కులనిర్మూలన మార్గదర్శకుడు - పాపని నాగరాజు

అంబేద్కర్ గురించి మాట్లాడుకోవటమంటే కులవ్యవస్థ గురించి మాట్లాడుకోవడమే. కులవ్యవస్థలో అంతర్భాగమైన వర్ణవ్యవస్థ గురించి మాట్లాడుకోవడమే. ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే ప్రత్యామ్నాయంగా కుల స్థిరీకరణ వాద వ్యతిరేక, కుల-వర్గ వ్యవస్థల నిర్మూలన గురించి మాట్లాడుకోవడమే. ఈ దేశంలోని కులవాదులు, వర్గవాదులు అంబేద్కర్‌ను ఈ దృష్టితో చూడకపోవడంతో బ్రాహ్మణీయ అగ్రకుల పాలకవర్గాలు రాయితీలు, రాజ్యాధికారానికే(ఎంపీ, ఎమ్మెల్యే) పరిమితం చేసి నిజమైన కుల అణిచివేత, వివక్షత, విభజన వ్యతిరేక స్వయం గౌరవం, సామాజిక న్యాయాన్ని (ఎవరెంతో - వారికంతా!, మీది మీకు - మాది మాకు!) కాలగర్భంలో కలిపి వారి అధికారాన్ని, కుల స్థిరీకరణను సుస్థిరం చేసుకుంటున్నారు. ఈ పరిస్థితి రావడానికి కారణం ఏక కులపోరాట వాదులు, ఏక వర్గపోరాట వాదులు వైఫల్యం చెందడమే. కనుక కులవ్యవస్థ వ్యతిరేక పోరాటాల్ని వర్గవ్యవస్థ వ్యతిరేక పోరాటంతో సమన్వయం చేసుకొని ఈ దేశ సామాజిక విప్లవాన్ని నిర్మించే పాత్రను తీసుకోవాల్సిన బాధ్యత నిజమైన అంబేద్కర్, మార్క్స్ వాదులది.

అంబేద్కర్‌ను, తను పుట్టిన శూద్రవర్ణంలోని మెజార్టీ ప్రజల్ని ఈ దేశంలోని వర్ణ-కుల వ్యవస్థ మనుషులుగా చూడ నిరాకరించి అణచివేసి, వివక్ష చూపి అమానవీయంగా దోపిడీ చేసింది. అందుకే అంబేద్కర్ కులవ్యవస్థ వ్యతిరేకతను కలిగి, ఆచరణ ద్వారా దాని నిర్మూలనకు కార్యక్రమాన్ని చేపట్టారు. ఈ దృష్టితోనే ఎన్నికష్టాలెదురైనా విద్యను మానలేదు. ప్రపంచ చరిత్రను, మానవ సమాజ పరిణామక్రమాన్ని, సామాజిక, రాజకీయ, ఆర్థిక శాస్త్రాల్ని, బ్రాహ్మణవాద శాస్త్రాల్ని అధ్యయనం చేశారు. ఈ చరిత్ర అవలోకనం చేసుకోవడంతోనే సింధు ప్రాంతంలో ఆర్యులు దండయాత్ర చేసి వర్ణ-కుల వ్యవస్థల్ని ఎలా నిర్మించారో అధ్యయనం చేశారు. అందుకే ప్రపంచ మేధావులు ఐదుగురిలో ఒకరుగా అంబేద్కర్ పేరొందారు.

కుల వ్యవస్థ వ్యతిరేక పోరాటంలో భాగంగా అంబేద్కర్ పలు పోరాటాలు చేశారు. 1928లో సా«ధారణ నియోజకవర్గాలతో పాటు ప్రత్యేక నియోజకవర్గాలు కావాలని, అస్పృశ్యులకు వయోజన ఓటు హక్కు కావాలని కింది కులాల పక్షాన పోరాడారు. 1938 ఫిబ్రవరిలో రైల్వే కార్మికుల సభలో పాల్గొని 'బ్రాహ్మణిజం-క్యాపిటలిజం' ఈ రెండూ ఇండియా ప్రజలకు ప్రధాన శత్రువులని ప్రకటించారు. మౌలిక పరిశ్రమలు, భూమి తదితరాలు జాతీయం చేయాలంటూ ప్రకటించారు. 1949లో న్యాయశాఖ మంత్రిగా ఉన్నప్పుడు హిందూకోడ్ బిల్లు(స్త్రీలకు జీవించే హక్కు, స్వేచ్ఛ కావాలని)ను ప్రవేశపెట్టారు. బ్రాహ్మణులైన ఆర్ఎస్ఎస్ వాది స్వామికర్ పతీజీ మహారాజ్, బాబు రాజేంద్ర ప్రసాద్, రాంనారాయణ సింగ్‌ల వ్యతిరేక ఉద్యమ ప్రభావంతో నెహ్రూ ఆ సాకును చూపి బిల్లును అడ్డుకున్నారు. దీనిని నిరసిస్తూ మంత్రి పదవికి రాజీనామా చేశారు. అంతేకాదు చిన్న రాష్ట్రాల్ని ఏర్పాటు వల్ల పీడిత కులాలు అధికారంలోకొస్తారని, పరిపాలనకు సౌలభ్యముంటుందని చిన్న రాష్ట్రాల ఏర్పాటును బలపర్చారు.

బ్రాహ్మణిజం సృష్టించిన దేవుళ్లను, వేదాల్ని, పురాణాల్ని, పుట్టుపూర్వోత్తరాల్ని తన రచనల ద్వారా బయటపెట్టి సమాజాన్ని మేల్కొలిపారు. గాంధీ, కాంగ్రెస్‌లు హిందూ మత - కుల రక్షణను చేపట్టి శూద్రాతిశూద్ర ప్రజల్ని ఆధునిక బానిసలుగా చేసేందుకే ఏర్పడ్డాయని అంబేద్కర్ నిరూపించారు. ఈ దృష్టితోనే 1927 డిసెంబర్ 25న మనుధర్మ శాస్త్రాన్ని దగ్ధం చేశారు. అందుకే ఆర్ఎస్ఎస్ వాదులు అంబేద్కర్‌ను హిందూ కులవ్యవస్థకు వ్యతిరేకిగా ప్రకటిస్తారు. మొత్తంగా అంబేద్కర్‌ను కేంద్రం చేసుకుని ఈ దేశ పీడిత ప్రజల నిర్మూలనకు బ్రాహ్మణీయ 'హిందూ' కులతత్వవాదులు విధ్వంసం చేస్తున్నారు. దీనికి ప్రత్యామ్నాయంగా ఇండియాలో కులరహిత, వర్గరహిత సమతా రాజ్యాన్ని నిర్మించేందుకు ఇండియా విప్లవకారులు అంబేద్కర్ కుల నిర్మూలన కార్యక్రమాన్ని పరిశీలించి స్వీకరించడం అవసరం.

హిందూ మతం మూలవాసులైన శూద్రాతిశూద్రులను మనుషులుగా చూడలేదు కనుక కులవ్యవస్థకు ముఖద్వారమైన హిందూ మతాన్ని తిరస్కరించి బౌద్ధాన్ని స్వీకరించారు అంబేద్కర్. బౌద్ధం మూలవాసుల్ని మనుషులుగా గుర్తించడమే అందుకు కారణం. ఈ మతస్వీకరణే అంబేద్కర్ ఆలోచనా విధానానికి ఆటంకంగా మారి తే ఆ మత స్వీకరణను విమర్శనాత్మకంగా తిరస్కరించాలిందేగానీ ఆ పేరుతో అంబేద్కర్ ఆలోచనను స్వీకరించరాదనడం విచారకరం.

బ్రిటిష్ వలసవాదులు, వారి పరిపాలన ద్వారా అస్పృశ్యులైన దళిత బహుజన ఆదివాసీ గిరిజన, మత మైనార్టీ ప్రజలకు హక్కులు పొందడంతోనే బ్రాహ్మణీయ మార్క్సిస్టులు, విప్లవ మార్క్సిస్టులు అంబేద్కర్‌ను సామ్రాజ్యవాదుల ఏజెంట్‌గా చిత్రీకరిస్తున్నారు. ఇండియా అధికార మార్పిడి కాబోతున్న సమయంలో బ్రాహ్మణ పాలకులు ఈ ప్రజలకు ఏమీ అందివ్వబోరని, వారికన్నా బ్రిటిష్ వలసవాదులే బడుగుల హక్కుల్ని గుర్తిస్తారని వారితో పోరాడాడు. ఇదే అంబేద్కర్ చేసిన నేరమా? నేడు నక్సలైట్, ప్రజా ఉద్యమాలు ఈ ప్రభుత్వాలు ప్రజల్ని హత్యచేస్తున్నాయని గ్రహించి వారికి వ్యతిరేకంగా పోరాడుతున్న వారిని అరెస్టు చేస్తే విడుదల చేయమని ప్రజాప్రతినిధులను, ప్రభుత్వాన్ని డిమాండ్ చేసి విడుదల చేయిస్తున్న పరిస్థితి ఉంది. ఈ ప్రభుత్వాన్ని తిరస్కరించే వారు ఇలా విడుదల చేయమని అడగడం ఎలా సరైందో అంబేద్కర్ బ్రిటిష్ వారిని కింది కులాల హక్కుల్ని అడగడమూ అలానే సరైంది. దీనిని సాకుగా చూపి బ్రాహ్మణత్వాన్ని తిరస్కరించలేని బ్రాహ్మణ మార్కిస్టులు, విప్లవ మార్కిస్టులు అంబేద్కర్‌ను బ్రిటిష్ వలసవాదుల ఏజెంట్‌గా చిత్రీకరించారు. ఇదే బ్రాహ్మణీయ మార్క్సిస్టు వాదం.

ఈ దృష్టితో అంబేద్కర్ సహాయాన్ని స్వీకరించిన వీరన్న కొంతమేరకు ప్రయోగం చేసి మార్గాన్ని చూపారు. కనుక కుల పోరాటమంటే కుల స్థిరీకరణ కాదు, వర్గ పోరాటాన్ని మోసుకెళ్లే విప్లవ పోరాటం. వర్గపోరాటాన్ని విజయవంతం చేసే పోరాటంగా కులపోరాటాల్ని ప్రత్యామ్నాయ దృష్టితో నిర్మించాల్సి ఉంది. అప్పుడే అంబేద్కర్‌కు నిజమైన నివాళి.

- పాపని నాగరాజు

రాష్ట్ర ప్రధాన కార్యదర్శి, సామాజిక తెలంగాణ మహాసభ

(నేడు డా.బి.ఆర్. అంబేద్కర్ 56వ వర్ధంతి)

Andhra Jyothi News Paper Dated: 6/12/2012

యాచకులకూ వర్గీకరణ లబ్ధి - గడ్డం దేవదాస్

ఎస్సీ వర్గీకరణ ఉద్యమాన్ని మొదటిసారి ప్రారంభించిన ఉద్యమ సంస్థ అరుంధతీయ మహాసభ. ఈ సంస్థ వ్యవస్థాపకుడు కీర్తిశేషుడు మాదిగ గురుస్వామి 1920లోనే మాదిగ హక్కుల గురించి ప్రప్రథమంగా ఎలుగెత్తారు. ఈయన ఆంధ్ర ప్రాంతానికి చెందిన వ్యక్తి కావడం విశేషం. ఎందుకనగా ఎస్సీలైన ఆది ఆంధ్రుల, ఆది ద్రావిడుల, (తెలంగాణ మాలల వలె) బలమైన ఆర్థిక పునాది ఆధిపత్యం ఉన్న ప్రాంతం ఆంధ్రగా చెప్పుకోవాలి. అట్టి ఆర్థిక పరిపుష్టి ఉన్న ఆది ఆంధ్ర, ఆది ద్రావిడులను, వీరు అనుభవించే ఉమ్మడి రిజర్వేషన్ ఫలాల వల్ల వెనుకబడిన, ఆర్థిక పరిపుష్టి లేని మాదిగల జీవన స్థితి నుంచి పుట్టిన ఉద్యమమే ఎస్సీ వర్గీకరణ ఉద్యమం. ఎస్సీలలోని అసమానతలను తొలగించి, సమాన స్థితికి మార్చి, ఎవరి వాటాను వారనుభవించే ప్రక్రియే వర్గీకరణ. ఇది సామాజిక న్యాయం, సామాజిక దృక్పథం సంకల్పమని అరుంధతీయ మహాసభ భావించింది.

1980లో కిషన్‌లాల్ ఏర్పాటు చేసిన ఆరుందతీయ బంధు సేవా మండలి. 1982లో ఏర్పడిన ఆంధ్రప్రదేశ్ మాదిగ సంఘం. 1989లో డా. మంద జగన్నాథం, రిటైర్డ్ ఐ.పి.ఎస్ అధికారి వెంకటస్వామి నాయకత్వంలోని ఆది జాంబవ అరుంధతీయ సమాఖ్య తర్వాతే కృష్ణ మాదిగ ఆధ్వర్యంలో 1994 జూలై 6న 20 మందితో ఏర్పడిన మాదిగ రిజర్వేషన్ పోరాట సమితి వరకు ఎస్సీ వర్గీకరణను డిమాండ్ చేస్తూనే ఉన్నాయి. ఈ పోరాటాల ఫలితంగా వర్గీకరణకు అనుకూలంగా నివేదిక ఇచ్చిన రామచంద్రరాజు కమిషన్ ఆధారంగా నాటి తెలుగుదేశం ప్రభుత్వం 1997 జూన్‌లో ఎస్సీ రిజర్వేషన్లను ఎ, బి, సి, డిలుగా విభజిస్తూ జీవో 68, 69ని జారీచేసింది. అదే సంవత్సరంలో ఏర్పడిన మాల మహానాడు వర్గీకరణను సవాలు చేస్తూ హైకోర్టులో పిటిషన్ వేసింది. 1999 జూన్‌లో రాష్ట్ర ప్రభుత్వం, రాష్ట్రపతి అనుమతితో వర్గీకరణ అమలుకు ఆర్డినెన్స్ జారీ చేసింది. ఈ ఆర్డినెన్స్‌ను హైకోర్టు ధర్మాసనం సమర్థించింది. మాల మహానాడు సుప్రీంకోర్టులో సవాల్ చేసింది. 2004 నవంబర్‌లో అధికరణ 341 ప్రకారం ఎస్సీ కులాలను వర్గీకరించే అధికారం రాష్ట్ర ప్రభుత్వానికి లేదని, కావాల్సి వస్తే రాజ్యా ంగ సవరణ ద్వారా వర్గీకరించుకోవచ్చని సుప్రీంకోర్టు చెప్పిందే కానీ వర్గీకరణ వద్దని, తప్పని చెప్పలేదు.

మాదిగల కింద వీరిని యాచించే చిందులు, మాస్టిన్, డెక్కలి, బుడిగ జంగాలు తదితర కులాలున్నాయి. ఇవి నేటికీ మాదిగలను అడుక్కొని జీవిస్తాయి. ఈ కులాల ఎదుగుదలను మాలలు, మాదిగలు కలిసి అన్ని విధాలుగా, అన్ని రంగాల్లో ఎదగకుండా అడ్డుకున్నారు, అణిచివేశారు. ఏనాడు ఈ మాలలు, మాదిగలు తమ కింది కులపోళ్ల ఎదుగుదల గురించి పల్లెత్తు మాట్లాడరు. చట్టసభల్లో వీరి ప్రస్తావన కానరాదు. 'సమాజంలో ఒక కులం వారు ఏ కారణం వలన పీడితులయ్యారో ఆ ప్రాతిపదిక మీదనే వాళ్ళను ప్రోత్సహించాలని' డా. బి.ఆర్. అంబేద్కర్ అంటారు. విద్య, ఉద్యోగ, రాజకీయ తదితర రంగాల్లో ఎస్సీ ఉమ్మడి రిజర్వేషన్లను పూర్తిగానే అనుభవించని ఈ యాచక జాతుల వారికి ప్రత్యేక కేటగిరీ కింద గుర్తించి, వర్గీకరణలో 'ఎ' గ్రూపులో చేర్చి తగినంత రిజర్వేషన్ శాతాన్ని కల్పించాలి.

మాదిగ రిజర్వేషన్ పోరాట సమితి రెండు దఫాలుగా అసెంబ్లీ, పార్లమెంట్ ఎన్నికల్లో ఒకసారి చంద్రబాబు (తెలుగుదేశం) మరొకసారి వై.ఎస్. రాజశేఖరరెడ్డి (కాంగ్రెస్)కి మాదిగ జాతిని, దాని ఉప కులాలను వారికి అనుకూలంగా మలిచి ఎస్సీ వర్గీకరణను అసెంబ్లీ ఆమోదం పొందేలా ఏకగ్రీవ తీర్మానం వరకు మందకృష్ణ మాదిగ పోరాట కృషి కొనసాగింది. తర్వాత కాలంలో మాలల కౌంటర్ ఉద్యమం ద్వారా వర్గీకరణ వివాదాస్పదమై సుప్రీంకోర్టు సూచనతో వర్గీకరణ బిల్లు పార్లమెంట్ ఆమోదానికి నిరీక్షిస్తూ, తుది పోరాటం చేస్తూనే ఉంది. రిజర్వేషన్ల ద్వారా కొంత పురోభివృద్ధిని సాధించిన మాల, మాదిగలు ఎదుగని కులాల పట్ల జాలి తో వ్యవహరించని తీరుకు విచారించాలి. ప్రజాస్వామ్యం సామాజిక దృక్పథాన్ని విడనాడి జాతి వైరాన్ని తీ వ్రం చేయడం అంబేద్కరిజం కాదు. ఎస్సీ వర్గీకరణలో సామాజిక దృక్పథాన్ని అలవర్చుకోండి. మాల, మాదిగలు ఒకే కమ్యూనిటీగా ఐక్యమవ్వండి. కుల వివక్షకు వ్యతిరేకంగా కుల నిర్మూలన రాజ్యాధికారంపై కలిసి పోరాడండి.

- గడ్డం దేవదాస్

అంబేద్కరిస్ట్, తెలంగాణ చిందు హక్కుల

పోరాట సమితి వ్యవస్థాపకులు

Andhra Jyothi Telugu News Paper Dated: 5/12/2012

ఆడబిడ్డలను కాపాడుకుందాం - బి. చంద్రకుమార్

విద్యకోసం సరస్వతీదేవిని, డబ్బుకోసం లక్ష్మీదేవిని, ధైర్యసాహసాల కోసం దుర్గామాతను పూజించడమే సరిపోదు. ఆడబిడ్డలకు విద్యను, ఆస్తిలో భాగాన్ని, ధైర్యాన్ని ఇవ్వడం ముఖ్యం. తల్లితండ్రులు ఆడపిల్లల ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంపొందించాలి. ఆడపిల్లల్ని ప్రోత్సహించినట్లయితే, ప్రేమతో, ఆదరణతో పెంచితే అద్భుత ఫలితాలు సాధించవచ్చు. 

కుటుంబమనే బండికి స్త్రీ, పురుషులిద్దరూ చక్రాల్లాంటి వారు. ఇద్దరూ సమానంగా ఉన్నప్పుడే బండి సక్రమంగా ముందుకెళుతుంది. అదే విధంగా సమాజాభివృద్ధికి, సమాజంలోని స్త్రీ, పురుషులందరూ కలసిమెలసి పనిచేయాల్సి ఉంటుంది. కానీ, ప్రస్తుతం సమాజంలో స్త్రీలను సమానంగా, గౌరవప్రదంగా చూడడం లేదన్నది నగ్నసత్యం. ఈ మధ్య వస్తున్న వార్తలు మహిళలపై జరుగుతున్న అత్యాచారాలు, వివక్ష మరింత పెరుగుతున్నాయనే అభిప్రాయాన్ని కలిగిస్తున్నాయి. స్త్రీలను హింసించడం, వేధించడం, అవమానపరచడం, చిన్నచూపు చూడడం, విలాస వస్తువుగా చూడడం నాగరిక లక్షణం కాదు. ఇటీవల యువతుల మీద జరుగుతున్న మూకుమ్మడి అత్యాచారాల వార్తలు ఆందోళన కలిగిస్తున్నాయి. అత్యాచారం చేస్తూ ఫోటోలు, వీడియోలు తీయడం, వాటి ద్వారా అమ్మాయిలను మరింత వేధించడం, వాటిని అమ్మాయిల కుటుంబ సభ్యులకు పంపడం ఆటవిక మనస్తత్వాన్ని తెలియజేస్తున్నాయి. మన రాష్ట్రంలో ఇటీవల ఎనిమిది నెలల గర్భవతిని మూకుమ్మడిగా అత్యాచారంచేసి, హత్యచేశారని చదివాం. అమ్మాయికి ఇష్టం లేకున్నా ప్రేమిస్తున్నామని, పెళ్ళిచేసుకోమని వేధించడం, తాము చెప్పినట్లు వినని వారిని బెదిరించడం, హత్యాప్రయత్నం చేయడం, యాసిడ్ దాడులుచేయడం సర్వసాధారణమైనట్లు వార్తలు తెలుపుతున్నాయి. వరకట్నం కోసం, అనవసరంగా లేనిపోని అనుమానాలతో వేధించడం కుటుంబ కలహాలకు కారణమవుతున్నాయి.

స్త్రీలపై జరిగే అత్యాచారాలను అరికట్టడానికి బాల్య వివాహాలు చేయడం పరిష్కారమని కొందరు, అత్యాచారాలకు అమ్మాయిలు వేసుకునే డ్రస్సులు కారణమని కొందరు, అమ్మాయిల ప్రవర్తన మార్చుకోవాలని కొందరు సూచిస్తున్నారు. అమ్మాయిల తల్లిదండ్రులు ఇస్తామన్న కట్నం ఇవ్వకపోవడం కారణమని కొందరు, స్త్రీలు ఉద్యోగాలు చేయడం, ఆర్థిక స్వాతంత్య్రాన్ని పొందడం కలహాలకు కారణమని కొందరంటున్నారు. బాల్య వివాహాలే పరిష్కారమని చెబుతున్నవారు అనేక మంది వివాహితలు, ముక్కుపచ్చలారని బాలికలు సైతం అత్యాచారానికి గురవుతున్నారనే వాస్తవాన్ని గమనించడం లేదేమో అనిపిస్తుంది. అమ్మాయిలు వేసుకునే బట్టలే కారణమని చెబుతున్నవారు గర్భిణీ స్త్రీలు, మధ్య వయస్కులు కూడా అత్యాచారానికి గురవుతున్నారనీ విషయం విస్మరిస్తున్నట్లు భావించాల్సి వస్తోంది. స్త్రీల ప్రవర్తనే కారణమనేవారు స్త్రీల పట్ల వివక్ష గర్భంలో ఉన్నది ఆడబిడ్డ అని తెలియగానే ప్రారంభమవుతున్నదనే విషయం ఆలోచించాలి. ఇస్తామన్న కట్నం ఇవ్వకపోవడమే కారణమనేవారు అడిగినంత కట్నకానుకలు ఇచ్చిన వారూ వేధింపులకు గురవుతున్నారని గమనించాలి. స్త్రీల ఆర్థిక స్వాతంత్య్రమే కారణమనేవారు ఉద్యోగం లేక, సంపాదన లేక భర్తల మీద ఆధారపడే స్త్రీలూ వేధింపులకు గురవుతున్నారనే వాస్తవాన్ని చూడాలి. అందుచే స్త్రీల వేధింపులకు శాస్త్రీయ కారణాలేమిటి? పరిష్కార మార్గాలేమిటి? అనే విషయాన్ని లోతుగా ఆలోచించాలి.

నేడు పారిశ్రామికాభివృద్ధితో పాటు స్త్రీలు చదువుకుని ముం దంజ వేస్తున్నారు. అన్ని రకాల ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు. అన్ని రంగాల్లో ముందుకు వస్తున్నారు. స్త్రీలకు సమానత్వపు హక్కు, ఆస్తి హక్కు వచ్చాయి. కానీ మన సమాజం భూస్వామిక మనస్తత్వం నుంచి ఇంకా పూర్తిగా బయటపడటం లేదు. ఇప్పటికీ 'స్త్రీ విద్యకు అర్హురాలు కాదు, పురుషులతో సమానురాలు కాదు, స్త్రీలను అణచివుంచాలి' మొదలైన భావాలు అక్కడక్కడ కనబడతాయి. పారిశ్రామికాభివృద్ధితోపాటు డబ్బు విలువ పెరిగిపోయింది. డబ్బుంటే ఏమైనా చేయవచ్చనే ఆలోచన బలపడింది. ఏ మార్గాన్ననుసరించైనా డబ్బులు సంపాదించడం ముఖ్యమై, సామాజిక స్పృహ, సామాజిక శ్రేయస్సు, ఉమ్మడి ప్రయోజనాలు, నైతిక విలువలు చివరకు కుటుంబ సంబంధాలు కూడా విస్మరించబడుతున్నాయి. వ్యాపార ప్రకటనల్లో, సినిమాల్లో, టీవీ సీరియల్స్‌లో, నవలల్లో ఇతర రచనల్లో స్త్రీని అసభ్యంగా, విలాస వస్తువుగా చూపుతున్నారు. చట్టాలెన్నివున్నా స్త్రీకి రక్షణ కరువైంది. స్త్రీలు బయటకు వెళ్తే, సిటీ బస్సులలో ప్రయాణిస్తే, ఒంటరిగా వెళ్లవలసి వస్తే వేధింపులకు గురౌతున్నారు.

కొంతమంది దుర్మార్గులు పిల్లలను, యువతులను ఏదో విధంగా మోసం చేసి వ్యభిచార కూపంలోకి దింపుతున్నారు. రాత్రిపూట ఒంటరిగా బయటకు వెళ్తే స్త్రీలకు రక్షణ కరువైంది. చదువుకునే విద్యా సంస్థల్లో, పనిచేసే కార్యాలయాల్లో సైతం వేధింపులకు గురౌతున్నారు. మన దేశానికి స్వాతంత్య్రం వచ్చి 65 ఏళ్ళు గడిచినా, వ్యక్తి స్వాతంత్య్రం పట్ల, ప్రజాస్వామిక విలువల పట్ల, సమతా భావం పట్ల ప్రజల్లో పూర్తి చైతన్యం రాలేదు. దేశభక్తి, జాతీయ భావాలు, వ్యక్తిగత బాధ్యత, సామాజిక దృక్పథం లోపిస్తున్నాయి. సామాజిక శ్రేయస్సులోనే వ్యక్తి శ్రేయస్సు ఉంటుందనే వాస్తవాన్ని అందరూ గ్రహించాలి.

స్త్రీలు విద్యావంతులైతే కుటుంబం బాగుపడుతుందనే వాస్తవాన్ని గ్రహించాలి. చదువుకున్న స్త్రీలకు పిల్లల్ని ఎలా పెంచాలో బాగా తెలుస్తుంది. అందుకే స్త్రీ విద్య పట్ల, పూర్తి శ్రద్ధ అవసరం. బాలికలు చదువును మధ్యలో ఎందుకు ఆపేస్తున్నారో సరైన కారణాలు తెలుసుకుని అందరికి ప్రాథమిక విద్య నుంచి ఉన్నత విద్య వరకు ఉచితంగా అందించాలి. ముఖ్యంగా బాలికలకు పూర్తి సహకారం, ప్రోత్సాహం ఇవ్వాలి-తగినన్ని వసతులు కల్పించాలి. పేదరికం వలన కొనసాగించలేకపోతున్నామనే భావన ఎవ్వరికీ రాకుండా చర్యలు తీసుకోవాలి. వాస్తవానికి ఉచిత విద్య, వైద్యం, న్యాయం అందించడం ప్రభుత్వ కనీస బాధ్యత, విధి. రాజ్యాంగంలోని ఆదేశిక సూత్రాల లక్ష్యమదే. నేడు ఆడపిల్లలు చదువు కొనసాగించలేక పోవడానికి పేదరికం, తగిన వసతులు లేకపోవడం, వేధింపులు ప్రధాన కారణాలుగా కనిపిస్తున్నాయి. అనేక ఉన్నత పాఠశాలల్లో ఆడపిల్లలకు ప్రత్యేక మరుగుదొడ్లు లేవు. అందుచే ప్రభుత్వం కనీస సౌకర్యాలను వెంటనే కల్పించాలి. పేద విద్యార్థినులందరికీ తగిన సహాయ సహకారాలు అందించాలి. మరిన్ని హాస్టల్స్, మెస్‌లు ఏర్పాటు చేయడం చాలా అవసరం. ఆడపిల్లల్ని బడికి పంపే పేద కుటుంబాలకు మరిన్ని ప్రోత్సాహక పథకాల్ని ప్రవేశపెట్టడం వలన ప్రయోజనం ఉంటుంది.

స్త్రీలపై జరిగే అత్యాచారాలను అరికట్టడం సామాజిక బాధ్యతగా అందరూ గుర్తించాలి. స్త్రీల పట్ల సద్భావన కలిగే విధంగా రచయితలు, కవులు రచనలు చేయాలి. అటువంటి రచనల్ని ప్రోత్సహించాలి. పాఠ్యపుస్తకాల్లో స్త్రీల పట్ల గౌరవం కల్గించే పాఠ్యాంశాలను చేర్చాలి. ఉపాధ్యాయులు ప్రత్యేక శ్రద్ధతో స్త్రీల పట్ల వివక్ష పోగొట్టే విధంగా విద్యార్థులను చైతన్యవంతులుగా చేయాలి. వ్యాపార ప్రకటనల్లో స్త్రీని విలాసవస్తువుగా, స్త్రీ పట్ల చిన్న చూపు కలిగే విధంగా చూపడాన్ని పూర్తిగా నిషేధించాలి. సినిమాల్లో, సీరియల్స్‌లో, పుస్తకాల్లో స్త్రీలను కించపరిచే విధంగా ఉండే సన్నివేశాలను తొలగించాలి. నిర్మాతలు, దర్శకులు కూడా వ్యాపార దృష్టితో పోకుండా సామాజిక దృష్టితో సినిమాలు, సీరియల్స్ తీయాలి. పోలీసు ఉన్నతాధికారులు ప్రత్యేక పోలీసు విభాగాలను, టీమ్‌లను ఏర్పాటు చేసి మహిళా పోలీసులను మామూలు డ్రస్సులో బస్‌స్టాప్‌లలో ఇతర చోట్ల ఏర్పాటు చేసి మహిళలను వేధించే వారిని గుర్తించి చట్టరీత్యా చర్యలు తీసుకోవాలి.

ఏ మహిళపై అత్యాచారం జరిగినా శాస్త్రీయ పద్ధతులలో విచారణ జరిపి నేరస్థులు తప్పించుకోని విధంగా సాక్ష్యాధారాలను సేకరించాలి. అధికార, ధన బలంతో ఎటువంటి నేరం చేసినా బయటపడవచ్చుననే భావనను పోగొట్ట గలగాలి. నేరస్థులు ఎంతటివారైనా శిక్ష తప్పని పరిస్థితులు రావాలి. స్త్రీలపై జరిగే అత్యాచారాలను అరికట్టడం సామాజిక బాధ్యతగా అందరూ గుర్తించాలి. పని ప్రదేశాల్లో ఉద్యోగినులు వేధింపులకు గురవుతున్నారు. కొన్ని సందర్భాల్లో కోపంగా చూడడం లేదా చివాట్లు పెట్టడంతో కూడా కొంతవరకు ఆ వేధింపులను అరికట్టవచ్చు. తోటి ఉద్యోగస్తుల సహాయం తీసుకుని అధికారులకు తెలియజేయాలి. అవసరమైతే పోలీస్ రిపోర్ట్ ఇవ్వాలి. పత్రికల, టివి వారి సహాయం తీసుకోవాలి. సుప్రీం కోర్టు ఇచ్చిన తీర్పుల కనుగుణంగా ప్రతి డిపార్ట్‌మెంట్‌లో మహిళల రక్షణకు తగు చర్యలు తీసుకోవాలి. పదిమంది కలసి ఏమి చేయాలని ఆలోచించాలి. మంచి హృదయమున్న పెద్ద వారి సహకారం తీసుకోవాలి. విలేఖర్ల, న్యాయవాదుల, ఇతర పెద్దల సహాయం తీసుకోవచ్చు.

సమాజంలో కొంత మందైనా ముందుకు వచ్చి తమ సహాయం చేస్తారు. ఏ సమస్యనయినా పదిమంది కలిసి ఆలోచించి కార్యాచరణకు దిగితే ఎంతో మంచి ఫలితాలు వస్తాయి. పదిమంది అమ్మాయిలు కలసికట్టుగా వుంటే, ఎవరైనా ఏ అమ్మాయినైనా వేధించడానికి వెనుకంజ వేస్తారు. అధికారులు కూడా కదలి వస్తారు. తల్లితండ్రులకు, ఇతర స్త్రీలకు ధైర్యం వస్తుంది. ఆత్మరక్షణ చేసుకునే హక్కు ప్రతి ఒక్కరికి ఉంది. ఆత్మ రక్షణ కోసం బలప్రయోగం చేసే హక్కు కూడా ఉంది. స్త్రీ తన మాన ప్రాణాలు రక్షించుకోవడానికి చేతికి రాయి, కర్ర ఏది దొరికితే దాన్ని ఆయుధంగా వాడవచ్చు. అయితే అవసరానికి మించిగానీ, అవసరం లేనప్పుడూ ఏ ఆయుధాన్ని ఉపయోగించవద్దు. ఈ విషయంలో పోలీసు అధికారులు, న్యాయ సేవా సంస్థలు బాలికలకు తగు సూచనలు చేయాలి. ్టౌజూజూ జట్ఛ్ఛ ఞజిౌn్ఛ nఠఝఛ్ఛట ఏర్పాటు చేసి, పోలీసులు ఫోన్ వచ్చిన వెంటనే స్పందించే విధంగా ఏర్పాటు చేయాలి. ఆడపిల్లలు కూడా ఏ పనిచేసినా ఆలోచించి చేయాలి. ఎలాంటి ప్రలోభాలకు గురికాకుండా మసలుకోవాలి. ఎవ్వరిని నమ్మాలో, నమ్మకూడదో జాగ్రత్తగా ఆలోచించి నిర్ణయించాలి. ఏదైనా పొరపాటు నిర్ణయం జరిగినా భయపడకుండా ఆ పరిస్థితి నుంచి ప్రజ్ఞతో బయటపడాలి. తల్లితండ్రులు, కుటుంబ పెద్దలు ఆడపిల్లల పట్ల వివక్ష చూపకూడదు. 

తల్లితండ్రులు ఎటువంటి బేధం చూపకుండా పిల్లలందరిని సమానంగా పెంచాలి. ముఖ్యంగా తల్లి ఆహారపదార్థాలు ఇచ్చే సందర్భంగా కావచ్చు లేదా ఏదైనా కొనిచ్చే సందర్భంగా గానీ లేదా చిన్న చిన్న పనులు చెప్పేటప్పుడు వివక్ష చూపుతున్నారు. ఏ కోర్సు చదవాలో నిర్ణయించేటప్పుడు పిల్లల ఆసక్తిని బట్టి వారికిష్టమైన కోర్సులో చేర్పించాలి. తల్లితండ్రులే వివక్ష చూపినప్పుడు లేదా ఇంట్లోఉండే పెద్దవారు వివక్ష చూపినప్పుడు ఆ మాటల ప్రభావం మగపిల్లలపై ఉంటుంది. అటువంటి మాటలను, పెద్దల ప్రవర్తనను గమనించే అబ్బాయిలు అప్పటి నుంచే ఆడపిల్లల పట్ల చిన్న చూపు చూడ డం ప్రారంభమవుతోంది. నీకెందుకులే అంత విలువైన ఆటబొమ్మ? నీకెందుకులే అంత విలువైన బట్టలు? నీవేమైనా చదివి దేశాలేలాలా? 

ఏ రోజుకైనా ఒక అయ్యచేతిలో పెట్టాల్సిందే కదా! నీ ఇష్టాఇష్టాలతో ఏముంది? రేపటిరోజున నీ భర్త ఒప్పుకోవాలిగా? ఈ దరిద్రాన్ని వదుల్చుకోవడానికి ఆస్తు లు అమ్ముకోవాల్సిందే, ఈ ఆడబిడ్డ పుట్టకుండా వుంటే ఈ బాధలు వచ్చేవి కాదు గదా... ఇలాంటి మాటలు పిల్లల మనసులపై తీవ్ర ప్రభావాన్ని కలుగజేస్తాయి. విద్యకోసం సరస్వతీదేవిని, డబ్బుకోసం లక్ష్మీదేవిని, ధైర్యసాహసాల కోసం దుర్గామాతను పూజించడమే సరిపోదు. ఆడబిడ్డలకు విద్యను, ఆస్తిలో భాగాన్ని, ధైర్యాన్ని ఇవ్వడం ముఖ్యం. తల్లితండ్రులు ఆడపిల్లల ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంపొందించాలి. ఆడపిల్లల్ని ప్రోత్సహిస్తే, ప్రేమతో, ఆదరణతో పెంచితే అద్భుత ఫలితాలు సాధించొచ్చు. వారు ప్రేమమూర్తులుగా, తల్లులుగా, మంచి గృహిణులుగా తయారు కావచ్చు.

వివాహం పరమార్థాన్ని అందరూ గ్రహించాలి. భార్యభర్తలు కలసిమెలసి ఉండడం వలన ఒనగూరే ప్రయోజనాలను, ఆనందాన్ని తెలుసుకోవాలి. ఏ సమస్యవచ్చినా పరస్పరం చర్చించుకుని, ఆలోచించి నిర్ణయాలు తీసుకోవాలి. పరస్పరం సహకరించుకుంటూ ముందుకెళ్ళాలి. ఇద్దరూ ఆలోచించి నిర్ణయాలు తీసుకుంటే మంచి ఫలితాలు ఉంటాయి. ఇద్దరి తెలివితేటలు కుటుంబానికి, పిల్లలకు ఉపయోగపడాలి. అభిప్రాయభేదాలను చర్చించి పరిష్కరించుకోవాలి. స్త్రీలను కట్నకానుకల కొరకో, మరో విషయానికో వేధిస్తే వేధించే వారికి సైతం మనోవేదన కలుగుతుందనే సత్యాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. సమాజంలో ప్రతిఒక్కరూ సరైoన విధంగా ప్రతిస్పందించినప్పుడే స్త్రీలకు పూర్తిరక్షణ కలుగుతుంది. అర్ధరాత్రి స్త్రీ ఒంటరిగా స్వేచ్ఛగా తిరగగలిగిననాడే నిజమైన స్వాతంత్య్రం వచ్చినట్లని గాంధీజీ చెప్పిన మాట అక్షర సత్యం.

దేశ భక్తులు, సామాజిక స్పృహ కలిగినవారు, సత్యం కోసం, న్యాయం కోసం నిలిచే మేధావులు, యువత ముందుకు వచ్చినప్పుడే గాంధీజీ కలలు నిజమౌతాయి. యువతరం నూతన భావాలను పెంపొందించుకుని ధైర్య సాహసాలతో ఆదర్శవంతమైన నూతన సమాజ నిర్మాణానికి పూనుకోవాలి. కన్నబిడ్డలు కూతురా, కుమారుడా అనే భేదంచూపక మంచి పౌరులుగా తీర్చిదిద్దే బాధ్యత తల్లితండ్రులుచేపట్టాలి. భవిష్యత్తులో ఎందరో కిరణ్ బేడీ, సునీతా విలియమ్స్ లాంటి వాళ్ళను చూస్తామని ఆకాంక్షిస్తూ .. 'చేయి చేయి కలుపుదాం, అత్యాచారాలు ఆపుదాం, ఆడబిడ్డలను కాపాడుకుందాం'.

- బి. చంద్రకుమార్

న్యాయమూర్తి, ఆంధ్రప్రదేశ్ హైకోర్టు

Andhra Jyothi news paper Dated: 4/12/2012

జోగిని ఇంకెన్నాళ్లు..?

ఇంకెన్నాళ్లు..?

డిచ్‌పల్లిలోని చిన్నమ్మ ... కొడుకును డిగ్రీ వరకు చదివించింది. ఎంత చదివితే ఏం లాభం..? సంస్కార హీనులైన స్నేహితులు ‘నీ తల్లి ఓ జోగిని’ అని హేళన చేశారు. ‘తంవూడెవరో తెలియని వాడివ’ని హీనంగా మాట్లాడారు. మంది మాటలు విన్న ఆ కొడుకు తండ్రి పేరు చెప్పమని తల్లిని నిలదీశాడు. ఆ బిడ్డకు తండ్రెవరో ఆమెకు తెలుసు... కానీ చెప్పలేదు. చెప్పినా... ‘నీ దగ్గరకు ఎంతో మంది వస్తుంటారు. వాడు నాకు పుట్టిన బిడ్డే అని గ్యారంటీ ఏంటీ?’ అని అతను తప్పించుకుంటాడు. ఆ అవమాన భారం భరించలేకే ఆమె చెప్పలేదు. ఫలితం... ‘నువ్వు నన్ను అక్రమంగా కన్నావు’ అంటూ కొడుకు ఆమెను వెలివేశాడు. ‘నీ ఇంట్లోకి రాను.. నీ ముఖం చూడను..’ అని అనాథను చేశాడు. దూరంగా ఉంటున్నాడు. 

కొడుకును చూడాలనిపించినప్పుడల్లా గుండె పగిలేలా రోదిస్తుందా తల్లి...

జోగిని, బసవి, మాతమ్మ, దేవదాసి... పేరు ఏదైతేనేం? దేవుడికి అంకితమివ్వడం అనే ప్రక్రియతో స్త్రీలపై జరుగుతున్న సాంప్రదాయ అత్యాచారం. ఊరిలోనివారంతా దేహాలకు దగ్గరయ్యేవాళ్లే కానీ... మనసులతో స్నేహం చేసేవాళ్లే ఉండరు. అగ్ర కులాల్లోని మగాళ్లకు వాళ్లు విలాసవస్తువులు. అందం, సత్తువ ఉన్నన్నాళ్ళు ఊరందరికీ కావాల్సిన వ్యక్తులు. అవన్నీ ఉడిగిననాడు ఎవరికీ ఏమీ కాని అనామికలు. ఇలాంటి అనామకుపూందరో ఇప్పుడు మహబూబ్‌నగర్, నిజామాబాద్, బోధన్, వరంగల్, చిత్తూరు, కర్నూలు, అనంతపురం, విజయనగరం రోడ్లపై బిక్షమెత్తుకుంటూ గడుపుతున్నారు. వృద్ధాప్యంలో ఇంత తిండిపెట్టి, ఆసరా ఇచ్చేవాళ్లు లేక రోడ్లమీదనే ప్రాణం విడుస్తున్నారు. 

ఆదిలోనే బయటపడి...

ఎన్ని చట్టాలొచ్చినా.. చైతన్యం కోసం ఎన్ని కార్యక్షికమాలు నిర్వహించినా... గ్రామాల్లో జోగినీ వ్యవస్థ కొనసాగుతూనే ఉంది. ‘వాళ్లంతా గతంలో జోగినీలుగా మార్చబడ్డ వాళ్లు. ఇప్పుడా వ్యవస్థ ఉందా? లేనేలేదు’ అని కొట్టిపారేసేవాళ్లకో తాజా ఉదాహరణ ఈ రాధ సంఘటన. మహబూబ్‌నగర్ జిల్లా దేవరకద్ర మండలం పెద్దరాజమూర్. దళితులైన బాలయ్య, హన్మమ్మల కూతురు రాధ. జోగిని అయితే వృద్ధాప్యంలో బిడ్డ తమ దగ్గరే ఉంటుందనుకున్నారు. తమ ఆలనా పాలనా చూస్తుందనుకున్నారు. మామ వరసయ్యే వ్యక్తితో తాళి కట్టించారు. ‘చదువు రానిదయితే ఏం కాదు... కాస్తో కూస్తో చదువుకున్న అమ్మాయి కదా! అని చుట్టుపక్కల వాళ్లు కంప్లయింట్ చేయడంతో అధికారులొచ్చారు. రాధను మహబూబ్‌నగర్ స్టేట్ హోంలో పెట్టారు. తరువాత అక్కడే ఎఎన్‌ఎం నర్స్ కోర్సు పూర్తి చేసింది రాధ. ఇప్పుడు ఉద్యోగ ప్రయత్నాల్లో ఉంది. 

‘మా పిన్నిని, వాళ్ల చెల్లిని కూడా జోగినిలుగా మార్చారు. ఏమీ తెలియని పసి వయసులో వాళ్లనలా చేశారు. ఇప్పుడు ఎన్నో కష్టాలు పడుతున్నారు. ఉండటానికి ఇల్లు లేదు. ఉన్న గుడిసె మొన్న వానలకు కూలిపోయింది. వాళ్లంతా ఇప్పుడు రోడ్డున పడ్డారు. ఆమెకు ఫస్ట్ ఒక బాబు. తరువాత మళ్లీ కవలలు. ఆ కవలలను చూసుకోవడం కోసం బాబును స్కూల్ మానిపించింది. ఇప్పుడామె కూలికిపోతేనే ఇల్లు గడుస్తుంది. లేకపోతే లేదు. ముగ్గురు పిల్లలను పట్టుకుని ఒక్కతే నానా కష్టాలు పడుతున్నది. ఇవన్నీ వివరించి చెప్పినంక, కేసు పెట్టిన తర్వాత మా అమ్మానాన్న తప్పు తెలుసుకున్నారు. ‘తమకు తెలియక జోగినిగా చేశామని... చదువు, ఉద్యోగం, పెళ్లి అన్నీ ఇక తన ఇష్టమే!’నని చెప్తున్నరు. తమపై ఉన్న కేసు ఒక్కటి తీసేస్తే చాలంటున్నరు’ అంటూ దీనంగా చెబుతుంది రాధ. 

తొమ్మిదేళ్లప్పుడే..

మహబూబ్‌నగర్ జిల్లా నారాయణ పేట మండలం పేరపాలకు చెందిన సత్తెమ్మది మరో కథ. గ్రామ దైవం గజ్జల మామకు కాముని పౌర్ణమినాడు జాతర జరుగుతుంది. గుడిదగ్గర మేకను బలిచ్చినట్టే చిన్నతనంలో తొమ్మిదేళ్లప్పుడు ఆమెను దేవునికి అంకితం చేశారు. పెళ్లయి పిల్లలున్న మేనమామతో తాళిబొట్టు కట్టించారు. ఇష్టమున్నంత కాలం ఆమెతో ఉన్నాడు. తరువాత వదిలేశాడు. అది మొదలు ఆమె ఊరి మొత్తానికి ఆస్తి అయ్యింది. ఎవవరో వస్తారు. తనకు తెలివొచ్చేనాటికి జరగాల్సిన నష్టం జరిగిపోయింది. ఎవరినైనా ఇష్టపడి పెళ్లి చేసుకోవడానికి లేదు. అలా చేసుకుంటే అరిష్టమని ఎవరూ ముందుకు రారు. మిగిలిన ఆడవాళ్లు బజారున పడ్డ ఆడోళ్లని ఇష్టమొచ్చిన మాటలంటారు. తరువాత ఓ వ్యక్తి రెగ్యులర్‌గా వచ్చేవాడు. ‘ఏదేమైనా సరే నిన్నేలుకుంటా!’ అన్నాడు. ‘ఇప్పటికే దేవుడికి అంకితమైనవ్ కాబట్టి నేను తాళి కట్టలేను కానీ... అవసరాలన్నీ చూసుకుంటా’ అన్నాడు. ఊరంతా వెలివేసినప్పుడు దగ్గరికి వచ్చినవాళ్లే మనవాళ్లు. అలా తన దగ్గరికి వచ్చే ఆయనే అన్నీ అనుకుంది సత్తెమ్మ. రోజులు గడిచిపోయాయి. ఐదుగురు పిల్లలు పుట్టారు. 

ఇద్దరు అమ్మాయిలు, ముగ్గురు అబ్బాయిలు. ఒక అమ్మాయి, అబ్బాయి ఇద్దరు అంధులు. గద్వాల్‌లోని హాస్టల్‌లో ఉంటున్నారు. పెద్ద కొడుకు చదువుకుందామనుకున్నాడు. బడికి పోతే ఏమని చెప్పాలె? మీ అమ్మ ఏం చేస్తదంటే ఏం చెప్పాలి? మీ నాన్నెవరంటే ఏం చెప్పాలె? కొన్నాళ్లు చదివి తెలివొచ్చాక, పిల్లల ప్రశ్నలు, వెక్కిరింపులు భరించలేక బడి బంద్ చేశాడు. బొంబాయి పోయి కార్ డ్రైవింగ్ నేర్చుకున్న అతనికి నారాయణ్‌పేట్ పిల్లను చూసి పెళ్లి చేసింది. తల్లిదండ్రీ లేని పిల్ల కాబట్టి సత్తెమ్మ బాధలను అర్థం చేసుకుంది. ఒక్క బిడ్డ పెళ్లి చేసింది. ఆ బిడ్డకు బిడ్డ పుట్టి చనిపోయింది. ఆమె భర్త పక్షవాతంతో మంచాన పడ్డాడు. ఇప్పుడు వాళ్లిద్దరి బాధ్యతపై సత్తెమ్మపైనే పడింది. అంధులైన ఇద్దరు పిల్లల బాగోగులూ ఆమే చూసుకుంటున్నది. కొన్నాళ్లు సంసారం చేసిన వాడూ పట్టించుకునే పరిస్థితి లేదు. ఐదుగురు పిల్లలను పట్టుకుని కష్టంగా బతుకెళ్లదీస్తుంది సత్తమ్మ. ఇల్లులేదు. వాకిలీ లేదు. నా అన్నవాళ్లూ లేరు. 

దాపు లేదు.. ధైర్యం లేదు...

‘‘కంటికి నిదరరాదు. మనసుకు బాధయితది. ఉండనీకే గూడు లేదు. ఇంత ఇల్లు, ఇంత భూమో ఇస్తే కష్టం చేసుకుని బతుకుతం. గుడిసె వేసుకుని ఉంటే... తమ్ముళ్లిద్దరూ ‘భూమి మాది’ అని జగడమాడుతున్నరు. గుడిసె మాది. దేవుని పేరుమీద ఎక్కడికైనా పో!’ అని వెళ్లగొడుతున్నారు. ‘అమ్మనాయిన ఏం జేసిండ్రో మాకు తెల్వది. 

మేం పుట్టేనాటికే జోగిని అయినవు. నీకు మాకు సంబంధం లేదు’ అంటున్నరు. నేను ఎవరినడగాలి? తాళిబొట్టు కట్టినవాడినా... కొన్ని రోజులు నాతోపాటు ఉన్నవాడినా.. తోడబుట్టినవాళ్లనా? ఎవరినడిగినా ఏం లాభం లేదు. ఏమన్నా అంటే ‘మా ఆస్తి పంచుకుంటవా అని వాళ్ల పిల్లలు వచ్చి నా బిడ్డలను చంపేటట్టు ఉన్నరు. దాపు లేదు. ధైర్యం లేదు. చెల్లెళ్ల పెళ్లిళ్లకు నేనే ముందున్న. వాళ్లు హాయిగా సంసారం చేసుకుంటూ హైదరాబాద్‌లో ఉన్నరు. ఒక్క నాకే ఈ కష్టం. ఈ శోకం ఎప్పటికీ తీరదు. ఏం పాపం జేసిన? ఎందుకూ కొరగాని దానినయిన. నా పిల్లలు ‘ఈమె నా తల్లి!’అని చెప్పుకోలేని స్థితిలో ఎందుకున్న? హాస్టల్‌లో ఉంటున్న బిడ్డ ఎప్పుడన్న నా దగ్గరికొచ్చి ఉండాలంటే ఉండలేదు. బుద్ధి తెలిసింది. ఇంటి దగ్గర ఏదన్న గొడవ జరిగే సరికల్లా ... ‘అమ్మా ఈ మాటలు వినేబదులు .. నేను హాస్టల్లోనే హాయిగా ఉంటానమ్మ. అక్కడ నాకింత తిండిపెడతారు. ఏ గోలా ఉండదు’ అంటుంది. 

బిడ్డలు కూడా నా దగ్గర మనశ్శాంతిగా ఉండలేని పరిస్థితి. ఎందుకు నాకీ శిక్ష. మిషన్ నేర్చుకున్న కుట్టు మిషన్ పెట్టుకుందామంటే... ‘అలాంటిదాని దగ్గరికా?’ అని ఎవరూ రారు. ఛాయ్ బండి పెట్టుకుంటే... ఎప్పుడు ఎవరొచ్చి ఏం గొడవ చేస్తారన్న భయమో? ఏమో! గిరాకీ వుండదు. కష్టం చేసుకుని కూడా బతకలేని స్థితి. అర్ధరాత్రి ఎవరన్నొచ్చి బెదిరిస్తరు.. వెళ్లి సర్పంచ్‌కు చెప్తే ‘ఎవరినడగాలమ్మా? వాళ్లకు పెళ్లిళ్లయి సంసారాలున్నయి. ఏమని చెప్తం? నిన్ను పెళ్లి చేసుకున్న మొగుడా! అడగడానికి?’ అంటరు. ఎవరికి చెప్పుకోవాలి? అమ్మ, అయ్య ఉన్ననాళ్లూ వాళ్లు చూసుకున్నరు. వాళ్లు పోయిన కాన్నించి నరకం. నా వయసు వాళ్లు, నాలాంటోళ్లం ఎనిమిది, తొమ్మిది మందిమి ఉన్నం. ఇప్పుడు మేం ఎవ్వరి పిల్లలను అట్ల చెయ్యనిస్తలేం. మేం చెప్పినట్లు వింటున్నరు. మళ్లీ ఎవరినీ జోగినిలు కానిస్త లేం’’ అంటూ ముగించింది సత్తెమ్మ. ఆమె ఇప్పుడు తన ఏరియాలో ఓ సామాజిక కౌన్సిలర్. ‘లంగయి, దుడకలు అంటరు. అందుకే మీ బిడ్డలను మాలాగ చెయ్యొద్దని’ జీవిత పాఠాలు బోధిస్తున్నది. 

నిలువ నీడ లేదు..

నిజామాబాద్ జిల్లాలోని ఓ గ్రామంలో ఒక వృద్ధురాలిని గొడ్ల చావడిలో పడేశారు. ఎందుకంటే ఆమె బాగోగులు కోడలు చూడనని చెప్పింది. ‘ఎందుకట్లా?’ అని కోడలునడిగితే ‘నా అత్త కాదు... కేవలం నా భర్తను పెంచిన వ్యక్తి ఆమెను నేనెందుకు చూస్తాన’ంది? భర్తను కదిలిస్తే ‘ఆమె నా తల్లి కాదు అత్త... జోగిని కావడంతో అన్న కొడుకునైన నన్ను పెంచుకుంది’ అని సమాధానమిస్తాడు. భార్యను కాదని ఇంట్లోకి తెచ్చుకోలేడు. పెంచిన అత్తమీద ప్రేమను చంపుకోలేక అప్పుడప్పుడు వెళ్లి ఓ ముద్ద అన్నం పెట్టి వస్తాడు. నా అనేవారు లేని ఆమె ఇప్పుడెవరికి చెందుతుంది? వృద్ధాప్యంలో ఉన్న ఆమె ఆలనా పాలనా ఎవరు చూడాలి?

ఇలా వృద్ధులైన జోగినిల పరిస్థితి అధ్వాన్నం. వాళ్లు ఆ సమయంలో సమాజానికి భయపడి పిల్లల కనలేదు. అన్న పిల్లలనో, తమ్ముడి పిల్లలనో పెంచుకున్నరు. ఉన్నన్నాళ్లూ తమకొచ్చిన పదోపరకో పెట్టి పెద్ద చేశారు. పెళ్లిళ్లు చేశారు. తర్వాత వాళ్ల జీవితాలు నరక కూపాలయ్యాయి. కన్న తల్లిదండ్రీ లేరు. తోడబుట్టినవాళ్లూ లేరు. కడుపున పుట్టిన పిల్లలు అసలే లేరు. తోడు లేదు. నిలువ నీడా లేదు. అనాథలుగా రోడ్ల మీద ప్రాణాలొదులుతున్నారు. వాళ్లలో ఎక్కువశాతం దళితులే. మిగిలిన వాళ్లు బీసీల్లోని ముదిరాజ్ ఇతర కులాలకు చెందినవాళ్లుంటారు. వీళ్లకోసమే బోధన్‌లో ‘జోగిని, దళిత్ ఉమెన్స్ ఓల్డేజ్ హోమ్’ పెట్టాలని డిమాండ్ చేస్తున్నాయి ఈ వ్యవస్థ నిర్మూలనకు పనిచేస్తున్న ఎన్జీవోస్.

ఆట నుంచి పోరాటం వైపు...

వేల్పూర్‌కు చెందిన గంగమణిని ఆమెకు ఐదేళ్లున్నప్పుడే దేవునికి అంకితం చేశారు. అప్పటి నుంచి చేను, చేను తిరిగి వడ్లు అడుక్కొచ్చుకునేది. చేపలు కూడా అడుక్కొచ్చుకునేది. కష్టం చేసుకుందామన్న ఎవరూ పని ఇవ్వరు. ఆ ఊళ్లో ఈమెతోపాటు ఓ పదిహేను మంది జోగినిలుంటే ముగ్గురే వయసులో ఉన్నవాళ్లు. వీళ్లను శవాల ముందు డాన్స్‌లు చేయించేవాళ్లు. 

అలా వచ్చిన యాభయ్యో, వందో వాళ్లకు జీవనభృతి. అందుకే ఇష్టం లేకపోయినా, కష్టమైనా వెళ్లేవాళ్లు. డాన్స్‌కు ముందు మందు సీసా ఇచ్చి తాగమంటారు. అదితాగి మైకంలో ఉన్న వాళ్లపై పడి వెకిలి చేష్టలు చేస్తారు. నిండా రంగులు చల్లుతారు. ఓవైపు చచ్చిన శవముంటే... మరోవైపు బతికున్న వాళ్ల ఈ క్రీడ. అయితే శవాల ముందు ఆడటానికి బీసీ కులాలకు చెందిన జోగినీలను అస్సలు పిలవరు. కేవలం దళితులను మాత్రమే పిలుస్తారు. ఇక్కడా వివక్షే! 

ఓసారి జోగిని అయిన ఒకామె గర్భవతి అయ్యింది. ప్రసవ సమయంలో ఊరంతా కలిసి మూడు రోజుల పాటు ఆమెకు నరకం చూపారు. ఓవైపు నొప్పుల పడుతుంటే మరోవైపు ఆ పుట్టబోయే బిడ్డకు తండ్రెవరో చెప్పమని అడిగారు. తీరా ఆమె చెప్పిన తరువాత వచ్చిన ఆ వ్యక్తి ‘అది ఎంతో మందితో తిరిగింది. పుట్టే బిడ్డ నా బిడ్డే అని ఎలా తెలుస్తుంది?’ అన్నాడు. 

చివరకు ఆమె ప్రాణం వదిలింది. ఎవడి పాపమో తెలియదు మరో జోగినీ మహిళ ఎయిడ్స్‌తో చనిపోయింది. ఇవన్నీ తలుచుకున్న గంగమణి ఒళ్లు గగుర్పొడిచింది. ఓ వ్యక్తితో కలిసి ఉంటుంది. ఇప్పుడామె అందరి ఆస్తి కాదు. అలా మహిళలు జోగినిలుగా మారి ఊరందరి ఆస్తి కాకుండా పోరాటం చేస్తున్నది. తనలాంటి మరికొందరిని వెంటేసుకుని వెళ్లి కలెక్టర్‌ను కలిసింది. తలా ఎకరం భూమి ఇచ్చింది ప్రభుత్వం. ఇప్పుడు కొంత మంది ఆ భూమి మీద కన్నేశారు. కంప్లయింట్ చేస్తే పోలీసులను, కేసు పెడితే లాయర్లను పైసలతో తమవైపు తిప్పుకుంటున్నారు. ఎకరం భూమి ఆసరా కూడా లేకుండా చేయాలని చూస్తున్నారు. జీవనాధారం, ఆర్థిక స్వావలంబన కోసం గంగమణిలాంటి వాళ్లకు రోజూ ఘర్షణే!

తల్లిపేరు కోసం...- లక్ష్మమ్మ

మహబూబ్‌నగర్ జిల్లా ఊట్కూర్ మాది. నాకు పదేళ్లప్పుడు మేనమామతో తాళి కట్టించారు. అయితే నాకు తెలివొచ్చినంక నేను ఎదురు తిరిగిన. మళ్లీ పెళ్లయితే చేసుకోలేదు గానీ... నాకు నచ్చిన ఓ వ్యక్తితోనే ఉంటున్న. కలిసైతే బతుకుతున్నా కానీ.. అధికారికంగా కాదు. ఆయనకు భార్య, పిల్లలున్నారు. నా బిడ్డ పెద్దయ్యి పదో తరగతికి వచ్చేదాక ఏ సమస్యా రాలేదు. అయితే నా బిడ్డ పదో తరగతికి వచ్చినాక బోర్డ్ ఎగ్జామ్ మాత్రం తండ్రిపేరు లేకుండా రాయనియ్యమన్నరు. ‘తండ్రి లేనిదే పుట్టినవా? ఫాదర్ నేమ్ ఎందుకుండదు?’ అని నా బిడ్డను వేధించారు. ఇంటికొచ్చి నాకు చెప్పి ఏడ్చింది. నేను జోగినీ వ్యవస్థ నిర్మూలనకోసం పనిచేస్తున్న. నాకే ఇలాంటి పరిస్థితి ఎదురైతే మిగిలిన వాళ్ల పరిస్థితి ఎలా ఉందో అనుకున్న. ‘నేను జోగినిని. తండ్రిపేరు ఎలా రాయగలను?’ అని స్కూల్ వాళ్లను అడిగితే... ‘అందరికీ ఒక రూల్. నీ ఒక్కదానికి ఒక రూలా?’ అని ఎదురు ప్రశ్నవేశారు. నేను ఆశ్రయ్ సంస్థతో కలిసి పోరాటం చేసిన. తండ్రి పేరు స్థానంలో తల్లి పేరు కూడా రాయొచ్చని 2009లో జీవో ఇచ్చింది ప్రభుత్వం. ఇది మా విజయం.

కట్ట కవిత

ఫోటోలు: కోనేటి వెంకt

Namasete Telangana News Paper Dated: 4/12/2012

ముస్లింల బాగుకోరనిదెవరు?

- కె. కొండలరావు

కీలకమైన ఎన్నో వ్యవస్థల్లో ఆధిపత్య వర్గాల తరువాత ముస్లింలు రెండవ స్థానంలో ఉన్నారు. ఇతర అణగారిన వర్గాల వారెవరూ ముస్లింల స్థాయికి చేరుకోలేదు. నెహ్రూ 1954లో రాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రులకు రాసిన లేఖలో పేర్కొన్నట్టుగా 'మన పబ్లిక్ సంస్థల్లో ముస్లింలకు సరైన ప్రాతినిధ్యం లభించడంలేదనేది' నేడు వాస్తవం కాదు. 

'ముస్లింల బాగుకోరే వారెవరు?' అంటూ ఎస్.పి. గఫార్ (నవంబర్ 6, ఆంధ్రజ్యోతి) తన వ్యాసంలో సంబంధిత సమాచారాన్ని, వాస్తవాన్ని పరిశీలించకుండా బాధ్యతా రాహిత్య స్థాయిలో నిందలు వేస్తే, శీర్షికలోనూ సారంలోనూ పూర్తి సారూప్యంతో 'ఎవ్వరికీ పట్టని మైనార్టీలు' అంటూ ఎం.డి. ఉస్మాన్ ఖాన్ (నవంబర్ 11, ఆంధ్రజ్యోతి) నిష్ఠూరమాడారు. నిబద్ధతతో ముస్లింల అభివృద్ధి కోసం జరుగుతున్న ప్రయత్నాలను కూడా పూర్తిగా విస్మరించి ఆయా రాజకీయ పార్టీలపైన, ప్రభుత్వాలపైన, మొత్తంగా సమాజంపైన తీవ్రస్థాయి వ్యతిరేక తీర్పునివ్వడం నిజాయితీగా జరుగుతున్న కృషిని అవమానించడమే అవుతుంది. ముస్లింల అభివృద్ధికి, వారి దామాషా భాగస్వామ్య సాధనకు ఇంతవరకు జరిగిన, జరుగుతోన్న కృషిని ఏమాత్రం స్పృశించకుండా, సాపేక్షంగా విశ్లేషించకుండా, కేవలం వారి స్థితిగతులను అధ్యయనం చేయడానికి నియమించబడిన కమిటీ / కమిషన్ల నివేదికల ఆధారంగా, మైనారిటీల అభివృద్ధికి జాతిని సమాయత్తం చేసే లక్ష్యంతో ఆరు దశాబ్దాల క్రితం, ఆయా రాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రులకు నెహ్రూ రాసిన లేఖల మీదే ఆధారపడి కేవలం ఊహాజనిత అంచనాలతో తీర్పునివ్వడం సరికాదు.

వెనుకబాటుతనం ఎక్కడున్నా దానికి కారణాల్ని గుర్తించి, ప్రత్యేక సదుపాయాల కల్పనద్వారా పరిష్కరించడం ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రాథమికంగా రాజ్య ధర్మం. హక్కుల విషయంలో సమానత్వాన్ని కోరి నిలదీస్తున్న మనం వెనకబాటుతనం పరిష్కారంలో ఆయా వర్గాలు తమ తమ బాధ్యతలను కూడా సమానంగా స్వీకరించి సహకరించాలి. కారణాలు ఎటువంటివైనా ముస్లింలు మాత్రమే ఈ బాధ్యతల విషయంలో నిత్యం మినహాయింపుగా కొనసాగడం న్యాయం కాదు. ముస్లింల వెనుకబాటుతనాన్ని నిర్ధారించి అంచనా వెయ్యడానికి, కేవలం వారికే ప్రత్యేకమైన కొన్ని సూచికలను ఉపయోగించి నిర్ణయించడమే సమంజసమవుతుందని, 5 శాతం రిజర్వేషన్ చట్టాన్ని కొట్టేస్తూ 2006లో అర్చనా రెడ్డి కేసులో హైకోర్టు ఇచ్చిన తీర్పుతో పాక్షికంగా విభేదించిన ఆనాటి యాక్టింగ్ ప్రధాన న్యాయమూర్తి, జస్టిస్ బిలాల్ నజ్కీ తన తీర్పులో ఉదహరించిన సూచికలు గమనార్హం.

(1) విడాకులివ్వడానికి వారి పురుషులకున్న, విశృంఖల అధికారాలు, ఆ అధికారాల ప్రభావం సామాజికపరమైన, విద్యాపరమైన ముస్లింల వెనుకబాటుతనానికి ఏ మేరకు కారణం; (2) ముస్లిం మహిళల విద్యాపరమైన వెనకబాటుతనానికి 'పరదా'సంప్రదాయం ఏమేరకు కారణం; (3) జాతీయ స్థాయికంటే అత్యధికంగా ఉన్న ముస్లింల జననాలు వారి వెనకబాటు తనానికి ఏమేరకు కారణం అనేవి ఆ వర్గ వెనకబాటుతనాన్ని మదించడానికి ప్రమాణాలు కావాలని ఆయన తన తీర్పులో అభిప్రాయపడ్డారు.

ఇంటిలో ఉండి పనిచేసే మహిళల శాతం జాతీయ స్థాయిలో 51 శాతం ఉండగా, ముస్లిం మహిళలు అత్యధికంగా 70 శాతం ఉండడం గమనించిన సచార్ కమిటీ, తన నివేదికలో 'సాంప్రదాయ గోడలు' మహిళల సాధికారతకు అడ్డంకులు అవుతున్నట్లు వ్యాఖ్యానించడం ఇదే తీరులో ఉండడం గమనార్హం. రంగనాథ్ మిశ్రా కమిషన్ నివేదిక ప్రకారం, 40-49 సంవత్సరాల వయస్సుగల హిందూ, ముస్లిం, ఎస్సీ, ఎస్టీ, బీసీ మహిళలకు కలిగిన పిల్లల సంఖ్య జాతీయ స్థాయిలో వరుసగా 4.34, 5.72, 4.85, 4.74, 4.43. ఆ విధంగా అత్యధికంగా పిల్లలకు జన్మనిస్తుంది ముస్లిం మహిళలే.

హిందువుల కంటే ముస్లింల జననాలు 31.8 శాతం ఎక్కువ. ఇదే ప్రకారం హిందువుల కంటే ఎస్సీ ఎస్టీ, బీసీల జననాలు వరసగా 11.74, 9.22, 2.07 శాతం మాత్రమే ఎక్కువ. అదే విధంగా 2001 నాటి జనాభా లెక్కల ప్రకారం 13.43 శాతం జనాభా కలిగిన ముస్లింల (0-6) వయస్సు పిల్లలు 15.81 శాతంతో దేశసరాసరి కంటే 17.72 శాతం అధికంగా ఉన్నారు. సచార్ కమిటీ నివేదిక ప్రకారం జాతీయ స్థాయిలో, 10 సంవత్సరాలలోపు పిల్లలు జనాభాలో 23 శాతం కాగా, ముస్లింల పిల్లలు 27 శాతంతో దేశ సరాసరి కంటే 17.4 శాతం ఎక్కువగా ఉన్నారు.

ఈ విధంగా విద్య, ఉద్యోగ, ఆర్థిక వెనకబాటుతనానికి ముస్లింల సాంప్రదాయ పద్ధతులు, జీవన విధానానికి సంబంధించిన ఆలోచన, వ్యవహరింపు వైఖరులు ప్రముఖమైన కారణాలుగా ఉన్నట్లు అధికారిక సమాచారం, గణాంకాలు రుజువు చేస్తుంటే, విజ్ఞులైన వారి నాయకత్వం, మేధావివర్గం తమ సమాజాన్ని ఈ విషయాల్లో చైతన్యం చేయవలసిన బాధ్యతను అంగీకరిస్తాయా లేక అపోహలతో ఊహాజనిత అభద్రతా భావనలతో వ్యతిరేకత, వివక్ష, అణచివేత లాంటి రుజువుకాని, ఆధారాలు లేని ఆరోపణలపైనే తమ అభివృద్ధికి ఆధారపడతారా? ఏది సమంజసం? 'వివక్ష'ను నిరూపించడానికి ఎటువంటి అధ్యయనాలు లేవని సచార్ కమిటీ నివేదికే నిర్మొహమాటంగా చెబుతుంటే, ఇదే నివేదికను ఉటంకిస్తూ ఈ ఇద్దరు వ్యాసకర్తలు చేస్తున్న 'వివక్ష' ఆరోపణ అవాస్తవ ప్రచారం అవ్వదా? ఉత్పత్తి, వ్యాపార రంగాల్లో ఇతర సామాజిక వర్గాల కంటే ముస్లింల భాగస్వామ్యం అధికంగా ఉందని 2006లో సచార్ నివేదిక కూడా స్పష్టం చేస్తుంటే వ్యాపార రంగంలో వారు వ్యతిరేకత ఎదుర్కొంటున్నారని 52 ఏళ్ళ క్రితం, 1954లో నెహ్రూ రాసిన లేఖను ఈనాడు తన ఆరోపణలకు అనుకూలంగా గఫార్ ఎలా ఉటంకిస్తారు?

అణగారిన వర్గాల్లో సంఖ్యాపరంగా అత్యధికులు బీసీలైతే, ముస్లింలు, ఎస్సీలు, ఎస్టీలు అల్పసంఖ్యాకులు. నాడూ నేడూ వ్యవస్థల మీద గుత్తాధిపత్యాన్ని చలాయిస్తున్న అగ్రకులాలూ అల్పసంఖ్యాకులే. దోచిన సంపదను కాపాడుకోవడానికి, దోపిడీని కొనసాగించుకోవడానికి ఈ ఆధిపత్య శక్తులకు రాజ్యాధికారమే వజ్రాయుధం. రాజ్యాధికారం మీద ఆధిపత్యం మరో వర్గానికి పోకుండా దోపిడీ కొనసాగింపునకు అవసరమైనమేర, సామాజిక శాంతి భగ్నం కాకుండా జాగ్రత్తపడడం ఈ ఆధిపత్య శక్తులకు అవసరం. అల్పసంఖ్యాక, దళిత, మైనారిటీల అభివృద్ధి, సాధికారిత అగ్రకులాల ఆధిపత్యానికి అంతగా సవాలేకాదు. అధిక సంఖ్యాక బీసీల అభివృద్ధి, సాధికారత మాత్రం వీరి ఆధిపత్యానికి గొడ్డలి పెట్టే. అందుచేత, దళిత, మైనారిటీ వర్గాల ప్రజాస్వామ్య అవకాశాల కల్పనకు ఆధిపత్య శక్తులు ప్రదర్శిస్తున్న శ్రద్ధ, ఆసక్తి, దూకుడు, బీసీల అభివృద్ధి, అవకాశాల కల్పన విషయంలో కంటితుడుపు స్థాయికే పరిమితం చేస్తూ, వారిపై అణిచివేత కొనసాగించుకోవడానికి దళిత మైనారిటీలను అడ్డం పెట్టుకుంటున్నాయి. వారి సహకారంతో బీసీల్ని అణచివేస్తున్నారు.

కొన్ని కీలకమైన గణాంకాలను, చారిత్రక సమాచారాన్ని పరిశీలించడం ద్వారా, పై వాస్తవాలను నిర్ధారించవచ్చు. యాక్టింగ్ హోదాతో సహా ఇంతవరకు పనిచేసిన 15 మంది రాష్ట్రపతుల్లో నలుగురు ముస్లింలకు, ఒక ఎస్సీకి, మరొక మైనారిటీకి అవకాశం ఇచ్చారు. బీసీల నుంచి ఎవ్వరూ లేరు. 12 మంది ఉప రాష్ట్రపతుల్లో ముగ్గురు ముస్లింలు, ఒక ఎస్సీ ఉన్నారు తప్ప బీసీలెవ్వరూ లేరు. 2007 ఆగస్టులో జరిగిన ఉప రాష్ట్రపతి ఎన్నికల్లో వివిధ రాజకీయ పక్షాలు నిలిపిన ముగ్గురు అభ్యర్థులూ ముస్లిం వర్గం వారే కావడం ప్రత్యేక విశేషం. ఇంతకు ముందు పనిచేసిన 38 మంది, ఇప్పుడు పనిచేస్తున్న ఈ దేశ ప్రధాన న్యాయమూర్తితో కలిపి 39 మంది ప్రధాన న్యాయమూర్తుల్లో ముస్లింల నుంచి నలుగురు, ఎస్సీల నుంచి ఒకరు ఉండగా బీసీల నుంచి ఒక్కరూ లేరు. 2010 మే నెల 11వ తేదీ సుప్రీంకోర్టు తీర్పు ద్వారా పంచాయతీ రాజ్ సంస్థల్లో బీసీ రిజర్వేషన్లకు గండి పడింది, ఎస్సీ వర్గానికి చెందిన ఆనాటి ఈ దేశ ప్రధాన న్యాయమూర్తి కె.జి. బాలకృష్ణన్ ఇచ్చిన తీర్పుద్వారానే.

ఇంతవరకు పనిచేసిన, ప్రస్తుతం పనిచేస్తున్న 200 మంది సుప్రీంకోర్టు న్యాయమూర్తుల్లో 16 మంది ముస్లింలు, నలుగురు ఎస్సీలు ఉండగా బీసీల నుంచి ఇద్దరు, ముగ్గురికి మించి లేరు. 2012 సెప్టెంబర్ 28న అల్టమస్ కబీర్ ప్రధాన న్యాయమూర్తి పదవి స్వీకరించేనాటికి, మిగిలిన 25 న్యాయమూర్తుల్లో ఇద్దరు ముస్లింలు ఉన్నారు. ఇంతవరకు పనిచేసిన 17 మంది చీఫ్ ఎలక్షన్ కమిషనర్లలో ఒక్క ముస్లింకే ఆ అవకాశం దక్కింది. 30 మంది కేబినెట్ సెక్రటరీలలో ఒక్క ముస్లింకే ఆ అవకాశం దక్కింది. 25 మంది యూనియన్ పబ్లిక్ సర్వీస్ కమిషన్ చైర్మన్ల పదవుల్లో ముగ్గురు ముస్లింలున్నారు. ఎస్సీ, బీసీలు ఎవరూ లేరు. ఇంతవరకు 'భారతరత్న' గౌరవం దక్కిన 41 మందిలో, ఆరుగురు ముస్లింలకు ఒక ఎస్సీకి మాత్రమే ఈ గౌరవం దక్కింది. ఒక్క బీసీకి కూడా ఈ స్థాయి గౌరవం దక్కలేదు.

ప్రస్తుత 34 మంది కేంద్ర కేబినెట్ స్థాయి మంత్రుల్లో ముస్లింల నుంచి ముగ్గురున్నారు. బీసీల నుంచి ఇద్దరే కనబడుతున్నారు. 1947 నుంచి 1996 వరకు 50 సంవత్సరాల నిడివిలో పనిచేసిన 15 కేంద్ర కేబినెట్లలో మొత్తం 243 మంది కేబినెట్ స్థాయి మంత్రులు పనిచేయగా, వాటిలో 28 స్థానాలతో 11.5 శాతం ముస్లిం వర్గం దక్కించుకోగా కేవలం 11 స్థానాలతో బీసీలు 4.5శాతానికే పరిమితమయ్యారు. దళితులు 16 స్థానాలతో 6.5 శాతం అవకాశాలు పొందారు. ప్రస్తుoత లోక్‌సభకు ఎన్నికైన 543 మందిలో 24 మంది ముస్లింలు ఉన్నారు. ఇది 4.4 శాతం. దామాషా అవకాశాల్లో మూడవ వంతే. అయితే దీనికి పరిహారంగా అన్నట్లు 243 మంది రాజ్యసభ సభ్యుల్లో 30 మంది నామినేట్ చేయబడిన ముస్లింలు ఉన్నారు. ఇది 12.35 శాతం. దామాషాతో సరిపోలుతుంది. కీలకమైన ఎన్నో వ్యవస్థల్లో ఆధిపత్య వర్గాల తరువాత ముస్లింలు రెండవ స్థానంలో ఉన్నారు.

ఇతర అణగారిన వర్గాల వారెవరూ ముస్లింల స్థాయికి చేరుకోలేదు. ఎవరు అధికారంలో ఉన్నా, ముస్లింలకు కీలక వ్యవస్థల్లో సముచిత స్థానం కల్పించడం ఒక విధంగా, సాంప్రదాయంగా కొనసాగుతున్నట్లు, రాజ్యం దానికి శ్రుతి చేయబడినట్లు అర్థమవుతుంది. నెహ్రూ 1954లో రాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రులకు రాసిన లేఖలో పేర్కొన్నట్టు 'మన పబ్లిక్ సంస్థల్లో ముస్లింలకు సరైన ప్రాతినిధ్యం లభించడంలేదనేది' నేడు వాస్తవం కాదు. అందుచేత గఫార్ తన అభిప్రాయాలకు తేదీలు మార్చుకోవాలి.

- కె. కొండలరావు

హైకోర్టు న్యాయవాది, కన్వీనర్, బీసీ మిత్రులు

Andhra Jyothi Telugu News Paper Dated: 4/12/2012 

సంపాదకీయం 'ఉప' విజయం

దళిత, ఆదివాసీ ప్రజల అభివృద్ధికి ఉద్దేశించిన ఉప ప్రణాళిక (సబ్ ప్లాన్) బిల్లుకు రాష్ట్ర శాసనసభ ఆమోదం తెలిపింది. రాష్ట్ర ప్రభుత్వం ప్రవేశపెట్టిన 'ఆంధ్రప్రదేశ్ ఎస్సీ ఉప ప్రణాళిక, ఎస్టీ ఉప ప్రణాళిక బిల్లు-2012'కు రాజకీయ పక్షాలన్నీ మద్దతు ఇచ్చాయి. అత్యంత నాటకీయ పరిణామాల మధ్య బిల్లుకు ఆమోదం లభించినప్పటికీ మొత్తం మీద ఆహ్వానించదగిన చట్టం ఇది. ఉప ప్రణాళికకు చట్టబద్ధత కల్పించేందుకు ప్రత్యేకంగా మూడు రోజులు సమావేశమైన శాసనసభ ఉత్కంఠభరితంగా ముగిసింది. సబ్ ప్లాన్‌లో 'ఏబీసీడీ' వర్గీకరణకు అనుగుణంగా నిధులు కేటాయించాలంటూ బిల్లుకు తెలుగుదేశం సవరణను ప్రతిపాదించింది. ఈ సవరణ ప్రతిపాదనను కాంగ్రెసేతర ప్రతిపక్షాలన్నీ సమర్థించడంతో ఓటింగ్‌కు దారితీసింది. చివరికి ఓటింగ్‌లో 22 మంది సభ్యుల మెజారిటీతో ఎస్సీ వర్గీకరణను ప్రభుత్వం తిరస్కరించింది. రాష్ట్ర సర్కారు ఈ ఉప ప్రణాళిక చట్టాన్ని చారిత్రాత్మకమైనదిగా అభివర్ణిస్తున్నప్పటికీ ప్రతిపక్షాలు, వివిధ ప్రజాసంఘాలు సర్కారు వైఖరిని తప్పుబట్టాయి. రాష్ట్ర ప్రభుత్వం ప్రవేశపెట్టిన బిల్లు అసమగ్రమైనదిగా విపక్షాలు విమర్శిస్తూ దాదాపు 42 సవరణ ప్రతిపాదనలు చేశాయి. అయితే ప్రతిపక్షాల సవరణలన్నీ మూజువాణి పద్ధతిలో తిరస్కారానికి గురయ్యాయి.

బిల్లులోని కొన్ని క్లాజులపై ప్రతిపక్షాలు తీవ్ర అభ్యంతరాలను వ్యక్తం చేశాయి. సబ్ ప్లాన్‌పై ఏర్పాటు చేసిన మంత్రివర్గ ఉప సంఘం చేసిన అనేక సిఫార్సులు బిల్లులో చోటుచేసుకోకపోవడాన్ని తప్పు పట్టాయి. సబ్ ప్లాన్ నిధులను ఎస్సీ, ఎస్టీల్లోని వెనుకబడిన వర్గాలను గుర్తించి వారికి ప్రాధాన్యమిచ్చేలా ప్రణాళికలు రూపొందించాలని సూచిస్తున్న బిల్లులోని రెండవ అధ్యాయంలోని ఆరవ క్లాజును ఎస్సీ వర్గీకరణ ప్రాతిపదికగా సవరించాలని ప్రతిపక్షాలు పట్టుబట్టాయి. తెలుగుదేశం పార్టీ తాను వర్గీకరణకు అనుకూలమన్న సంకేతాలిచ్చేందుకు ఈ సందర్భం ఉపయోగపడింది. వైఎస్ఆర్‌సీపీ ఈ అంశంపై తెలుగుదేశాన్ని సమర్థించడంతో ఆ పార్టీని ఇరకాటంలో పడేసింది. సబ్‌ప్లాన్‌కు చట్టబద్ధత కల్పిస్తున్న సభ గతంలో ఎస్సీ వర్గీకరణపై తీర్మానం చేసిన విషయం తెలిసిందే. ఈ నేపథ్యంలో ఉపాధి, విద్యావకాశాల్లో వర్గీకరణను కోరుతూ మరోసారి తీర్మానిస్తూ, సబ్‌ప్లాన్‌కు కూడా దాన్ని వర్తించే విధంగా రాజ్యాంగ బద్ధమైన చర్యలు తీసుకోవాలని అసెంబ్లీని కోరి ఉంటే బావుండేది.

'జనాభా నిష్పత్తికి తగ్గకుండా నిధులు కేటాయించా'లన్న ఉప సంఘం సిఫార్సులను విస్మరించి ఎస్సీ జనాభా ప్రాతిపదిక ప్రకారం నిధులు కేటాయించాలని 12వ క్లాజులో ప్రభుత్వం పొందుపరచడం వివాదాస్పదమైంది. దీనివల్ల ఖర్చు చేయకుండా మురిగిపోయిన నిధులను ఆ తర్వాతి సంవత్సరం బడ్జెట్‌లో కలపాలంటే జనాభా పరిమితి అడ్డంకిగా నిలుస్తుంది. దాంతో ఇప్పటివరకు దారి మళ్ళిన దాదాపు 25 వేల కోట్ల రూపాయల నిధులు అందని ద్రాక్షగా మారే పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది. దానికి తోడు బిల్లులో సబ్ ప్లాన్ నిధులను ఖర్చు చేయని అధికారులపై చట్టపరమైన చర్యల ప్రస్తావన లేదు. వచ్చే ఆర్థిక సంవత్సరం నుంచి అమలులోకి రానున్న సబ్ ప్లాన్ చట్టం వివిధ ప్రజాసంఘాలు, రాజకీయ పక్షాల పోరాట స్ఫూర్తిని ప్రతిఫలించలేదు.

మూడు దశాబ్దాల క్రితమే ఎస్సీ కాంపోనెంట్ ప్లాన్, ట్రైబల్ సబ్‌ప్లాన్‌ల రూపకల్పనకు కేంద్రం నిర్ణయించింది. బడ్జెట్ ద్వారా బడుగుల సామాజిక, ఆర్థిక, విద్యాపరమైన అభివృద్ధి కోసం, వారి పని పరిస్థితులు, జీవన ప్రమాణాల మెరుగుదల కోసం 1979లో సబ్‌ప్లాన్ వ్యూహాన్ని రూపొందించింది. జనాభా దామాషాను బట్టి షెడ్యూల్డ్ కులాలకు 16.2 శాతం, షెడ్యూల్డ్ తెగలకు 6.6 శాతం నిధుల్ని ప్రణాళిక బడ్జెట్‌లో కేటాయించవలసి ఉన్నది. బడ్జెట్‌లో ఎస్‌సి, ఎస్‌టిలకు 23 శాతం ఖర్చు చేయాల్సి ఉన్నప్పటికీ వ్యయం ఎన్నడూ 8 శాతానికి మించనే లేదు. మన రాష్ట్రంలో 2008లో అప్పటి ముఖ్యమంత్రి వైఎస్ రాజశేఖర్‌రెడ్డి నోడల్ ఏజెన్సీలను నియమించి నిధులు కేటాయించినా నామమాత్రంగా కూడా ఖర్చు చేయలేదు. పులివెందుల అభివృద్ధికి, జలయజ్ఞం, ఔటర్ రింగ్ రోడ్డు, హుస్సేన్‌సాగర్ ఆ«ధునికీకరణకు ఆ నిధులను మళ్ళించారు. సబ్ ప్లాన్ కేటాయింపులు లేకపోవడమో, ఖర్చు చేయకపోడమో మాత్రమే కాదు సార్వజనీన కార్యక్రమాలకు చేసిన వ్యయంలో కొంత భాగాన్ని సబ్‌ప్లాన్ ఖర్చుగా చూపిస్తున్నారు. రహదారులు, ఇరిగేషన్ ప్రాజెక్టులు వంటి వాటి ఖర్చు కూడా సబ్‌ప్లాన్‌లో చూపిస్తున్నారు. సబ్ ప్లాన్ నిధులను ఇతరత్రా అవసరాలకు మళ్ళించకుండా కనీసం వైద్యం కోసమైనా ఖర్చు చేసి ఉంటే వందలాది ఆదివాసులు బతికి ఉండేవారు.

గడచిన ఐదేళ్ళలో మన రాష్ట్రంలో సబ్ ప్లాన్ నిధులు 65 శాతం మాత్రమే వినియోగంలోకి వచ్చాయి. అదే మహారాష్ట్రలో 105 శాతం, గుజరాత్‌లో నూరు శాతం, తమిళనాడులో 90 శాతం పైగా సబ్ ప్లాన్ నిధులను ఖర్చు చేశారు. రాష్ట్ర పాలకుల్లో రాజకీయ దృష్టి, ప్రజా ఉద్యమాల తనిఖీలేని కారణంగా ఈ పరిస్థితి తలెత్తింది. అంబేద్కర్ చెప్పినట్టుగా సామాజిక నియోజకవర్గాలను ఏర్పాటు చేసి ఉంటే భిన్నమైన పరిస్థితికి అవకాశం ఉండేది. పదేళ్ళ కాలపరిమితి, అంబుడ్స్‌మెన్ వ్యవస్థ లేకపోవడం, నామమాత్రమైన నోడల్ ఏజెన్సీల ఏర్పాటు వంటి లొసుగులు ఎన్ని ఉన్నప్పటికీ సబ్ ప్లాన్ చట్టం సాధించడం అన్నది నిస్సందేహంగా ఒక ముందడుగే. దళితులు, ఆదివాసీ హక్కుల చట్టాలకు పట్టిన గతే ఈ చట్టానికి కూడా పట్టకుండా ఉండేలా అప్రమత్తంగా ఉండాలి.

Andhra Jyothi News Paper Dated: 4/12/2o12

'సింధు' స్ఫూర్తి ఆవాహన--సత్య బత్తుల (యుఎస్ఏ), డాక్టర్ ఘంటా చక్రపాణి, డాక్టర్ అడపా సత్యనారాయణ, డాక్టర్ భంగ్యా భుక్యా, సుదర్శన్, కుమారస్వామి

ప్రాచీన భారత సంస్కృతిలో అంతర్భాగమైన బ్రాహ్మణ, శ్రమణ వైరుధ్యాలు నేటి ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థలో కొత్తరూపుని సంతరించుకొని సామాజిక న్యాయం, ఆత్మగౌరవ నినాదాల్ని బహుముఖంగా వ్యాప్తి చెందిస్తున్నాయి. ఈ తరుణంలో మొత్తం వైదిక సంస్కృతి, ధర్మాల స్వరూప స్వభావాల్ని విమర్శనాత్మకంగా పరిశీలించవల్సి ఉంది. వైదిక మతాన్ని, దాని తాత్వికతను, భావజాలాన్ని, సామాజిక వ్యవస్థననుసరించి ప్రగతి సాధించలేమని, వైదిక సంస్కృతి మూల సూత్రాలను సమూలంగా పెకిలించాలనే ఆకాంక్షను నేటి బహుజన ఉద్యమాలు స్పష్టం చేస్తున్నాయి. 

భారత దేశ సంస్కృతి, వారసత్వం విశ్లేషణలో లిబరల్ బూర్జువా మేధావి జవహర్ లాల్ నెహ్రూ, సనాతన ధర్మ ప్రచారకుడు సంపూర్ణానందలో భావ సారూప్యత కనబడుతుంది. అదేమంటే భారత దేశ చరిత్ర, నాగరికత ఆర్యులతోనే ప్రారంభమైంది. భారత జాతీయతకు ఆర్య వైదిక సంస్కృతి ప్రధాన భూమిక. 'డిస్కవరీ ఆఫ్ ఇండియా'లో నెహ్రూ ప్రతిపాదించిన సాంస్కృతిక జాతీయవాదానికి హైందవ జాతీయతకు చాలా దగ్గర పోలికలున్నాయి. ఈ రెండు వాదాలు ఆర్య వైదిక సంస్కృతికి ప్రాముఖ్యతనిచ్చి, ఆర్యేతర ద్రవిడ సంస్కృతుల్ని తోసిపుచ్చాయి. వాస్తవానికి భారత ఉపఖండ చరిత్ర, సంస్కృతి ఆర్యులతోనే మొదలైంది. నెహ్రూవియన్ విశ్లేషణకు దగ్గరగా సాంస్కృతిక జాతీయ వాదులు కూడా హైందవ/బ్రాహ్మణ మతాన్ని జాతీయ మతంగా ప్రచారం చేస్తున్నారు. వారి విశ్లేషణలో భారతీయ జాతీయ మతం సంస్కృతి అంటే ఆర్యనిజం/బ్రాహ్మణిజం అని అర్థం. హిందువు-హిందు-హిందుస్తాన్.

వైదిక మతాన్ని జాతీయ మతంగా చిత్రీకరించి భారతీయ సంస్కృతికి హైందవాన్ని అంటగట్టి, ఆర్యేతర ముఖ్యంగా ద్రవిడ సంస్కృతి, నాగరికతల్ని తృణీకరించడం హిందూత్వ తాత్వికత భావజాలంలో ప్రధాన అంశం. రొమిల్లా థాపర్ అన్నట్లు సంప్రదాయ చరిత్ర రచనల్లో భారతీయ సంస్కృతి అంటే హిందూయిజమే అనే ధోరణులు ప్రబలంగా ఉన్నాయి. ప్రధానంగా మతతత్వవాద చారిత్రక దృక్పథంలో భారత సాంస్కృతిక పునాదులు వేదాల్లో ఉన్నాయని, వేదమంటే భారతీయత అనే అర్థం ప్రస్ఫుటంగా కనబడుతుంది.

ఇటీవల కాలంలో ఆర్కియాలజిస్టులు, ఇండాలజిస్టులు జరిపిన పరిశోధనల ఫలితంగా భారతదేశ చరిత్ర, సంస్కృతి వారసత్వాలకు సంబంధించిన అనేక నూతన అంశాలు వెలికి తీయడం జరిగింది. గత శతాబ్దపు మొదటి దశకాల్లో పురాతత్వ త్రవ్వకాల్లో బయల్పడిన అవశేషాల ఆధారంగా భారతదేశంలోని మొట్టమొదటి నాగరికత అయిన సింధు (ఇండస్) నాగరికతను ఈ దేశ మూలవాసులైన ద్రావిడులు (వేద పరిభాషలో దాస్యులు) నిర్మించారనే విషయం రూఢీ అయింది. ఆర్యులు భారతదేశానికి రాకపూర్వం ఈ దేశంలో ఆనాటి ప్రాచీన నగర సమాజాలైన ఈజిప్టు, మెసపటోమియా, చైనాలకు దీటుగా హరప్పా, మొహంజదారో, డోళవీర, లొథల్, రాఖిగడి, గన్వెరివాల లాంటి న గరాలు, దాదాపు రెండు వేల చిన్న పట్టణాలతో క్రీస్తుకు పూర్వం 3000 నుంచి 1700 సంవత్సరం వరకు దాదాపు 1300 సంవత్సరాలు సింధూ నది పరివాహక ప్రాంతంలో పట్టణ నాగరికత విలసిల్లింది. 

ప్రాచీన భారత దేశంలో క్రీస్తుకు పూర్వం 2,600 సంవత్సరం నాటికే (అంటే 4,700 సంవత్సరాల క్రితం), ప్రతి ఇల్లు ఇటుకలతో కట్టబడి, బాత్‌రూం, లెట్రిన్, భూగర్భ మురుగునీటి పారుదల, నగర ప్రణాళిక వ్యవస్థతో ప్రపంచ ప్రాచీన నాగరికతల్లో, ప్రాచీన అమెరికాగా ప్రసిద్ధికెక్కింది. వర్తక వ్యాపారస్తులు, రైతులు, వృత్తి పనివారు, చేనేతకారులు, స్వర్ణకారులు, వడ్రంగి, కమ్మరి, కుమ్మరి వంటి ఉత్పాదక వర్గాలు వినూత్న పరికరాలు కనిపెట్టి శాస్త్ర, సాంకేతిక రంగాల్లో ప్రగతిని సాధించారు. లిపి కలిగిన భాషతో అద్భుతమైన నాగరికతను సృష్టించారు.

సింధు (ఇండస్) నాగరికత సమాజ వ్యవస్థలో వ్యక్తి స్థానం వృత్తి, ప్రావీణ్యతను బట్టి నిర్ణయించబడింది కానీ పుట్టుక మీద కాదు. సింధు (ఇండస్) నాగరికత మతంలో ప్రకృతి ఆరాధన అమ్మ తల్లి ప్రధానాంశాలు. పూజారి వర్గానికి ప్రత్యేక స్థానం లేదు. స్త్రీ పురుష సంబంధాల్లో అన్యోన్యత, సమానత్వం కనబడుతుంది. సతి, బాల్య వివాహాలు లాంటి సాంఘిక దురాచారాలున్నట్లు కనపడదు. ద్రావిడ సంస్కృతి మత విధానం సమాజ శ్రేయస్సుకు దోహదం చేసింది. ప్రాచీన భారతదేశంలో అత్యున్నత పట్టణ నాగరికతను సృష్టించిన ద్రావిడ సంస్కృతి, దేశ దిమ్మరులైన ఇండో-ఆర్యన్ దండయాత్రకులోనై అంతరించి పోయింది. తత్ఫలితంగా భారతదేశం పట్టణ సమాజం నుంచి పశు పోషణ సమాజంగా మారిపోయింది. 

ఈ పరిణామం పురోగతికి బదులు తిరోగమనాన్ని సూచిస్తుంది. పురావస్తు తవ్వకాల్లో బయల్పడిన అవశేషాల ఆధారంగా పశుకాపరులైన ఆర్యులు సింధూ ఉపనది అయిన సరస్వతి నది ఒడ్డున తమ నివాసాలు (గూడాలను) ఏర్పరచుకున్నట్లు, యగ్న యాగాదులు నిర్వహించిన పొయ్యిలు కల్గి ఉన్నట్లు తెలుస్తుంది. వీరి నాగరికత, సంస్కృతిని వివరించిన మొదటి గ్రంథం రుగ్వేదం. క్రీస్తుకు పూర్వం 1100 సంవత్సరంలో రుగ్వేదాన్ని కంపోజ్ చేసినట్లు, క్రీస్తుకు పూర్వం 300 సంవత్సరంలో సంస్కృత భాషలోని శ్లోకాలని దేవనాగరి లిపిలో రాసినట్లు ఇండాలజిస్టులు నిర్ధారించారు. ఆ తర్వాతి కాలంలో యజుర్వేదం, సామవేదం, అధర్వణవేదం, ఉపనిషత్తులు, పురాణాలు వంటి ఎన్నో గ్రంథాలు సంస్కృత భాషలో రాయబడినాయి.

వేదవాజ్ఞ్మయంలోని శ్లోకాలని పరిశీలిస్తే, ఈ ఆర్యులు వర్గీకరణ (వర్ణ) వ్యవస్థని కనిపెట్టినట్లు తెలుస్తుంది. వర్గీకరణ సిద్ధాంతం ప్రకారం సమాజాన్ని త్రివర్గాలుగా (త్రివర్ణ), అంటే బ్రాహ్మణ (మతం), క్షత్రియ (పాలన, రక్షణ), వైశ్య (ఉత్పాదకత)గా విభజించారు. అంతేకాకుండా ఈ వర్గీకరణ సిద్ధాంతాన్ని ప్రవేశపెట్టిన బ్రాహ్మణ వర్గం మిగిలిన వర్గాలు (వర్ణాల) కంటె కూడా పై స్థాయిలో తమకు తాము పెట్టుకున్నట్లు అర్ధం అవుతుంది. త్రివర్ణాల వారు ద్విజులుగా (రెండవసారి జన్మించిన వారు) పిలవబడతారు. ఎందుకంటె వారికి మాత్రమే ఉపనయనం చేసుకునే హక్కు ఉంది. శూద్రులు, అంటరాని వారికి ఉపనయనం ఉండదు. హిందూ సమాజంలోని కుల వ్యవస్థకి మూలం బ్రాహ్మణిజం. ఈ బ్రాహ్మణ సంస్కృతి (వర్ణ వ్యవస్థ) మన భారతదేశానికి సుమారు క్రీ.పూ. 1700 సంవత్సరంలో ఇరాన్‌లోని మిట్లాని రాజ్యం నుంచి ఆర్యులు తీసుకువచ్చారు. వీరి భాష సంస్కృతం. ఇరానియన్ల ప్రాచీన భాష అవెస్తన్, సం స్కృత భాషలకు పోలికలు ఉండడమే కాక రుగ్వేదంలోని ఇంద్ర, మిత్ర, వరుణ లాంటి దేవుళ్ళందరి పేర్లు వాటిలో ఉన్నాయి.

ఆర్యులు సింధు నాగరికుల మీద దాడిచేసి, తమ త్రివర్గ (మూడు కేటగిరి) స్కీంని విస్తరించి ఓడిపోయిన భారతదేశ మూలవాసులైన సింధూ నాగరికత ప్రజలను 'శూద్రులు'గా, నాలుగవ వర్ణంలో చేర్చారు. చరిత్రని లోతుగా పరిశీలిస్తే క్రీ.శ. 320-520 సంవత్సరంలో, గుప్తుల కాలంలో చాతుర్వర్ణాన్ని అయిదుకి పెంచి పంచముడిని సృష్టించినట్లు ఫాహియాన్ అనే బౌద్ధ భిక్షువు రచనల ద్వారా తెలుస్తుంది. ఆ తర్వాత ఉత్తర భారతదేశం నుంచి, దక్షిణ భారత దేశానికి ఈ ఆర్యన్ సంస్కృతి (వర్ణ వ్యవస్థ) విస్తరించే క్రమంలో అనేక ఆర్యేతర జాతుల్ని, అటవిక తెగల్ని వర్గీకరణ సిద్ధాంతాన్ని పెంచుతూ, ఆరు, ఏడు, ఎనిమిది ఇలా తీసుకొని రావడం జరిగింది. వీరు రాసిన వేదాలు, సత్పథ, జైమిన్య ఉపనిషత్తులలోని శ్లోకాల ప్రకారం ఇండొ-ఆర్యన్లు త్రివర్గ సిద్ధాంతాన్ని ప్రవేశపెట్టినట్లు తెలుస్తుంది. త్రిశబ్దాలైన భు, భవహ్, స్వహ్‌లతో ప్రజాపతి ఆత్మను, మనుషులను, పశువులను; అలా అవే శబ్దాలతో బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్యులను; అలాగే భూమి, వాతావరణం, ఆకాశంలను; ఇంకా గాయత్రి, త్రిస్తుబ్, జగతి మంత్రాలని సృష్టించినట్లు ఈ శ్లోకాల ద్వారా తెలుస్తుంది.

వేద వాజ్ఞ్మయంలోని శ్లోకాల ద్వారా రూపొందించిన వర్గీకరణ, విశ్వంలో ఉన్న ప్రతిదాన్నీ, ప్రకృతి, పశువులు, చెట్లు, మనుషులు, వేదాలు, సంస్కృత భాష, మానవ శరీరం, ఇలా అన్ని మూడు వర్గాలుగా విడగొట్టి ద్విజులకు రిజర్వేషన్ కల్పించింది. చివరికి దేవుళ్ళని మూడు వర్గాలుగా విడగొట్టి బ్రాహ్మణులకి అగ్ని, వాసు దేవుళ్లని, క్షత్రియులకి ఇంద్ర, వాయు, రుద్ర దేవుళ్ళని, వైశ్యులకి సూర్య, వరుణ, ఆదిత్య దేవుళ్ళని రిజర్వ్ చేశారు..... ఇలాగే పశువులు... మేకని బ్రాహ్మణులకి, గుర్రాన్ని క్షత్రియులకి, ఆవుని వైశ్యులకి రిజర్వేషన్ చేశారు. చాతుర్వర్ణ సృష్టి గురించి రుగ్వేదంలోని పురుష సూక్తం పదవ (10-90-11-12) మండలంలో చెప్పబడింది. 

దీని ప్రకారం పురుష ముఖం బ్రాహ్మిణ్, భుజాలు క్షత్రియ, తొడలు వైశ్య, పాదం శూద్రులు. తద్వారా ప్రజాపతి అసమానమైన సమాజాన్ని సృష్టించి, బ్రాహ్మణునికి అగ్రస్థానం కల్పించి, 'శూద్రులు'కి పాదాలు, ఆర్యన్ మూడు వర్ణాలకి సేవచేసే పవిత్ర కార్యక్రమాన్ని రిజర్వేషన్ చేయడం జరిగింది. అయితే పంచములకి ఏ రిజర్వేషన్ లేదు, ఎందుకంటే వాళ్లు అంటరాని వారు. వైదిక తాత్వికత భావజాలంలోని ప్రధాన అంశం ద్విజులకు ముఖ్యంగా బ్రాహ్మణ, పురోహితవర్గం ఆధిపత్యాన్ని కొనసాగించడమే. బైబిల్, ఖురాన్‌లో లేనివిధంగా సృష్టికర్త హిందూ సమాజాన్ని వర్గీకరించి హెచ్చుతగ్గులకు ప్రామాణికతను కల్పించారు.

వైదిక ధర్మం పేరిట కొనసాగింపబడుతున్న వర్గీకరణలో అణిచివేతకు గురైన దళిత, బహుజన, గిరిజన, మైనారిటీ సమూహాలు నేడు బ్రాహ్మణీయ సంస్కృతిపై తిరుగుబాటు చేస్తున్నాయి. మరొకపక్క సనాతన ధర్మ ప్రచారకులు అగ్ణానంద, అపరిపూర్ణ స్వాములు, హిందూత్వ వాదులు పురుషసూక్త వ్యవస్థను రక్షించే ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు. ప్రాచీన భారత సంస్కృతిలో అంతర్భాగమైన బ్రాహ్మణ, శ్రమణ వైరుధ్యాలు నేటి ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థలో కొత్తరూపుని సంతరించుకొని సామాజిక న్యాయం, ఆత్మగౌరవ నినాదాల్ని బహుముఖంగా వ్యాప్తి చెందిస్తున్నాయి. ఈ తరుణంలో మొత్తం వైదిక సంస్కృతి, ధర్మాల స్వరూప స్వభావాల్ని విమర్శనాత్మకంగా పరిశీలించవల్సి ఉంది. వైదిక మతాన్ని, దాని తాత్వికతను, భావజాలాన్ని, సామాజిక వ్యవస్థననుసరించి ప్రగతి సాధించలేమని, వైదిక సంస్కృతి మూల సూత్రాలను సమూలంగా పెకిలించాలనే ఆకాంక్షను నేటి బహుజన ఉద్యమాలు స్పష్టం చేస్తున్నాయి.

ఈ సందర్భంలో వైదిక/ ఇండిక్ సంస్కృతికి ముందే విలసిల్లిన ద్రావిడ నాగరికత, సంస్కృతి, మూల వాసుల సైన్స్, టెక్నాలజీ, ప్రాపంచిక దృక్పథాన్ని, సింధూ వారసత్వ ఔన్నత్యాన్ని తెలుసుకోవడం అవసరం. కొంతమంది మేధావులు సమష్టి ఆలోచనతో 'సింధూ వారసత్వ కేంద్రం'ని ఏర్పాటు చేయడమైనది. ఈ అధ్యయన కేంద్రం సింధూ నాగరికతకు సంబంధించిన పలు సామాజిక అంశాలపై పరిశోధనలు చేపడుతుంది. ఇండో-ఆర్యన్, వైదిక యుగ వేద వాఙ్మయాన్ని విమర్శనాత్మకంగా వివరించడం, వర్ణ వ్యవస్థ పుట్టు పూర్వోత్తరాల్ని సోదాహరణముగా వివరించడం, వర్గీకరణ, ద్విజులకి రిజర్వేషన్ సిద్ధాంతాన్ని సమర్థించే వైదిక సాహిత్యాన్ని డీ కోడ్ చేయడం జరుగుతుంది. పురుషసూక్త వర్గీకరణ, మూలవాసుల ప్రతిఘటన చైతన్యం ప్రాముఖ్యతను రికార్డ్ చేయడం ఈ సంస్థ ఉద్దేశం. ప్రధానంగా ఈ మధ్యకాలంలో ఆర్యన్ నాగరికతకు పూర్వం భారతదేశంలో విలసిల్లిన నాగరికతకు సంబంధించిన అనేక అంశాల్ని ఆర్కియాలజిస్టులు, ఇండాలజిస్టులు, శాస్త్రవేత్తలు బహిర్గతం చేశారు.

అందుబాటులో ఉన్న శాస్త్ర, సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని ఉపయోగించుకొని శాస్త్రీయ పద్ధతుల ద్వారా భారతదేశ మూల వాసుల నాగరికత, సంస్కృతికి సంబంధించి, ఇప్పటివరకు మరుగుపడిన అంశాలని వెలికితీసి సమాజానికి అందించడం అధ్యయన కేంద్రం ముఖ్య ఉద్దేశం. ఆర్యులకు పూర్వం వైదిక సంస్కృతికి భిన్నంగా ఆర్యేతరులు ముఖ్యంగా ద్రావిడులు నిర్మించిన నాగరికత విశిష్టతను ప్రచారం చెయ్యడం ద్వారా ప్రస్తుత బహుజనుల ఉద్యమాలకు చేయూతనియ్యడం జరుగుతుంది. 

బహుజనుల, మూలవాసీల అస్తిత్వ, ఆత్మగౌరవ పోరాటాలకు శాస్త్రీయమైన తాత్వికతను, భావజాలాన్ని అందించడం ప్రస్తుత సమయంలో ఆవశ్యకం. ఎందుకంటే వైదిక బ్రాహ్మణ శక్తులు, సంస్కృతి, ఆచారం పేరిట వర్గీకరణ భావజాలాన్ని వివిధ రూపాల్లో ప్రచారం చేస్తుండటం, మరొక పక్క బ్రాహ్మణేతర మూలవాసీ సమూహాలు తమ చరిత్ర, సంస్కృతి, వారసత్వాన్ని పునర్నిర్మించుకొనే ప్రయత్నం చేయడం జరుగుతుంది. ఈ నేపథ్యంలోనే ఆర్యేతర, ఆర్య వైదిక సంస్కృతి, మతం, ఆచార వ్యవహారాలకు సంబంధించిన అంశాలని శాస్త్రీయంగా హేతుబద్ధంగా బేరీజు వేయాల్సిన అవసరాన్ని సింధూ వారసత్వ సంస్థ గుర్తించింది.

సత్య బత్తుల (యుఎస్ఏ),

డాక్టర్ ఘంటా చక్రపాణి,

డాక్టర్ అడపా సత్యనారాయణ,

డాక్టర్ భంగ్యా భుక్యా,

సుదర్శన్, కుమారస్వామి

www.indusheritagecenter.com

Andhra Jyothi News Paper Dated: 2/12/2012