాల పురుషులు దళిత మహిళలను ముట్టుకోరని, ముట్టుకోనప్పుడు అత్యాచారం ఎలా చేస్తారని రాజస్థాన్‌హైకోర్టు దారుణమైన తీర్పునిచ్చింది. జైపూర్‌లో స్త్రీలతో పనిచేసే ‘విశాఖ’ అనే సంస్థ ఈ తీర్పుపై సుప్రీమ్‌కోర్టు కెళ్ళినపుడు సుప్రీమ్‌కోర్టు 1997లో తన తీర్పును ప్రకటిస్తూ ”విశాఖ గైడ్‌లైన్స్‌” పేరుతో పనిచేసే చోట మహిళలెదుర్కొనే హింసను చాలా విపులంగా, వివరంగా నిర్వచించింది. భారత ప్రభుత్వం ఈ అంశమై సమగ్రమైన చట్టం చేయాలని, చట్టం వచ్చే వరకు ఈ గైడ్‌లైన్స్‌చట్టంగా చలామణి అవుతాయని కూడా పేర్కొంది. అన్ని కార్యాలయాల్లోను ఫిర్యాదుల కమిటీలను ఏర్పాటు చేసి, విశాఖ గైడ్‌లైన్స్‌ గురించి ప్రచారం చెయ్యాలని కూడా ఆదేశించింది. విశాఖ గైడ్‌లైన్స్‌వెలువడిన తొలిరోజుల్లో ఈ అంశమై సమావేశాలు, సెమినార్లు జరిగాయి. స్త్రీల సంఘాలు ఉద్యమస్థాయిలో ప్రచారం నిర్వహిస్తూ, సమగ్ర చట్టం తేవాలని డిమాండ్‌చేస్తూనే వున్నాయి. చివరికి 2013 ఫిబ్రవరిలో పనిచేసే చోట లైంగిక వేధింపుల నిరోధక చట్టం రూపొందింది.

అత్యాచార నేరానికి వివాహ కవచమా? By -సింహాద్రి సరోజిని

సింహాద్రి సరోజిని   Thu, 5 Sep 2013, IST  

అమానుషంగా అత్యాచారం జరిపి ఆపై శిక్షను తప్పించుకునేందుకు పెళ్ళిని సాకుగా వాడుకోవడంపై సుప్రీంకోర్టు ఇటీవల సంచలనాత్మక తీర్పునిచ్చింది. తాను అత్యాచారానికి పాల్పడిన వ్యక్తినే సదరు వ్యక్తి వివాహం చేసుకున్నాడనే నెపంతో అతని శిక్ష తీవ్రతను తగ్గించడాన్ని తప్పుబట్టింది. ఈ తీర్పునివ్వడం ద్వారా సుప్రీంకోర్టు అత్యాచారం కేసులో కొన్ని మార్గదర్శకాలను జారీ చేసినట్లయింది. 'శిక్ష అనేది ఆ నేరం తీవ్రతకు అనుగుణంగానే ఉండాలి. అత్యాచారం అనేది రాజీకి వీలులేని నేరం. అది సమాజంపైననే నేరంగా పరిగణించాలి. ఇది అందులోని నేరస్తుడు, బాధితురాలు రాజీ కుదుర్చుకునే అంశం కాదు' అని సుప్రీంకోర్టు ప్రధాన న్యాయమూర్తి పి సదాశివం, న్యాయమూర్తులు రంజనా పి దేశారు, రంజన్‌ గొగోరుతో కూడిన ధర్మాసనం సరిగానే చెప్పింది. అత్యాచారం జరిపిన వ్యక్తి, దానికి గురైన వ్యక్తి మధ్య జరిగిన రాజీ ఆ నేరం తీవ్రతను తగ్గించబోదని పేర్కొంది. బాధితురాలిని నేర స్తుడు వివాహమాడినంత మాత్రాన అతని పట్ల ఉదారంగా వ్యవహరించి కొన్ని కోర్టులు శిక్ష తీవ్రతను తగ్గించడాన్ని ధర్మా సనం తప్పుపట్టింది. అలాంటి రాజీ సందర్భంతో ఆ నేరానికి చట్టంలో నిర్దేశించిన శిక్షను విధించకుండా ఉదారంగా వ్యవహరించడమనేది అలాంటి కేసులను తేలికగా తీసుకుం టున్నట్లుగా భావించాల్సి ఉంటుందని పేర్కొంది. పైగా ఆ నేరానికి చట్టం ప్రకారం ఏ శిక్ష నిర్దేశించబడిందో దాన్ని ఆ నేరస్తుడు అనుభవించాల్సిందేనని కూడా స్పష్టం చేసింది. ఈ విధంగా వివాహం చేసుకున్నంత మాత్రాన చేసిన నేరం మాసిపోదని, దాని తీవ్రత తగ్గదని ధర్మాసనం ఉద్ఘాటించడం ద్వారా బాధితులకు న్యాయం చేసినట్లుగా భావించవచ్చు. చట్టం ఎప్పుడూ నేర తీవ్రతకు అనుగుణంగానే శిక్ష ఉండాలని నిర్దేశిస్తోంది. అందువల్ల దాన్ని అనుసరించి తీరాల్సిందేనని ధర్మాసనం పేర్కొంది. ఇలా అత్యాచార నేరస్తుడు, బాధితురాలి మధ్య రాజీ కుదిరినందున శిక్షను తగ్గించడం వల్ల రెండు నష్టాలున్నాయని తెలిపింది. దీనివల్ల నేరస్తులు రాజీ కుదుర్చుకోవాల్సిందిగా బాధితురాలిపై ఒత్తిడి తెచ్చే అవకాశముంటుంది. ఇక రెండవది అత్యాచారం అనేది కేవలం ఒక వ్యక్తిపై గాక సమాజంపైనే జరిపిన నేరమని ఉద్ఘాటించింది.

'నేరస్తుని లేదా బాధితుని మతం, జాతి, కులం, ఆర్థిక లేక సామాజిక హోదా లేదా నేర విచారణను దీర్ఘకాలం పాటు వాయిదా వేయడం లేదా అత్యాచార నేరస్తుడు బాధితురాలిని వివాహం చేసుకుంటాననడం లేదా బాధితురాలు వివాహం చేసుకుని జీవితంలో స్థిరపడటం వంటివి చట్టంలో నిర్దేశించిన శిక్షను తగ్గించేందుకు ప్రత్యేక అంశాలుగా ఉండరాదు' అని ప్రధాన న్యాయమూర్తి తీర్పు రాస్తూ పేర్కొన్నారు. హర్యానాలో జరిగిన ఒక సామూహిక అత్యాచారం కేసులో తీర్పునిస్తూ ధర్మాసనం ఈ వ్యాఖ్యలు చేసింది. ఆ కేసులో నిందితులైన ఇద్దరు వ్యక్తులకు పదేళ్ళ శిక్ష పడింది. అయితే తాము అంతకు ముందే జైలులో గడిపిన కాలాన్ని ఈ శిక్షా కాలం నుంచి తగ్గించాలని నేరస్తులు కోరగా కోర్టు అందుకు తిరస్కరించింది. సామూహిక అత్యాచారం కేసుల్లో నిందితులు, బాధితురాలు రాజీ పడ్డారు గనుక శిక్షను తగ్గిస్తున్నామనడం చెల్లదని పేర్కొంది. నేరస్తులతో తనకు రాజీ కుదిరినట్లు బాధితురాలు చెప్పిందంటే అది సరైన ఆమోదంగా స్వీకరించరాదు. అలా ఆమోదం తెలిపేలా ఆమెపై ఒత్తిడి వచ్చి ఉండవచ్చు లేదా నిందితులు ఆమెను బెదిరించి ఉండవచ్చు. కోర్టు ఈ అంశాలను కూడా గమనంలోకి తీసుకోవడం ఆహ్వానించదగ్గ పరిణామం. తనపై జరిగిన నేరం వల్ల బాధితురాలు తీవ్ర మనోవేదనలో ఉంటుంది గనుక తనకు ఏమీ అర్థం కాని స్థితిలో కూడా ఆమె సమ్మతి తెలిపి ఉండవచ్చు అని కూడా కోర్టు పేర్కొంది.

ఇలాంటి అత్యాచారం కేసుల్లో గ్రామాల్లో కుల పెద్దల పంచాయితీల్లో బాధితురాలిని అత్యాచారం జరిపిన వ్యక్తిని వివాహం చేసుకోవాల్సిందిగా తీర్పులిస్తున్న ఉదంతాలు కూడా వెలుగులోకి వస్తున్నాయి. గత ఏప్రిల్‌లో ఉత్తరప్రదేశ్‌లోని గౌతమ బుద్ధ నగర్‌ జిల్లాలోని ఒక గ్రామంలో ఒక బాలికను తనపై అత్యాచారం జరిపిన వ్యక్తిని వివాహం చేసుకోవాల్సిందిగా పంచాయితీ ఆదేశించింది. అయితే దానికి అభ్యంతరం తెలుపుతూ ఆ బాలిక కుటుంబం పోలీసులను ఆశ్రయించింది. కానీ పోలీసులు ఎఫ్‌ఐఆర్‌ నమోదు చేసేందుకు తిరస్కరించారు. ఆ విషయంలో మీడియా జోక్యం చేసుకున్న అనంతరం మాత్రమే పోలీసులు కేసు నమోదు చేశారు. ఇంకా కొన్ని కేసుల్లో కొంత డబ్బుతో ఆ నేరాన్ని మాఫీ చేయడాన్ని కూడా మనం చూడవచ్చు. 2009లో అలహాబాద్‌లోని ఫక్రీనా గ్రామంలో 25 ఏళ్ళ వయస్సున్న ఒక కార్పెంటర్‌ 21 ఏళ్ళ యువతిపై అత్యాచారానికి పాల్పడ్డాడు. అక్కడ పంచాయితీ ఇచ్చిన తీర్పు చూస్తే ఎవరికైనా ఆగ్రహం, ఆవేదన కలగక మానదు. ఆ యువతిని వివాహం చేసుకోవాలని, లేనిపక్షంలో రూ.15 వేలు జరిమానా, సంఘం నుంచి వెలికి గురికావాలని పంచాయితీ తీర్పునిచ్చింది. ఆ వ్యక్తి పెళ్ళి చేసుకున్న అనంతరం ఆమెకు భార్యగా లభించాల్సినవన్నీ ఇవ్వకపోతే తిరిగి పంచాయితీకి ఫిర్యాదు చేయాలని చెప్పింది. ఈ తీర్పుపై ఉత్తరప్రదేశ్‌లో మహిళాసంఘ కార్యకర్తలు పెద్ద ఎత్తున ఆందోళన చేశారు. ఇలాంటి తీర్పులు అమానవీయమైనవి, అవమానకరమైనవి.

అత్యాచారాలకు గురైన మహిళలు నేరస్తులనే పెళ్ళి చేసుకుంటున్న సంఘటనలు మన దేశంలో చాలా పెద్ద సంఖ్యలోనే సంభవిస్తున్నట్లు తెలుస్తోంది. ఇలా జరగడానికి అత్యాచార బాధితులను సమాజం కళంకితులుగా చూడటం కూడా ఒక కారణం. ఫలితంగా తనకు ఇష్టమున్నా లేకున్నా తనపై నేరానికి పాల్పడిన వ్యక్తితో వివాహానికి అంగీకరిస్తున్నారు. సమాజంలో అవమానాల నుంచి తప్పించుకునేందుకు అదే మంచి పరిష్కారంగా భావిస్తున్నారు. వీటన్నింటితో పాటు కుటుంబ పరువు ప్రతిష్టల కోసం కూడా బాధితులు, వారి తల్లిదండ్రులు ఇలాంటి పరిష్కారాన్ని అంగీకరిస్తున్న దాఖలాలున్నాయి. అలా వివాహం చేసుకోవడం ద్వారా నేరస్తులు శిక్షల నుంచి తప్పించుకుంటున్నారు. పైగా పంచాయితీల ద్వారా ఇలాంటి వివాహాలు జరిపించడం అరాచకత్వమే అవుతుంది.

దేశంలో ప్రతి పది అత్యాచారం కేసుల్లో కేవలం నాలుగు మాత్రమే పోలీసు స్టేషన్‌ వరకూ వెళ్తున్నాయి. కొన్ని సందర్భాల్లో పోలీసులు కూడా ఉభయుల కుటుంబాల మధ్య రాజీలు కుదర్చడం చూస్తున్నాం. ఉత్తర ప్రదేశ్‌లోని ముజఫర్‌నగర్‌, షహరాన్‌పూర్‌ వంటి చోట్ల, హర్యానా, పంజాబ్‌, తమిళనాడు రాష్ట్రాల్లో కొన్ని చోట్ల కుల, ఖాప్‌ పంచాయితీలు ఈ రకమైన తీర్పులిస్తున్నాయి. ఇలాంటి రాజీలు కూడా నేరస్తుడు, బాధితురాలు ఇద్దరూ ఒకే కులానికి చెందినవారైతే సాధారణంగా జరుగు తున్నాయి. అదే వేరువేరు కులాలకు చెందినవారైతే ఇలా పెళ్ళిళ్ళు జరగడం అరుదుగా ఉంది. ఇటువంటి వివాహాల్లో బాధితురాలు మరింతగా హింసకు గురికావలసి రావచ్చు. అయినా అలాంటి గృహ హింస చాలా అరుదుగానే బయటికి వస్తుంది. కొన్ని సందర్భాల్లో బాధితురాలు మైనర్‌ అయి ఉండి, పంచాయితీ పెళ్ళి చేసుకోవాల్సిందిగా తీర్పునిస్తే కోర్టులు కూడా అలాంటి వాటిని తరచుగా సమర్థిస్తున్నాయి. దీనికి ఉదాహరణగా 2007లో నాగపూర్‌లో జరిగిన ఒక కేసును చూడవచ్చు. ఇది ఒక మైనర్‌ బాలికపై జరిగిన అత్యాచారానికి సంబంధించింది. తనపై ఉన్న అభియోగాలను వదులుకుంటే ఆమెను పెళ్ళి చేసుకునేందుకు సిద్ధమేనని నిందితుడు చెప్పారు. తన కూతురు జీవితం నాశనం కాకుండా అతడు కాపాడాడని తండ్రి ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. ఈ కేసులో ఆ బాలికను పెళ్ళి చేసుకునేందుకు కోర్టు నిందితునికి బెయిలు కూడా మంజూరు చేసింది. 'ఆ బాలిక మైనరు. కోర్టు సామాజిక న్యాయ ప్రయోజనం కాపా డేందుకు సానుభూతిగా వ్యవహరించింది' అని అడ్వకేట్‌ వ్యాఖ్యా నించడం కొసమెరుపు. కోర్టులు ఇలా ఉదారంగా వ్యవహిస్తున్న తరుణంలో సుప్రీంతీర్పు స్వాగతించదగింది.

'శిక్ష అనేది ఆ నేరం తీవ్రతకు అనుగుణంగానే ఉండాలి. అత్యాచారం అనేది రాజీకి వీలులేని నేరం. అది సమాజంపైననే నేరంగా పరిగణించాలి. ఇది అందులోని నేరస్తుడు, బాధితురాలు రాజీ కుదుర్చుకునే అంశం కాదు' అని సుప్రీంకోర్టు ప్రధాన న్యాయమూర్తి పి సదాశివం, న్యాయమూర్తులు రంజనా పి దేశారు, రంజన్‌ గొగోరుతో కూడిన ధర్మాసనం సరిగానే చెప్పింది.

చట్టం ఎప్పుడూ నేర తీవ్రతకు అనుగుణంగానే శిక్ష ఉండాలని నిర్దేశిస్తోంది. అందువల్ల దాన్ని అనుసరించి తీరాల్సిందేనని ధర్మాసనం పేర్కొంది. ఇలా అత్యాచార నేరస్తుడు, బాధితురాలి మధ్య రాజీ కుదిరినందున శిక్షను తగ్గించడం వల్ల రెండు నష్టాలున్నాయని తెలిపింది. దీనివల్ల నేరస్తులు రాజీ కుదుర్చుకోవాల్సిందిగా బాధితురాలిపై ఒత్తిడి తెచ్చే అవకాశముంటుంది. ఇక రెండవది అత్యాచారం అనేది కేవలం ఒక వ్యక్తిపై గాక సమాజంపైనే జరిపిన నేరమని ఉద్ఘాటించింది. 

-సింహాద్రి సరోజిని

Prajashakti Telugu News Paper Dated : 05/09/2013 

అత్యాచారాలపై అలసత్వమేల?---ప్రొఫెసర్ తోట జ్యోతిరాణి

పట్టుమని ఐదేళ్లు లేని పసిపిల్ల మీద ఢిల్లీలో జరిగిన దారుణ అత్యాచారానికి జనం అవాక్కయ్యారు. నిరసించారు. ఆ ఘటనను నిలువరించలేకపోయిన అధికారులను, ప్రభుత్వాన్ని నిలదీశారు.నేరాన్ని ఆపలేకపోయినందుకు అపరాధ భావన అసలే లేదు. సరికదా సంఘటనను రిపోర్టు చేయడానికి వెళ్ళిన పసిపిల్ల తల్లిదంవూడులను సర్దుకొమ్మని చెప్పిన సంబంధిత పోలీస్ అధికారుల మీద ప్రజల కు కోపం రాదా? అసమర్థతను కప్పిపుచ్చుకోవడానికి చేస్తున్న ఈ కుటిల ప్రయత్నాన్ని ప్రజలు వ్యతిరేకించరా? అందువల్లనే ఈ సంఘటనకు బాధ్యత వహిస్తూ ఢిల్లీ పోలీస్ కమిషనర్ రాజీనామా చేయాలని ప్రజలు డిమాండ్ చేశారు. దానికి ఆయన స్పందనను తప్పనిసరిగా చర్చించవలసిందే. ఆయన మాటల్లోనే ‘నేను రాజీనామా చేస్తే పరిస్థితి చక్కబడుతుందంటే వెయ్యిసార్లు రాజీనామా చేస్తానని’ అన్నారు. ఇది నిజమే. 

వ్యక్తి, అధికారంలో ఉన్నా రాజీనామా చేసినా పరిష్కారం దొరకదు. కానీ వ్యవస్థ మాటేమిటి? పోలీసు వ్యవస్థ ప్రజలను రక్షిస్తుందని ప్రజలు విశ్వసించాలంటే, వాళ్లు తమ అధికార పరిధిలో ఏ చర్యలు తీసుకోవాలి? తమ విధులను నిజాయితీగా, చిత్తశుద్ధితో నిర్వహించటానికి ఎటువంటి విధి విధానాలను రూపొందించుకోవాలి? అసలు పోలీసు వ్యవస్థను మొత్తంగా పక్షాళన చేయాలంటే ఏం చేయాలి? ఇవన్నీ అధికార వ్యవస్థ, ప్రభుత్వం ఆలోచించవలసిన అంశాలు కావా? అధికారులు, వ్యక్తులుగా ఏమైనా చేయవచ్చు. చేయకపోవచ్చు. కానీ వ్యవస్థ మొత్తంగా సమర్థవంతంగా పనిచేయడానికి ఎటువంటి చర్యలు అవసరమోఇప్పుడైనా సీరియస్‌గా ఆలోచించటం అవసరం లేదా? 

ఇదే సమస్య మీద పార్లమెంటులో సీరియస్‌గా చర్చ జరుగుతుంటే స్వయనా కేంద్ర హోంమంత్రి సుశీల్‌కుమార్ షిండే దేశమంతటా ఈ ఘోరాలు జరుగుతూ ఉంటే ఢిల్లీలో జరిగినప్పుడే యాగీ చేయటం ఎందుకు? అని (ఢిల్లీ మాత్రమే తన పరిధిలోకి వస్తుందేమో?)అంటే మన పాలకుల దృష్టిలో ‘యాగీ’ చేయటమే సమస్య. కానీ ‘అత్యాచారం జరగటం’ సమస్య కాదన్నమాట. ఈ దేశంలో ఆడపిల్లగా పుట్టడమే పాపమైనట్టు పసిపిల్లల మీద కూడా అత్యాచారాలు భయాందోళనలకు గురిచేస్తున్నాయి. ఈ విధంగా జరుగుతున్న, పెరుగుతున్న వీటికి కేంద్ర హోంమంత్రి బాధ్యత వహించవలసిన అవసరం లేదా? ఢిల్లీలో జరిగితే, అది కూడా యాగీ చేసినప్పుడు మాత్రమే ఆయన బాధ్యత వహిస్తాడా?ఇవన్నీ పౌరులకు వచ్చే సందేహాలు. ప్రజల సంక్షేమం కోసం పనిచేసే శ్రేయో ప్రభుత్వాలకు ప్రజల శ్రేయస్సు, రక్షణ అవసరం లేదా? అని నిలదీసిన ప్రజ లు నేరస్తులవుతున్నారు? ఆవేదనతో ఉద్యమిస్తే అణచివేత మొదలవుతున్నది.

ఇటువంటి సందర్భంలో పోలీసు యంత్రాంగం పనితీరును మన కోర్టులే గర్హిస్తున్నాయి. 

కేంద్ర హోంమంవూతికి వత్తాసుగా 25-4-2013 న కేంద్ర మంత్రి ప్రకాశ్ జైస్వాల్ మాట్లాడడం. ‘దేశంలో పెరిగిపోతున్న అత్యాచారాలకు నైతికంగా హోం మంత్రి బాధ్యతే. కానీ జరగకుండా ఆపటం షిండే పనా అని అనటం ప్రజలకు ఆందోళన కలిగించే అంశమే. అంటే నేరాలు జరుగుతూనే ఉంటాయి. పెరుగుతూనే ఉంటా యి. హింస వికృతరూపాన్ని తీసుకుంటుంది. అయినా నేరాలకుమూలాలు ఎక్కడున్నాయో అన్వేషించే బాధ్య త పాలకులకు లేదా? నేరాలను అరికట్టడం ప్రభుత్వ కర్తవ్యం కాదా? నేరాలు బయటపడకుండా అణచివేసి నేరస్థులకు సపోర్టుచేస్తూ, బాధితులకు మద్దతుగా నిలిచిన ప్రజానీకాన్ని అణచివేస్తూ, నేరాలు జరగలేదన్న భ్రమలో ఉండడం, ప్రజలను భ్రమలో ఉంచాలని చూడటం ప్రమాదకరం కదా? పాలకవర్గానికి అత్యాచార బాధితులను చూసినా, వారి మద్దతుదారులను చూసి నా పట్టలేని ఆగ్రహం కలుగుతున్నట్టుంది. వీరిపట్ల అసహనం, నేరస్థులను ఏమి చేయలేని నిస్సహాయత, నేరాలను అరికట్టలేని అసమర్థతను పాలకవర్గం మాటలలో, చర్యలలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నది.

మొన్న డిసెంబర్‌లో ‘నిర్భయ’ మీద జరిగిన అత్యాచారానికి నిరసనగా దేశమం తా వెల్లు ఉద్యమం, లేవనెత్తిన చర్చలన్నీ చివరకు నేరము-చట్టం- శిక్ష దగ్గర ఆగిపోయాయి. జస్టిస్ వర్మ కమిషన్ వేయటం, అందులో సమస్య మూలాలకు సంబంధించిన సూచనలను విస్మరించటం, హడావుడిగా ‘నిర్భయ చట్టం’ చేయ టం జరిగింది. కేవలం చట్టాలు రూపొందించటం, శిక్షను కఠినతరం చేయటం వల్ల సమస్య సమసిపోదు. అత్యాచారాలను నిరోధించడానికి కఠినమైన చట్టం వచ్చిన తర్వాత ఈ నాలుగు నెలల్లోనే వివిధ పోలీస్ స్టేషన్లలో 463 కేసులు నమోదయ్యాయి. 

ఇది దేన్ని సూచిస్తున్నది? చట్టాలు, సమస్యను పరిష్కరించవని పాలకులకూ అర్థమయ్యే పరిస్థితి ఏర్పడింది. మరొక విషయం ఎక్కడ ఎప్పుడు స్త్రీ మీద అత్యాచారం జరిగినా, బాధితురాలే బాధ్యురాలిగా చేయటం చాలా ‘సహజం’గా జరుగుతున్నది. ఆ అమ్మాయి రాత్రుళ్లు ఎందుకు తిరగాలి? అనో వస్త్రధారణ బాగాలేదనో, అబ్బాయి వెంట ఉన్నాడనో,ఆమె నేరస్థుడిని రెచ్చగొట్టిందనో, వ్యాఖ్యలు సర్వసాధారణం. తల్లితో వెళ్తున్న అమ్మాయి మీద, భర్తతో బయటికి వెళ్ళిన భార్య మీద, స్కూలుకు వెళ్తున్న విద్యార్థినిని కిడ్నాప్ చేసి ఆమెమీద, చాక్లెటు ఆశ చూపించి పసిపిల్లల మీద జరుగుతున్న అత్యాచారాలు,అవి పెరిగిపోతున్న తీరు- ఇక బాధితురాలినే సమస్యకు బాధ్యురాలు అని చూపించే పరిస్థితిలేదు. ఆడపిల్లలు అత్యాచారం బారిన పడకుండా ఎట్లా రక్షించుకోవాలన్నదే సీరియస్ సమస్యగా ముందుకొచ్చింది. అయినప్పటికీ, మధ్యవూపదేశ్ కాంగ్రెస్ నాయకుడు సత్యదేవ్ కటారే ఆడపిల్లలు చూపులతో రెచ్చగొట్టకపోతే మగపిల్లలు వాళ్ళ వైపు కన్నెత్తిచూడరు అనటం మన పాలకుల ఆలోచనా స్థాయిని తెలియచేస్తున్నది. 

ఇటువంటి పాలనలో ఉన్నందుకు ప్రజలు తమను తామే నిందించుకోవాలి. ఈ సమస్యను పరిష్కరించలేని అశక్తత పాలకులకు స్పష్టంగా అర్థమైంది. సమస్య పరకా ష్ట దశకు చేరుకున్న తర్వాతనే ప్రజల నుంచి పెద్ద ఎత్తున నిరసన ప్రారంభమైంది. స్త్రీల, ఆడపిల్లల, పసిపిల్లలమీద హింసాత్మకమైన వికృత లైంగిక దాడులు భయాంకరమైన అంటువ్యాధిలా ఎందుకిట్లా వ్యాప్తిస్తున్నదనేది తీవ్రమైన ఆందోళన! శత్రువు ఏ రూపంలో రావచ్చో తెలియని స్థితి. స్త్రీల అభివృద్ధి సమానత్వం, సాధికారత లక్ష్యాల గురించి పూర్తిగా విస్మరించవలసిన దుస్థితి. ఆడపిల్ల లైంగిక దాడులకు బలికాకుండా ఎట్లా రక్షించుకోవాలన్నదే సమస్యయింది. 

దేశ యువత ఎందుకింత హీన స్థితికి దిగజారిపోయింది. ఇది కేవలం వైయు క్తిక మానసిక సమస్యా? మనం పెంచి పోషిస్తున్న సామాజిక, ఆర్థిక,రాజకీయ, సాంస్కృతిక నిర్మాణాల్లో వీటి మూలాలు లేవా? ప్రభుత్వ ఖజానా నిండుతుంద ని, కాంట్రాక్టర్లకు కోట్లకు కోట్లు సంపాదన ఉంటుందని , యువతను మద్యంలో ముంచే విధంగా బెల్టుషాపులు, విధానాలు ఒకవైపు, యువతను పక్కదారి పట్టించే దుర్మార్గపు భావజాలాన్ని టీవీలు, సినిమాలు ప్రచారం చేయటం మరొకవైపు ఈ పరిస్థితికి కారణమన్న దానికి ఇటీవల తెనాలిలో జరిగిన సంఘటననే సాక్ష్యం. అశ్లీలతే వినోదమని, హింసించడమే ఆనందమనే’ భావనలను బలపడటానికి టీవీ ప్రోగ్రాములు, సినిమాలు దోహదం చేయలేదా? విచ్చలవిడిగా అశ్లీల చిత్రాలు సెల్‌ఫోన్లలో, ఇంట్నట్‌లో ఎట్లా ప్రచారమవున్నాయి? వాటిని ఆపగలిగే సామ ర్థ్యం మన ప్రభుత్వ యంత్రాంగానికి లేదా? ఒక ఛానల్‌లో ‘రియాల్టీ షో’ పేరిట పసిపిల్లల చేత అశ్లీలతతో నిండిన డాన్సులు చేపిస్తుంటే మహిళా సంఘాలు స్పందించారే కానీ ప్రభుత్వానికి బాధ్యత లేదన్నట్టు మిన్నకున్నది.

ఈ సమస్య ఇంత జటిలం కావడానికి కనీసం రెండు దశాబ్దాల చరిత్ర ఉన్నది. ఆడపిల్లల మీద దాడులు, రకరకాల మోసాలతో ఆడపిల్లలను ఈ ఊబిలోకి దింపటం చాపకింద నీరులా విస్తరిస్తున్నదని, యువతను తప్పుదోవ పట్టిస్తున్నదని, అశ్లీల చిత్రాలే లైంగిక నేరాలకు కారణమవుతున్నాయని రెండుదశాబ్దాల క్రితమే మన రాష్ట్రం లో మహిళా సంఘాల, వివిధ ప్రజాస్వామిక సంఘా ల నిజనిర్ధారణ కమిటీలు వెల్లడి చేశాయి. అయితే ఈ ఆడపిల్లలు చాలావరకు అట్టడుగు వర్గాలకు చెందినవారు.

కల్లోలిత ప్రాంతాల ప్రత్యేక అధికారాల పేరిట సాయుధ దళాలను మహిళలపై జరిగే అత్యాచారాలకు నిరసనగా అసలు సాయుధ దళాలకు ఈ అధికారాన్నిచ్చిన చట్టాన్ని రద్దు చేయాలని డిమాండ్‌తో ఇరోమ్ షర్మిల గత పన్నెండేళ్ల నుంచి నిరాహారదీక్ష చేస్తున్న విషయం ఎంతమందికి తెలుసు? జస్టిస్ వర్మ కమిటీ నివేదిక కూడా సాయుధ దళాలు మహిళలపై జరిపే అత్యాచారాలను సాధారణ చట్టం పరిధిలోకి తీసుకరావాలని సూచించింది. అయితే కేంద్ర ప్రభుత్వం ఈ సూచనను తిరస్కరించింది. అదేవిధంగా భర్త కూడా భార్య మీద హింసాత్మక అత్యాచారం చేయటం కూడా శిక్షార్హమేనని జస్టిస్ వర్మ కమిటీ నివేదిక పేర్కొన్నది. దీనిని కూడా కేంద్ర ప్రభుత్వం తిరస్కరించింది. 

ఆదివాసీ,దళిత మహిళల మీద ఎన్నటినుంచో దాడులు జరుగుతూనే ఉన్నా యి. వీటిని నిరసించి స్పందించిన వారెంతమంది? ఇప్పుడది మధ్యతరగతికి కూడా విస్తరించింది. నిత్యకృత్యమైంది. ఆడపిల్లకు ఇంటా బయట రక్షణ కరువైంది. ‘తోటకూరనాడే’ మనమంతా స్పందిస్తే, ప్రభుత్వాన్ని నిలదీస్తే ఈ సమస్య ఇంత జటిలమయ్యేదా? ఈ సమస్య నుంచి సమాజం విముక్తమై ఉన్నతమైన మానవీయ విలువల దిశగా అడుగులు వేయాలంటే, సామాజిక, ఆర్థిక, రాజకీయ, సాంస్కృతిక నిర్మాణాల్లో ఉన్న ఈ విష మూలాలను కూకటి వేళ్ళతో పెకిలించాలి. మనిషిలోని బలహీనతలను రెచ్చగొట్టి సొమ్ము చేసుకునే అమానవీయ వాణిజ్య విలువలను అంతమొదించాలి. ఇందుకు ప్రజలు వ్యవస్థీకృతంగా ఉద్యమించాలి. దీనికి అనుగుణంగా ప్రభుత్వ విధానాల కోసం ప్రభుత్వం మీద ఒత్తిడి తీసుకురావాలి.నిజాయితీగా,చిత్తశుద్ధితో విధులను నిర్వర్తించే పరిస్థితులను ఏర్పర్చుకోవడం కూ డా ఇక ప్రజల బాధ్యతే. వీటన్నింటిలో సఫలమైతేనే ఆడపిల్లను రక్షించుకోగలుగుతాం. వైయుక్తింగా ఉన్న మన ఆవేదనను వ్యవస్థీకృతం చేసుకుందాం. సంఘటితమవుదాం. హింసారహిత సమాజానికి బాటలు వేద్దాం.

- కాకతీయ యూనివర్సి

Namasete Telangana Telugu News Paper Dated : 3/5/2013

వికృత ప్రపంచంలో రేప్ సంస్కృతి --పళయ్ బాగ్చీ

గత డిసెంబర్‌లో ఢిల్లీలో జరిగిన సామూహిక అత్యాచార ఘటన తర్వాత..‘రేప్’ సంస్కృతి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా చర్చనీయాంశమవుతున్నది. దేశ దేశాల్లో స్త్రీలపై జరుగుతున్న అత్యాచారఘటనలపై విస్తృతంగా చర్చ జరుగుతున్నది. రోజురోజుకూ మహిళలపై హింసా దౌర్జన్యాలు పెరిగిపోతున్న తీరుపై ప్రపంచం తీవ్ర ఆందోళన చెందుతున్నది. నిర్భయ ఘటన ఒక్క మనదేశాన్నే కాదు, ప్రపంచాన్ని కుదిపేసింది. మహిళల భద్రతపై సమాజ భాద్యతను ప్రశ్నిస్తున్నది. ఈనేపథ్యంలో దేశంలో మహిళ భద్రత విషయంపై సుదీర్ఘ చర్చ జరిగింది. నేటికీ జరు గుతున్నది. నివారోపణోపాయాల గురించి వాద,వివాదాలు సాగుతున్నవి. చాలా ఏళ్ల కిందటే ఇందిరాగాంధీ అన్న మాటలు ఇక్కడ గుర్తుకు తెచ్చుకోవాలి. ‘భారతదేశాన్ని అవినీతి, రేప్ సంస్కృతి పట్టి పీడిస్తున్నాయ’ని ఇందిరాగాంధీ వాపోయారు. ‘ఈరెంటీని రూపుమాపిన నాడే.. సమాజం బాగుపడుతుంద’ని ఆమెఅన్నారు. ఇన్నేళ్లు గడిచినా పరిస్థితిలో మార్పేమీ రాలేదు. పరిస్థితులేమీ చక్కబడలేదు. స్త్రీలపై అఘాయిత్యాలు తగ్గడం అటుంచి ఒకటికి రెండింతలుగా పెరిగిపోతున్నాయి.

‘రేప్’ అనేది ఇవ్వాల ఒక్క ఇండియా సమస్య మాత్రమే కాదు. ప్రపంచంలోని అన్ని దేశాలూ, అన్ని ప్రాంతాలూ దీనికి మినహాయింపు ఏమీ కాదు. అత్యాచాట ఘటనలు కొన్ని ప్రాంతాల్లో తక్కువ,కొన్నింటిలో ఎక్కువ జరుగుతున్నాయి. అంతే కానీ.. మహిళలపై అత్యాచారాలు లేని చోటు అంటూ..ఈ మహిపై లేదు. గతకొంత కాలంగా చూస్తే.. ప్రతి ఉద యం అరడజన్ రేప్‌ల ఉదంతాలను చూస్తున్నాము. వాస్తవంగా జరుగుతున్న ఘటనల్లో సగం కూడా మీడియాలో ప్రచారం అయి, వెలుగు చూడటం లేదని అధ్యయనాలు చెబుతున్నాయి.ఈ అత్యాచారాలు కూడా.. మూడేళ్ల పసిపాపలు మొదలు కొని 17 ఏళ్ల మధ్య వయసున్న వారిపై అత్యాచారాల సంఖ్య పెరుగుతున్నది. ఇందులో మైనర్లు, మైనర్లనే రేప్ చేసిన ఉదంతాలు కూడా ఎక్కువగా ఉం టున్నాయి.

ఇలాంటి ఘటనలు చూసినప్పుడు ఈ అత్యాచార ఘటనల్లో కేవలం ‘సెక్స్’ పాత్రను ఊహించడానికి కూడా ఉండదు. అలాంటి ఘటనలకు పాల్పడుతున్న వ్యక్తి తప్పకుండా మనిషికన్నా భిన్నిమైన(వికృతమైన) మానసిక స్థితిలో జంతువు సమానుడుగా ఉంటాడని చెప్పక తప్పదు. మానవీయత ఉన్నవాడు ఎవ్వ రూ ఆమోదించలేని, అంగీకరించలేని చేష్టలకు ఒడిగట్టిన ఘటనలు చోటుచేసుకుంటున్నాయి. ఇదంతా ఈ సమాజపు వికృత రూ పాన్నీ, విధ్వంసక స్థితినీ తేటతెల్లం చేస్తున్నది. ఇదిలా ఉంటే..ఈ అత్యాచారాలు (రేప్‌లు) మహిళల్లో కింది స్థాయి వర్గాలు, పేదలు, నిమ్న వెనుకబడిన వర్గాలపై అధికంగా జరుగుతున్నాయి. అంటే మహిళలను అబలగా చూడటమ నే ది ఒక పార్శమైతే..,బలహీన వెనుకబడిన వర్గా లకు చెందినవారైతే మరింత బలహీను లుగా బలి అవుతున్నారని తేటతెల్ల మవుతున్నది.

ఇక ఆఫ్రికా విషయానికి వస్తే.. స్త్రీలపై అత్యాచారాలు నిత్యకృత్యమయ్యాయి. ‘కాంగో’ అయితే.. మహిళపాలిట అది మృత్యుకుహరమే అయ్యింది.

కాంగోలో మిలిటరీ బలగాలు ప్రజలను ముఖ్యంగా మహిళలను కిడ్నాప్ చేసి నెలల తరబడి బంధించి అత్యాచారాలు చేస్తున్నాయి. అక్కడ ఉన్న సాయుధ మూకలు కూడా దీనికి మినహాయింపేమీ కాదు. ఈ పరిస్థితుల్లోనే కాంగో ప్రపంచంలోనే అత్యాచారాల్లో అగ్రస్థానంలో ఉన్నది. యుద్ధభూమిగా మారిన జిం బాబ్వే, అంగోలా, చాద్, నమీబియా, బురుండీ లాంటి దేశాల్లో స్త్రీలపై అత్యాచారాలు ఒక విధానంగా, యధేచ్చగా కొనసాగుతున్నాయి. ఒక సమూహాన్ని లొంగదీసుకోవడం కోసం, ఆధిపత్యం చేసేందుకు మహిళలను బంధీలుగా పట్టుకోవడం బలిచేయడం జరుగుతున్నది. కేన్యాలో కూడా జరిగిన అంతర్యుద్ధంలో మహిళలు ఎంతో మంది అత్యాచారాలకు బలయ్యారు.

ఒకానొక అధ్యయనం ప్రకారం అంతకలహాలతో అట్టుడుకుతున్న ఆఫ్రికా దేశాల్లో మహిళ లింగత్వమే శాపంగా మారింది. ఈ దేశాల్లో ప్రతి 36 సెకన్లకు ఒక అత్యాచారం జరుగుతున్నది. రోజుకు154 రేప్‌ల చొప్పు న 2010-11సంవత్సరంలో 56,272 అత్యాచారాలు జరిగాయి. ఈ దేశాల్లో ప్రతి ముగ్గురిలో ఒకడు అత్యాచారానికి పాల్పడ్డాడు. ఇంత పెద్ద ఎత్తున మహిళలపై అత్యాచారాలు జరిగినా కేవలం 200 మంది మాత్ర మే అత్యాచార కేసుల్లో దోషులుగా నిరూపించబడ్డారు. అక్కడి జనాభా లో 25 శాతం మంది పురుషులు ఎవరినో ఒకరిని ఎక్కడో ఒక చోట అత్యాచారానికి ఒడిగట్టారని తేలింది. అత్యాచారానికి గురైన వారిలో సగం మంది ఒకరికంటే ఎక్కువ మందితో అత్యాచారానికి గురయ్యారని తేలింది. ఇక సిరియాలో జరుగుతున్న అంతర్యుద్ధంలో రేప్ ఒక అణచివేత ఆయుధంగా ఉపయోగిస్తున్నారు. అక్కడి ప్రభుత్వ సాయుధ బలగాలు విచ్చలవిడిగా ప్రజలపై అత్యాచారాలకు ఒడిగడుతున్నాయి. స్త్రీలను, పిల్లలను కూడా నెలల తరబడి నిర్బంధించి అత్యాచారాలు చేస్తున్నాయి.

కఠినమైన చట్టాలకు, నియమ నిబంధనలకు పేరుగాంచినదిగా చెప్పుకుంటున్న చైనాలో అత్యాచారాలు ఎక్కువగానే జరుగుతున్నాయి. ఒక సంవత్సర కాలంలోనే చైనాలో రెండున్నర లక్షల మంది అత్యాచారాలకు గురయ్యారు. నాగరికతకు, అభివృద్ధికి కేంద్రంగా చెప్పుకుంటున్న అమెరికా పరిస్థితి కూడా అత్యాచారాల విషయంలో మిగతా ప్రపంచానికి ఏమీ తీసిపోలేదు.యూనివర్సిటీ, విద్యాలయాలన్నీ అఘాయిత్యాలకు నెలవుగా మారాయి. ఒక సర్వే ప్రకారం తమ చదువులు పూర్తయ్యే కాలం లో 25 వేలమంది విద్యార్థులు అత్యాచారాలకు గురయ్యారు. 80 వేల మంది పిల్లలు లైంగిక వేధింపులతో సతమతమయ్యారు. అమెరికాలోని ప్రతి ఆరుగురు స్త్రీలలో ఒకరు తమ జీవితంలో ఒకసారైనా అత్యాచారానికి బలయ్యారు, లేదా లైంగిక దౌర్జన్యాన్ని ఎదుర్కొన్నారు.

బ్రిటన్‌లో కూడా స్త్రీలపై అత్యాచారాలు పెరిగిపోవడాన్ని అక్కడి సామాజిక, మానసిక శాస్త్ర వేత్తలను కలవరపరుస్తున్నది. చిన్న పిల్లలను సైతం కిడ్నాప్ చేసి నిర్బంధించి అత్యాచారాలకు ఒడిగడుతున్నారు. 85 వేలమంది ఇంగ్లాండులో అత్యాచారాలకు బలిఅయితే.., 800 మంది మాత్రమే దోషులుగా శిక్షలు అనుభవిస్తున్నారు. నగ్నత్వం పెద్ద నేరంగా పరిగణించని స్వీడన్ దేశంలో యూరప్ దేశాలన్నింటికన్నా అతి ఎక్కువ అత్యాచారాలు జరుగుతున్నాయి. 

ఈ విధంగా ప్రపంచంలో ఏదేశంలో చూసినా..మహిళల పరిస్థితి గొప్ప గా, భద్రంగా ఏమీలేదు. రోజురోజుకూ పెరిగిపోతున్న రేప్ సంస్కృతిపై అటు సామాజిక శాస్త్రవేత్తలు, మనస్తత్వ శాస్త్రవేత్తలు తీవ్ర ఆందోళన వ్య క్తం చేస్తున్నారు. మహిళల బలహీనతను ఆసరాగా చేసుకుని ఎందుకు ఇంత అమానవీయంగా అత్యాచారాలకు ఒడిగడుతున్నారని వారు తమ అధ్యయనాలు కొనసాగించారు. అత్యాచారాలకు ప్రధానంగా రెండు కారణాలను గుర్తించారు. ఒకటి నేరమయ జీవితం, రెండవది-మనస్తత్వం. కడు బీద పరిస్థితుల్లో జీవిస్తూ.. కనీస విద్య కు నోచుకోని అట్టడుగు సామాజిక వర్గాల నుంచి ఎక్కువగా నేరమయ అత్యాచారాలు జరుగుతునాయని తే లింది. అలాగే మానసిక సమస్యల కారణంగా అత్యాచారాలు చేస్తున్న వారి లో ఎక్కువగా బాగా చదువుకున్నవారూ, సంపన్న వర్గాలకు చెందిన వారు ఎక్కువగా ఇలాంటి వికృత మనస్తత్వంతో అత్యాచారాలకు పాల్పడుతున్నారు. 

సామూహిక అత్యాచారాలు జరగడాని కి ఆ అకృత్యంలో పాల్గొన్న గుంపులో తాము దోషులుగా పట్టుపడటం జరగదనే దాంతో ఘోరానికి పాల్పడుతున్నవారే ఎక్కువ. అలాగే.. మద్యం మత్తు లో, నిస్సహాయ స్థితిలోఉన్న వారిని గుంపులో ఒకరిగా అకృత్యానికి పాల్పడటం సులువుగా భావించడం కూడా సామూహిక అత్యాచారాలకు కారణం గా చెబుతున్నారు.

ప్రపంచమంతటా స్త్రీలపై సామాజిక హింసలో భాగంగా జరుగుతున్న హింస, అత్యాచారాలు ఒక ఎత్తు అయితే.., ప్రభుత్వ బలగాలు కూడా అణచివేత సాధనంగా మహిళలపై అత్యాచారాలకు ఒడిగట్టడం దారుణం. సామాజిక శాంతిని నెలకొల్పే పేరుతో ప్రభుత్వ సాయుధ బలగాలు సాధారణ ప్రజలపై ఎన్నో దారుణాలకు పాల్పడుతున్నాయి. సామాజిక ఉద్యమాలను అణచేందుకు కూడా లైంగిక హింసను ఆయుధంగా ఎం చుకుంటున్నాయి. ప్రజలను భయభ్రాంతులను చేసి లొంగదీసుకునేం దుకు అత్యాచారాలు చేస్తున్నాయి. ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఈ ధోరణి కని పిస్తున్నది. దీన్ని మనదేశంలోనూ చూడవచ్చు. ఈశాన్య రాష్ట్రాల్లో ప్రభు త్వ పారామిలిటరీ దళాలు చేస్తున్న అత్యాచారాలకు పరాకాష్టగా గత పన్నెండేళ్లుగా ఇరోన్ షర్మిల చేస్తున్న పోరాటాన్ని చూడవచ్చు. ఈ పరిస్థితులన్నీటినీ చూస్తుంటే.. సమాజం ముందుకు పోతున్నదని చెబుతున్నా నాగరికగంగా, మానవీయంగా వెనక్కుపోతున్న తీరే గమనిస్తున్నాం. మహిళలను అత్యాచారాలతో హింసిస్తూ..,అంతం చేస్తూన్న సమాజంలో కేవలం కఠినమైన చట్టాలు, రక్షణ వ్యవస్థలు కట్టుదిట్టం చేయడంతోనే సరిపోదు. విలువలతో కూడిన సమాజాన్ని నిర్మించాలి. స్త్రీ అంటే లౌంగిక పరమైన వస్తువుగా చూసే సంస్కృతి అంతరించి మనసున్న మనిషిగా గుర్తించిన నాడే అత్యాచారాలు అంతం అవుతాయి. ప్రపంచ వ్యాప్తంగా రాజ్యమేలుతున్న వస్తుమయ, వినియోగ విష సంస్కృతిలోనే రేప్ సంస్కృతికి మూలాలున్నాయి. ఈ విష సంస్కృతిని అంతమొందించినప్పుడే రేప్‌లు అంతర్థానమవుతాయి. రేప్ సంస్కృతి అంతరిస్తుంది. 

(ఇండియా న్యూస్ ఫీచర్స్ అలయెన్స్

Namasete Telangana Telugu News Paper Dated: 1/4/2013

'నిర్భయ' మహిళా ఉద్యమం - పాలడుగు వెంకట్రావు

మహిళల రక్షణ కోసం మన దేశంలో చట్టాలు చేశారు. ఆచరణలో అవి విఫలమయ్యాయి. దానికి ప్రధాన కారణం రాజకీయనాయకులే. 'నిర్భయ' ఘటనానంతర ఉద్యమంలో పురుషుల ప్రమేయం నామమాత్రమే. స్త్రీ శక్తి స్వరూపిణి అని ఉద్యమించిన చెల్లెళ్లు రుజువు చేశారు. 'కొందరు దుష్టుల వల్ల ఇది జరిగింది. దానికి సిగ్గుపడుతున్నాం. ఇటువంటివి పునరావృతం కాకుండా చూస్తాం. రక్షగా నిలుస్తాం' అంటూ పురుషులు ముందుకు వచ్చి ఉంటే.. పరిపూర్ణ ఘటనగా భావించేవారం. పోలీసు చొక్కా పట్టుకు లాగిన ఘటన లక్ష మాటలకు సమానం. 

వ్యక్తుల సమీకరణ క్రమంగా ఉద్యమంగా రూపాంతరం చెందుతుంది. సంఘటిత శక్తిగా మారుతుంది. సహజంగా రాజకీయ, ఆర్థిక, సామాజిక కారణాలతో ఉద్యమాలు తలెత్తుతుంటాయి. ఇప్పటివరకు చరిత్రలో చోటుచేసుకున్న ఉద్యమాలు అన్నింటా పురుషాధిక్యమే, పురుషుల నేతృత్వమే కనిపిస్తుంటుంది. కానీ వీటన్నింటికీ భిన్నంగా ప్రపంచం కనీవినీ ఎరుగని రీతిలో 'నిర్భయ' (ఆమె తండ్రి బద్రీసింగ్ పాండే వెల్లడించిన ప్రకారం అసలు పేరు జ్యోతి సింగ్ పాండే) సామూహిక దారుణ అత్యాచార ఘటన నేపథ్యంలో మహిళా ఉద్యమం మన దేశంలో ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడింది. 

యువతులు వీధుల్లోకి వచ్చి ఇన్నాళ్ళుగా తమలో నిద్రాణంగా ఉన్న శక్తి స్వరూపాన్ని లోకానికి చాటారు. ఊహించనలవి కాని రీతిలో.. ఒక దశలో పోలీసుల చొక్కా కూడా పట్టుకుని ప్రశ్నించారు. ప్రభుత్వాలు కుంచించుకుపోయేలా ప్రాకృతిక అననుకూలతను సైతం వారు అధిగమించి నిరసన తెలిపారు. అనేక అంశాలపై వ్యాసాలు రాసిన నేను (వ్యాసకర్త) దీనిపై స్పందించకపోతే చరిత్ర హీనుడవుతాననడంలో సందేహం లేదు. 

అనాది నుంచీ మహిళలను గౌరవించినట్టు పురాణాలు ఉటంకించాయి. కానీ నిత్య జీవితంలో దానితో సారూప్యత లేకుండా పోయింది. అలాగని పురాణాలను తప్పుపట్టడం లేదు. కానీ స్వాతంత్య్రానంతరం సంఘ నిర్మాణం ప్రభుత్వాల చేతుల్లోకి వచ్చింది. మతపర కట్టుబాట్లు వేరు-లౌకిక సమాజంలో ప్రభుత్వ బాధ్యత వేరు. ఢిల్లీలో మహిళా సమాజం ఉవ్వెత్తున లేచిన సందర్భం ఇది. అరవై ఏళ్ళ తర్వాత కూడా ఆ స్వేచ్ఛాయుత సమాజాన్ని ఇవ్వలేకపోయినందుకు ప్రతి ఒక్కరూ సిగ్గు పడవల్సిందే. అన్నా హజారే నిరాహారదీక్ష, 'నిర్భయ' ఘటన తర్వాత ఎగసిన ఉద్యమాలు ప్రజలలో ఉన్న భావాలను వెల్లడిస్తున్నాయి. సమాజంపై ప్రజలలో కొన్ని ఆలోచనలున్నాయి. దేశ ప్రధాని, ఆయా రాష్ట్రాల ముఖ్యమంత్రులు, ఈ రచయితకే కాదు-అన్ని రకాల ప్రజలకు కొన్ని ఆలోచనలున్నాయి. వాటి పర్యవసానమే తాజా ఉద్యమం. ఇదో ఆకస్మిక ఘటన. ఇదో చైతన్యం. దానిని ఎక్కడా చెడుగా భావించాల్సిన అవసరం లేదు. ఇంకా చెప్పాలంటే స్వాతంత్య్రానంతరం జరిగిన పవిత్ర ఉద్యమంగా దీనిని భావించాలి. 

ఈ నేపథ్యంలో పునరావలోకనం చేసుకుంటే ఫలానా వారు కారణం అనడానికి ఏమీ లేదు. సమాజమే మొత్తంగా కుళ్ళుతూ వస్తోంది. దీనికి 'నిర్భయ'తో పాటు దెబ్బలు తిని, బస్సులో నుంచి తోసివేయబడ్డ ఆమె స్నేహితుడు ఇచ్చిన ప్రకటనే చాలు. సమాజం ఎంత బాధ్యతా రహితంగా ఉందో ఆయన మాటలను బట్టి వెల్లడవుతోంది. ఇతరులు 'ఫాదర్ ఆఫ్ ది నేషన్' అంటున్నా, మన దేశాన్ని మాత్రం 'భారత మాత' అంటాం. స్త్రీ స్వరూపంగా పూజిస్తున్నాం. మహిళలకు మనం ఇచ్చే ప్రాధాన్యాన్ని అది చెప్పకనే చెబుతుంది. కానీ ఆచరణలో మాత్రం అందుకు భిన్న ఉదంతాలెన్నో. 

మత వైరుధ్యాలలోనే ఎవరికి వారు కట్టుబాట్లు చేసుకున్నారు. అయితే అవి సమాజ నిర్మాణానికి పనికిరాలేదేమో అనిపిస్తుంది. 'నిర్భయ' ఘటన తర్వాత స్త్రీ-పురుష సంబంధాలను ఒకసారి వెనక్కు చూసుకోవాల్సిన అవసరం ఏర్పడింది. మానవ సంబంధాలపై చర్చించాల్సిన ఆవశ్యకత నెలకొంది. మత పెద్దలతో పాటు సంఘాన్ని నడిపే ప్రభుత్వాలు కూడా ఈ సంబంధాలు, కట్టుబాట్ల గురించి ఆలోచించుకోవాలి. ఆ బాధ్యతను ప్రభుత్వాలు తీసుకోవాలి. దీనినో హెచ్చరికగా రాజకీయ నాయకులు భావించాలి. లేకపోతే దాని పర్యవసానాలను వారు అనుభవించక తప్పకపోవచ్చు. 

స్త్రీని శక్తి స్వరూపం అంటారు. తాజా ఉద్యమ నిర్మాతలు యువతులే. రాజకీయ నేపథ్యంలో ఈజిప్టు, చైనాలలో వచ్చిన ఉద్యమాలకు ఇది భిన్నమైనది. ప్రపంచ చరిత్రలోనే మహిళా చైతన్యానికి ప్రతీకగా నిలిచింది. స్త్రీ మేల్కొన్న ఘటన. దీనిని అణచడానికో, వక్రీకరించడానికో ఎవరైనా ప్రయత్నిస్తే మసికావడం ఖాయం. దీనిని ప్రభుత్వాలు అర్థం చేసుకుని సామాజిక మార్పుకు సమకట్టాలి. స్వీయ ఆలోచనలను మార్చుకోవాలి. 'విప్లవ అంచుల్లో మనం ఉన్నాం' అనడానికి ఈ మహిళా ఉద్యమమే నిదర్శనం. పోలీసులపై కూడా తిరుగుబాటు చేయగల శక్తి మన దేశ ఆడపిల్లల్లో వచ్చింది. ఈ దశలో కూడా రాజకీయ నాయకులు కళ్ళు మూసుకుంటే వారి ఇళ్ళలోని శక్తే వారిని హరిస్తుందనడంలో సందేహం లేదు. మన దేశంలో పురుషాధిక్యత గురించి మాట్లాడడం రివాజు. అది రూపుమాయాల్సిన తరుణం ఆసన్నమైంది. ఇక మీద అది మనజాలలేదు. స్త్రీ-పురుషులంతా ఒకటే అనే భావన రావాలి. అదిరాకపోవడానికి కూడా ప్ర

భుత్వాల వైఫల్యమే కారణం. ప్రభుత్వాల పాత్ర గురించి చర్చిస్తే మాజీ ప్రధాని ఇందిరాగాంధీ చేపట్టిన సంస్కరణలను ఉటంకించవచ్చు. వెట్టి చాకిరి, అంటరానితనం నిర్మూలనకు ఆమె చట్టాలు తెచ్చారు. అవి అమలులోకి వచ్చాక ఎంతో మార్పు. వెట్టి చేయించుకోవాలంటే భయం ఏర్పడింది. అణగారిన వర్గాల వారిని 'ఏరా' అనే దగ్గర నుంచి పేరు పెట్టి పిలిచే వరకు సమాజంలో మార్పు చోటుచేసుకుంది. వేల ఏళ్ళుగా రాని సామాజిక మార్పు కఠిన చట్టాల ద్వారా సాకారమైంది. 

మన భూస్వామ్య వ్యవస్థలో మహిళ లైంగిక దోపిడీకి గురవుతూనే ఉంది. ఆర్థిక, సామాజిక అసమానతలు ఆమెను మరింత బలహీనురాలిని చేస్తున్నాయి. దీని గురించి మతాలు, సంఘాలు పట్టించుకోలేదు. కానీ జాతిపిత మహాత్మా గాంధీ భారతదేశంలో స్త్రీ సగభాగమని చాటారు. మహిళలు లేకుండా స్వాతంత్య్రోద్యమం నడపలేనన్నారు. సంఘనిర్మాణంలో స్త్రీ-పురుషులు సమానమని చాటారు. మహిళలతో మమేకమై దిశానిర్దేశనం చేశారు. ఆ చైతన్యంలో భాగంగానే మహిళలు ముందుకొచ్చి తమ ఆభరణాలను స్వాతంత్య్రోద్యమం కోసం త్యాగం చేశారు. జైళ్ళకు వెళ్ళారు. ఇదే వరవడిలో హరిజనోద్ధరణ, గ్రంథాలయోద్యమం, పారిశ్రామిక మౌలిక సదుపాయాల కల్పనను గాంధీజీ చేపట్టారు. ప్రతి కోణం నుంచీ ఈ సమాజాన్ని ఆయన చూశారు. ఇప్పటి రాజకీయ నాయకులలో ఆ దృక్పథం కొరవడడమే ప్రస్తుత సామాజిక రుగ్మతలకు కారణమని నిస్సందేహంగా చెప్పవచ్చు. మహాత్మా గాంధీ, మాజీ ప్రధాని నెహ్రూల తర్వాత క్రమంగా దార్శనికత కొరవడుతోంది. ప్రతిదానిని ఆర్థిక, రాజకీయ కుంభకోణంలోనే ఇప్పటి నేతలు విశ్లేషిస్తున్నారు. అందువల్లనే ప్రపంచంలో మరెక్కడా చూడని ఘటన మన దేశంలో చోటుచేసుకుంది. 

ఫ్రాయిడ్‌ని ఉటంకిస్తూ బెర్ట్రండ్ రస్సెల్ 'పవర్' అనే పుస్తకంలో మానవ సమాజం ఏర్పడడానికి స్త్రీ-పురుష సంగమమే ప్రాతిపదిక అన్నారు. ఏకకణ జీవి నుంచి బహుకణ జీవులుగా పరిణమించాయన్నారు. డార్విన్ సిద్ధాంతం ప్రకారం మానవజాతి ఓ పరిణామ క్రమం. బహుకణ జీవి ఏర్పడినప్పటినుంచి సంగమం (సెక్స్) ప్రాధాన్య అంశంగా మారిపోయిందని ఫ్రాయిడ్ పేర్కొన్నారు. జంతువులు, పక్షులు, జలచరాలు.. వేటికీ దీనినుంచి మినహాయింపు లేదన్నారు. సంగమం అనేది ఓ శక్తిగా ఆయన సిద్ధాంతీకరించారు. ఆ శక్తి వల్లనే మానవ శక్తి ఏర్పడిందంటారు. పరిణామక్రమంలో భాగంగా మానవ రూపం మరోలా మారిపోయినా 'సెక్స్' ప్రాధాన్యం తగ్గదన్నారు. దానిని అపార్థం చేసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. 'ప్రకృతి ఎంతో అందమైనది. ఇంత అందమైన ప్రకృతిని -మానవుడిని సృష్టించడం ద్వారా దేముడు పాడుచేశాడు' అని పి.వి.నరసింహారావు ఓ సందర్భంలో వ్యాఖ్యానించారు. 

ఆ అనందాన్ని ఆస్వాదించలేక మానవుడు పరిపూర్ణుడు కాలేకపోతున్నాడు. పశుప్రవృత్తి నుంచి బయటపడలేకపోతున్నారు. ఒకటైన యువతీ యువకులను భార్యాభర్తలుగా అన్ని మతాలూ అంగీకరిస్తున్నాయి. వారి సంబంధం పవిత్రమైనది. వారి సంగమం ఉచ్ఛస్థ స్థితికి తీసుకెళ్ళే కార్యక్రమం. ఈ అద్భుత ప్రక్రియలో ఉద్రేకం, శాంతి, ఆనందం ఉంటుంది. అక్కడ ఉండకూడనివి ద్వేషం, అసూయ, అనుమానం, కామ పైశాచికత్వం. అన్ని జీవరాశులకు 'సెక్స్' అనివార్యమని, అది పవిత్ర కార్యక్రమం అనుకుంటే మంచి భావన కలుగుతుంది. స్త్రీ-పురుష సంగమంతోనే సమాజం ఉద్భవిస్తుంది. కానీ ఆ పవిత్ర భావనను విస్మరించి మృగాలం అనుకుంటే 'నిర్భయ' వంటి ఘటనలే పునరావృతం అవుతుంటాయి. 

ఏ సమాజంలోనయినా సక్రమ స్త్రీ-పురుష సంబంధాలే శాంతికి మూలం అవుతాయి. మహిళల రక్షణ కోసం మన దేశంలో చట్టాలు చేశారు. కానీ ఆచరణలో అవి విఫలమయ్యాయి. దానికి ప్రధాన కారణం రాజకీయనాయకులే. 'నిర్భయ' ఘటనానంతర ఉద్యమంలో పురుషుల ప్రమేయం నామమాత్రమే. స్త్రీ శక్తి స్వరూపిణి అని ఉద్యమించిన చెల్లెళ్లు రుజువు చేశారు. 'కొందరు దుష్టుల వల్ల ఇది జరిగింది. దానికి సిగ్గుపడుతున్నాం. ఇటువంటివి పునరావృతం కాకుండా చూస్తాం. రక్షగా నిలుస్తాం' అంటూ పురుషులు ముందుకు వచ్చి ఉంటే.. పరిపూర్ణ ఘటనగా భావించేవారం. పోలీసు చొక్కా పట్టుకు లాగిన ఘటన లక్ష మాటలకు సమానం. దానినుంచి అయినా మన సమాజం నేర్చుకోవలసిన అవసరం ఉంది. మన బిడ్డలు తప్పుచేశారనే జ్ఞానం పొంది కార్మికులు, కర్షకులు, యువకులు, ముందుకు రావాల్సిన ఆవశ్యకత ఉంది. మహిళాలోకం గుర్తించినంతగా ఈ పరిణామాన్ని రాజకీయ నాయకులు గుర్తించలేదు. నిందితులకు కోర్టుల ద్వారా శిక్ష విధించవచ్చు. తక్షణ పరిష్కారంగా 'ఎన్‌కౌంటర్' లాంటి పేరుపెట్టి రూపుమాపవచ్చు. కానీ ఇన్ని కోట్ల మంది మహిళలను ఎవరూ కాపలా కాయలేరు. సమాజ ఉన్నతికి సంబంధించిన అంశమిది. సమాజమే రక్షణ కల్పించాలి. ఆ చైతన్యం ఇళ్ళనుంచే రావాలి. 

స్వీయ అనుభవాన్ని నెమరు వేసుకుంటే.. నా(వ్యాసకర్త) చిన్న తనంలో అక్కతో కలిసి పాఠశాలకు వెళ్ళేవాడిని. మహిళలను గౌరవించడం గురించి అమ్మ ఎప్పుడూ చెబుతుండేది. కానీ ఇల్లు దాటిన మరుక్షణమే భోజనం క్యారేజీ అక్క చేతికి ఇచ్చేవాడిని. తినడంలో మాత్రం సింహ భాగం నాదే. ఒకసారి పునరావలోకనం చేసుకుంటే, నేనేనా ఇలా చేసింది అనిపిస్తుంది. ఇది ప్రతి ఇంట్లో జరుగుతున్నదే. సమాజం ఈ దశకు ఎందుకు వెళ్ళిందనేది నిపుణులు, మానసిక వేత్తలు విశ్లేషించాలి. 

అంతులేని స్వేచ్ఛ దీనికి కారణం అవుతుందా? అనే అనుమానం రాకపోదు. కష్టించకుండా, దౌర్జన్యంగా సంపద ఆశించడం స్వేచ్ఛాయుత మార్కెట్‌లో పెచ్చరిల్లింది. ఈ రుగ్మత గురించి అంతా ఆలోచించాలి. సమాజ నిర్మాణంపై ప్రతిపార్టీకి స్పష్టత ఉండాలి. ఓటు, డబ్బు, అధికారం అనే మూడు దుర్గుణాలు కలిసి స్త్రీ స్వేచ్ఛను హరించాయనడంలో అతిశయోక్తి లేదు. ఇది ప్రమాద ఘంటికలు మోగిస్తోంది. దీనిపై ప్రధాన రాజకీయ పార్టీల ముఖ్యనేతలంతా మేల్కొవాల్సిన అవసరం ఉంది. సమాజం సరైన ధోరణిలో వెళ్ళడం లేదని వారు తెలుసుకోవాలి. జాతి హితాన్ని అన్ని కోణాల నుంచి చూడకుండా, అధికారమే పరమావధిగా భావించడమే ప్రస్తుత మహిళా ఉద్యమానికి ప్రాతిపదిక. మార్పుకోరుకుంటున్న ప్రస్తుత మహిళా ఉద్యమాన్ని ఆశీర్వదిస్తూ, స్వాగతిస్తూ జేజేలు పలుకుతున్నాను.

- పాలడుగు వెంకట్రావు

శాసనమండలి సభ్యులు

Andhra Jyothi New Paper Dated : 11/1/2013